เมนูในตำนานสะท้านครัว

เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปังจนถ้วยชากระเด็นน้ำกระเซ็น ใบหน้าของแม่สามีอย่าง "หลี่ว์ซื่อ" บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งไปยังร่างระหงของหลินอวี้เหมยที่กำลังยืนกอดอกพิงวงกบประตูด้วยท่าทีสบายอารมณ์ รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปากของหญิงสาวกลับยิ่งเติมเชื้อไฟให้คนแก่กว่าเดือดดาลจนตัวสั่น "นังสะใภ้รอง แกกล้าดียังไงถึงพูดจาแบบนี้! คิดว่าแต่งเข้าบ้านตระกูลกู้แล้วจะปีนขึ้นมาขี่หัวฉันได้งั้นรึ อยากหย่าเรอะ ฝันไปเถอะ! คนอย่างแก ถ้าไม่ใช่เพราะกู้หานมันเอาเงินสินสอดก้อนโตมาวางไว้ ป่านนี้แกคงอดตายข้างถนนไปนานแล้ว!" หลินอวี้เหมยมิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนชายเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาb สายตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องโถงที่เต็มไปด้วยความคับแคบและกลิ่นอับชื้น ก่อนจะเหลือบไปเห็นกู้หานสามีในนามของตน กำลังยืนค้ำร่างสูงใหญ่ตระหง่านอยู่มุมห้อง ดวงตาคมเข้มคู่นั้นไม่ได้มองมารดาของตนเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอด้วยประกายความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "แม่ครับ..." กู้หานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กวาดสายตาคมกราบกรานกดดันจนแม่สามีถึงกับชะงัก "เรื่องการตัดสินใจของอวี้เหมย ผมเคารพเธอครับ หากเธอต้องการสิ่งใด... ผมพร้อมจะจัดหาให้" คำพูดของนายทหารหนุ่มร่างโตทำเอาคนในบ้านตระกูลกู้ต่างพากันสูดปากด้วยความตกใจ พี่สะใภ้ใหญ่ที่แอบฟังอยู่หลังม่านถึงกับเบิกตากว้างด้วยความอิจฉาริษยา ส่วนหลินอวี้เหมยเองก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างประหลาดใจ เจ้าบ้านี่... ปากก็บอกว่าคลั่งรัก แต่ทำไมถึงขยันโยนฟืนเข้ากองไฟเก่งเสียจริง "ดี! ดีมากไอ้ลูกอกตัญญู! เห็นเมียดีกว่าแม่บังเกิดเกล้าสินะ!" หลี่ว์ซื่อชี้หน้าบุตรชายตัวดีด้วยความคับแค้นใจ "ถ้าอยากหย่านัก ก็เอาเงินมาไถ่ตัวสิฟะ! ห้าสิบหยวน! เงินเก็บก้นถุงของบ้านเรา แกต้องจ่ายมา ไม่งั้นอย่าหวังว่าจะได้ใบหย่าออกจากบ้านหลังนี้ไปเด็ดขาด!" ห้าสิบหยวน... สำหรับชาวบ้านในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ มันคือเงินเก็บทั้งชีวิตของครอบครัวเกษตรกรสามชั่วคนเลยทีเดียว เป็นตัวเลขที่ตั้งใจบีบให้พวกเขากลายเป็นขอทานชัดๆ หลินอวี้เหมยแค่นเสียง "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดขึ้นบนดวงหน้าสวยหวาน ห้าสิบหยวนงั้นหรือ? สำหรับคนอื่นอาจ1เป็นภูเขาเลากา แต่สำหรับเชฟมิชลินที่ถือครอง "มิติลับการเกษตรขั้นเทพ" ไว้ในกำมือ เงินจำนวนนี้เป็นเพียงแค่เศษผงธุลีที่เธอสามารถหาได้ภายในชั่วข้ามคืนเท่านั้นเอง "ห้าสิบหยวนสินะครับ..." เสียงทุ้มต่ำของกู้หานดังแทรกขึ้นมา แววตาของชายหนุ่มฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างหนาในชั่วพริบตา "ดูเหมือนพวกมันจะร้อนรนเร็واعกว่าที่คิดนะครับ..." กู้หานกำลังหมายถึงสายลับและพวกพ้องตระกูลฝั่งตรงข้ามที่คอยจ้องจะเล่นงานเขาในค่ายทหาร แต่หลินอวี้เหมยกลับเข้าใจไปอีกทาง เธอคิดว่าเขากำลังกลุ้มใจเรื่องเงินค่าไถ่ตัว หญิงสาวจึงปรายตามองสามีหนุ่มด้วยแววตาอ่อนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ ไปยังห้องครัวหลังบ้านที่ทั้งสกปรกและมีแต่คราบเขม่าควัน "ไม่ต้องไปควักกระเป๋าเอาเงินเก็บของนายมาจ่ายหรอกครับ พันจ่ากู้..." หลินอวี้เหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งท้าทาย "เงินห้าสิบหยวนน่ะ... เดี๋ยวฉันหามาฟาดหน้าคุณแม่สามีให้ดูเอง!" สิ้นคำพูด ร่างระหงก็หายลับเข้าไปในห้องครัว ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ทิ้งให้กู้หานยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องโถงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งฉงนสนเท่ห์ ทั้งเป็นห่วง และ... หัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งกับคำว่า "สามี" และท่าทีอวดดีของภรรยาตัวน้อย ภายในมิติลับส่วนตัว อุณหภูมิอบอุ่นโอบล้อมร่างของหลินอวี้เหมยทันทีที่จิตสำนึกถูกดึงเข้ามา