เมียเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้

"ถ้าสะใภ้ใหญ่ยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเขตไร่ของเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว ประตูไม้ไผ่บานนี้คงต้องต้อนรับพวกนางด้วยน้ำซาวข้าวร้อนๆ สักถังใหญ่แล้วล่ะครับท่านพี่" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นดังขึ้น ท่ามกลางควันสีขาวนวลที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากเตาฟืนขนาดใหญ่ หลินอวี้เหมยในยามนี้ไม่ได้มีคราบของหญิงสาวอ่อนแอขี้โรคที่เคยถูกรังแกจนต้องก้มหน้ายอมจำนนอีกต่อไปแล้ว สองแขนเรียวที่ถูกพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนเนียนขาวกำลังงגתอยู่กับการนวดแป้งสาลีด้วยความคล่องแคล่วและทรงพลัง ทุกจังหวะที่มือกดลงไปบนแป้งสะท้อนถึงความเด็ดขาดในจิตใจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาใหม่จากมิติลับและความสามารถระดับเชฟมิชลินที่ติดตัวมา พันจ่ากู้หานยืนพิงกรอบประตูครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามวิสัยของนายทหารผ่านศึก ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ทอดมองไปที่กองฟืนหรือหม้อดินเผาตรงหน้า แต่กลับจับจ้องอยู่ที่ใบเนียนนุ่มที่ยังมีคราบแป้งสีขาวแต้มอยู่เล็กน้อยบนพวงแก้มของภรรยา สายตาของชายหนุ่มในยามนี้เต็มไปด้วยความซับซ้อน ระคนระหว่างความประหลาดใจ ความเคารพยำเกรง และความรู้สึกหวงแหนที่พุ่งทะยานขึ้นจนยากจะควบคุม ตั้งแต่วันที่ภรรยาของเขาตัดสินใจลุกขึ้นมาตบหน้าคนตระกูลสามีที่จ้องจะเอาเปรียบอย่างไร้ทางสู้ กู้หานก็รู้แล้วว่าสตรีในดวงใจของตนได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่เป็นเพียงดอกไม้บอบบางในเรือนกระจกที่รอวันเฉาตาย บัดนี้หลินอวี้เหมยได้กลายเป็นต้นสนทนงกลางพายุ ที่ไม่เพียงแต่ยืนหยัดท้าทายลมฝน แต่ยังมีหนามแหลมคมที่พร้อมจะทิ่มแทงทุกคนกล้าเข้ามาล้ำเส้น "เจ้าแน่ใจนะว่าน้ำซาวข้าวจะเพียงพอ" กู้หานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้ร่างบางอย่างเงียบเชียบ ไออุ่นจากตัวของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนอวี้เหมยต้องเหลือบสายตาขึ้นมอง "ถ้าพวกมันยังไม่เข็ด ข้ามีวิธีที่เด็ดขาดกว่านั้น... เจ้าแค่ออกคำสั่งมา ข้าพร้อมจัดการให้ทุกเมื่อ" อวี้เหมยหยุดมือจากการนวดแป้ง นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "ท่านพี่ ทหารกล้าในในสนามรบย่อมรู้ว่าการใช้กำลังรังแกผู้หญิงหรือคนไร้ทางสู้มันไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจ... อีกอย่าง การจัดการคนพวกนั้นด้วยมือของข้าเอง มันสะใจกว่ากันตั้งเยอะ ท่านแค่คอยยืนดูความพินาศของพวกหน้าเงินเหล่านั้นก็พอ" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและแววตาที่ทอประกายเฉียบคม ทำให้กู้หานถึงกับนิ่งง้ำไปชั่วขณะ หัวใจของนายทหารผู้แข็งกร้าวเต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะ ความรู้สึกประทับใจที่สะสมมาหลายวันเอ่อล้นทะลักจนเกือบจะเก็บอาการไม่อยู่ สตรีผู้นี้ไม่เพียงแต่ทำอาหารได้เลิศรสจนสร้างรายได้มหาศาลจากสินค้าในมิติลับจนฐานะของครอบครัวยกระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว นางยังมีความเด็ดเดี่ยวและสติปัญญาที่เหนือล้ำกว่าบุรุษหลายคนในหมู่บ้านเสียด้วยซ้ำ "เจ้าเปลี่ยนไปมาก... อวี้เหมย" กู้หานเอ่ยเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะปัดเศษแป้งที่แก้มอิ่มอย่างแผ่วเบา แต่นางกลับเบี่ยงหน้าหลบด้วยความรวดเร็วพร้อมกับค้อนให้วงใหญ่ "เปลี่ยนไปแล้วไม่ดีหรือครับท่านพี่? หรือท่านชอบภรรยาคนเก่าที่คอยแต่นั่งร้องไห้ให้คนอื่นรังแก?" อวี้เหมยเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเจือความหยอกเย้าแต่แฝงความจริงจัง "ไม่... ข้าชอบแบบนี้" กู้หานตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาร้อนแรงทอดมองภรรยาอย่างเปิดเผย "แบบที่ทำให้ข้าละสายตาจากเจ้าไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว" บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของแป้งและเครื่องเทศ กลับถูกแทนที่ด้วยความหวานล้ำที่พุ่งสูงจนน่าใจหาย อวี้เหมยรู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางรีบหันกลับไปสนใจก้อนแป้งในมือเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอายที่แต้มอยู่บนใบหน้า รelationship ระหว่างพวกเขาทั้งสองไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่ในยามนี้ ความผูกพัน ความเข้าใจ และการร่วมหัวจมท้ายกันในยามวิกฤต กลับทำให้รากฐานของความรู้สึกมั่น "เลิกหยอกข้าได้แล้วครับท่านพี่ หน้าที่ของท่านตอนนี้คือไปผ่าฟืนตรงโน้นให้เสร็จ ส่วนหน้าที่ของข้าคือการทำมื้อเย็นที่จะทำให้ท่านลืมไม่ลง" อวี้เหมยกล่าวตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะเริ่มลงมือหั่นแป้งเป็นชิ้นพอดีคำเพื่อเตรียมทำเมนูเด็ดประจำวัน กู้หานหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยอมถอยฉากออกไปตามคำสั่งของภรรยาอย่างว่าง่าย หากใครในกองทัพมาเห็นภาพนายทหารผู้เหี้ยมหาญยอมก้มหัวให้ภรรยาเช่นนี้ คงต้องตกใจจนตาค้างเป็นแน่ แต่สำหรับกู้หานแล้ว การได้เห็นรอยยิ้มและความแข็งแกร่งของภรรยาคือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวกับสมุนไพรจีนนานาชนิดเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณไร่สุขในวันวาน อวี้เหมยใช้พลังจากมิติลับในการเร่งความสดใหม่ของวัตถุดิบ ทำให้เนื้อหมูและผักพื้นบ้านมีความหวานตามธรรมชาติที่หาไม่ได้จากตลาดทั่วไป ในกระทะเหล็กใบใหญ่ บะหมี่เส้นสดที่นางเพิ่งนวดเสร็จกำลังถูกลวกจนเหนียวนุ่มกำลังดี ก่อนจะราดด้วยน้ำซุปเข้มข้นและโปะด้วยเนื้อตุ๋นเปื่อยนุ่มละลายในปาก เมนู "บะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรลับเฉพาะ" ฝีมือเชฟมิชลินถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต พร้อมเสิร์ฟเพื่อมัดใจสามีและประกาศศักดาความมั่งคั่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า ในขณะที่ควันหอมกรุ่นกำลังลอยละลิ่วพัดพาความสุขสงบมาสู่ครอบครัว เสียงทุบประตูด้านนอกรั้วไร่อย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศลงอย่างไม่ใยดี "หลับหัวหมอ ออกมานะนังสารเลว! แกกล้าดียังไงถึงส่งคนมาข่มขู่ครอบครัวพวกฉัน!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลกู้แผดลั่นอยู่หน้าประตู พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้ดังปึงปังไม่หยุด กู้หานที่กำลังถือขวานผ่าฟืนอยู่ชะงักฝีมือทันที ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง ร่างสูงใหญ่เตรียมจะก้าวเดินออกไปจัดการกับตัวปัญหาที่บังجอาจมารบกวนเวลาพักผ่อนของครอบครัว แต่อวี้เหมยกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน นางวางตะหลิวในมือลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสนุกสนานราวกับผู้ล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับ "ไม่ต้องครับท่านพี่... ให้ข้าออกไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญผู้นี้ด้วยตัวเองดีกว่า" อวี้เหมยหยิบถาดไม้ที่ใส่ชามบะหมี่เนื้อตุ๋นร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมยวนใจจนน้ำลายสอเดินนำหน้าออกไป โดยมีกู้หานเดินตามประกบติดด้วยท่าทางพร้อมปกป้องทุกเมื่อ เมื่อนางเปิดประตูรั้วออก สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นของสะใภ้ใหญ่ แต่ทว่า... ด้านหลังของสะใภ้ใหญ่กลับไม่ใช่คนในตระกูลกู้ที่คุ้นเคย หากแต่เป็นชายแปลกหน้าแต่งกายด้วยชุดหรูหราสวมหมวกปีกกว้างผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังจ้องมองชามบะหมี่ในมือของนางด้วยดวงตาที่เบิกกว้างราวกับเห็นทองคำแท่ง และเอ่ยประโยคที่ทำให้อวี้เหมยต้องชะงักค้างไปทันที "นี่มัน... กลิ่นอายของ 'บะหมี่สวรรค์เก้าชั้น' ที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนไม่ใช่รึ! แม่นาง... เจ้าได้สูตรนี้มาจากไหน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!