พื้นที่หลายไร่ในมิติอุดมไปด้วยพืชผรรณธัญญาหารที่เติบโตอย่างรวดเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า แปลงข้าวสาลีสีทองอร่ามส่งกลิ่นหอมกรุ่น สวนสมุนไพรล้ำค่า และบ่อน้ำทิพย์วิเศษที่เปล่งประกายแสงเรืองรอง "ในเมื่อพวกมันอยากได้เงินนัก ฉันก็จะใช้ 'เมนูในตำนานสะท้านครัว' นี่แหละ สั่งสอนพวกคนโลภให้เข็ดหลาบ!" หลินอวี้เหมยแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มือเรียวบางหยิบวัตถุดิบระดับตำนานออกจากชั้นเก็บของในมิติ ทั้ง "หมูสามชั้นวัวสวรรค์" ที่มีความนุ่มละมุนแทบละลายในปาก ข้าวสารหอมมะลิวิเศษที่หุงขึ้นมาจะมีประกายมุกระยิบระยับ และที่ขาดไม่ได้คือ "เครื่องเทศลับตระกูลหลิน" ที่ผสมผสานความเผ็ดร้อนและหอมหวานอย่างลงตัว ร่างเพรียวบางเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับร่ายรำ ทักษะการใช้มีดของเชฟระดับมิชลินปรากฏขึ้นอีกครั้ง เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดังรัวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เนื้อหมูถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าขนาดพอดีคำ สีชมพูสดแทรกด้วยไขมันลายหินอ่อนที่งดงามอย่างไร้ที่ติ เธอเริ่มขั้นตอนการ "เคี่ยวหมูสามชั้นน้ำแดงฮ่องเต้" นำหมูลงไปจี่ในกระทะเหล็กหล่อจนน้ำมันส่วนเกินละลายออก ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งมิติ จากนั้นเติมน้ำตาลกรวดเคี่ยวจนเป็นคาราเมลสีอำพัน ใส่เหล้าจีนชั้นดี ขิงแก่ และเครื่องพะโล้สูตรลับเฉพาะ เติมน้ำจากบ่อน้ำทิพย์แล้วปิดฝาเคี่ยวด้วยไฟอ่อน เวลาผ่านไปเพียงชั่วก้านธูปเดียว กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจก็ทะลักทะลายทะลุมิติลับออกมาสู่โลกภายนอกอย่างรุนแรง! ณ ห้องโถงบ้านตระกูลกู้ ที่ซึ่งบรรยากาศกำลังตึงเครียดและเต็มไปด้วยเสียงโวยวายของหลี่ว์ซื่อ จู่ๆ ทุกคนก็ต้องชะงักกึก สูดจมูกฟุดฟิดโดยพร้อมเพรียงกัน กลิ่นอะไรกันวะเนี่ย?! มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมหวานของเครื่องเทศที่ผสานเข้ากับความมันเยิ้มของเนื้อสัตว์ชั้นดี ความหอมลึกล้ำที่เตะเข้าจมูกอย่างจังทำให้กระเพาะอาหารของทุกคนส่งเสียงร้องโครกคราดออกมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย แม้แต่หลี่ว์ซื่อที่กำลังอ้าปากด่าทอ ก็ยังต้องกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "อื้อหือ... กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย หอมชะမัด!" พี่สะใภ้ใหญ่ทนไม่ไหว ถึงกับเดินน้ำลายสอปรี่เข้ามาเคาะประตูห้องครัว "นังอวี้เหมย! แกทำอะไรกินในนั้นฟะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" กู้หานที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้อง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน สายตาคมกราบกรานมองไปที่ประตูห้องครัวที่ปิดสนิท สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านศึกบอกเขาว่า กลิ่นอาหารนี้มีความผิดปกติ... มันหอมเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะปรุงขึ้นมาได้ และมันกำลังดึงดูดความสนใจของคนทั้งหมู่บ้านให้เริ่มเดินมาออกันที่หน้าบ้านตระกูลกู้แล้ว! แอด... เสียงประตูห้องครัวถูกเปิดออกช้าๆ ไอความร้อนพวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวนวลที่ห่อหุ้มร่างระหงของหลินอวี้เหมยไว้ราวกับเทพธิดาลงมาจากสรวงสวรรค์ ในมือเรียวบางถือถาดไม้ที่วางชามกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามบรรจุ "หมูสามชั้นน้ำแดงฮ่องเต้" ส่งประกายวาววับน่ากิน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับกู้หานที่ยืนนิ่งอึ้ง รอยยิ้มพราวระยับปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนทั้งบ้านถึงกับหน้าถอดสี "ถ้าอยากได้เงินห้าสิบหยวนนัก... ก็มาแย่งชิงกันเอาจากท้องของพวกคุณเองก็แล้วกันนะคะ" ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังจะก้าวเข้าไปรุมแย่งชิงอาหารจานนั้น เสียงเคาะประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของ "ผู้ใหญ่บ้าน" ที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่ชายแดนแล้ว กู้หาน... นายต้องรีบกลับเข้าค่ายด่วนที่สุด!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยความอบอุ่นเสมอมาครับ