แปลนแรกก็เดือด

เสียงกระแทกของม้วนกระดาษแปลนพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวใหญ่ดังขึ้นจนสะเทือนไปถึงความรู้สึกของคนทั้งห้อง คณินไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบอย่างคนเหนือกว่า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมคมกริบมองตรงไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ฝั่งตรงข้าม "ถ้าคุณภูอ่านรีפורตหน้าสี่สิบสองด้วยสมอง ไม่ใช่ด้วยหลุมอากาศในหัว คุณจะรู้ว่าเส้นโค้งของระเบียงกันสาดนี้มันรับน้ำหนักไม่ได้ตามหลักฟิสิกส์พื้นฐานด้วยซ้ำ" น้ำเสียงของสถาปนิกหนุ่มมือรางวัลราบเรียบ แต่มันเชือดเฉือนบาดลึกเสียจนทีมวิศวกรที่นั่งอยู่รอบโต๊ะถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ภูดิศแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุพราวระยับด้วยความท้าทาย เขายannตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอฝนจาง ๆ ลอยปะทะนาสิกของคณิน แต่นั่นไม่ได้ทำให้สถาปนิกหนุ่มถอยร่นแม้แต่นเซนติเมตรเดียว "ปากจัดเป็นไฟแบบนี้ ตอนเด็ก ๆ กินพริกแทนข้าวหรือไงครับ คุณคณิน" ภูดิศสวนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ซ่อนความดุดันเอาไว้เต็มเปี่ยม "แปลนของคุณมันสวยหรูเพ้อฝัน ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่วิศวกรรมเขาไม่ได้สร้างตึกด้วยจินตนาการกับความเรื่องเยอะของคุณหรอกนะ" "ถ้าไม่มีจินตนาการของผม ตึกโปรเจกต์นี้ก็คงเป็นแค่แท่งปูนอัปลักษณ์ที่ไร้รสนิยม เหมือนกับคนที่ออกแบบโครงสร้างมันขึ้นมานั่นแหละครับ" คณินตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ศึกปะทะฝีปากครั้งแรกในห้องประชุมใหญ่แห่งนี้ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่ถอยห่าง แต่แรงกระแทกจากการปะทะกันกลับสร้างสนามพลังประหลาดที่ทำให้คนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ ความดื้อรั้นของวิศวกรหนุ่มจอมกวนกำลังท้าทายขีดจำกัดความสมบูรณ์แบบของสถาปนิกหนุ่มสายเนี้ยบอย่างถึงที่สุด ภูดิศจ้องมองริมฝีปากบางเฉียบที่ขยับเถียงเขาฉอด ๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันทั้งน่าหงุดหงิดและ... น่าดึงดูดอย่างประหลาดในเวลาเดียวกัน "โอเค อยากได้ความสมบูรณ์แบบนักใช่ไหม..." ภูดิศเหยียดยิ้มร้ายกาจ มือหนาเอื้อมไปดึงแฟ้มเอกสารตรงหน้าคณินมาเปิดดูหน้าสุดท้าย "พรุ่งนี้เช้าแปดโมง เราสองคนต้องลงพื้นที่ไซต์งานจริง ไปยืนดูหน้างานด้วยกัน แล้วค่อยมาเถียงกันใหม่ว่าใครกันแน่ที่พัง" คณินแค่นเสียงหยัน "ต่อให้ลงไปร้อยรอบ ความมักง่ายในหัวคุณก็ไม่ทางแก้ให้แปลนนี้มันดีขึ้นมาได้หรอกครับ" "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าปากเก่ง ๆ ของคุณ จะคมเหมือนฝีมือจริงหรือเปล่า" ภูดิศโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคณินจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ เสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ได้ยินกันแค่สองคนทำให้สถาปนิกหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทว่า ก่อนที่คณินจะได้อ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบชิ้นใหม่ เสียงเปิดประตูห้องประชุมก็ดังปังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สามที่ทำให้บรรยากาศเดือดพล่านเมื่อครู่หยุดชะงักลงทันที "ขอโทษที่มาช้าครับ... พอดีผมมีข่าวดี (หรือข่าวร้าย) ของโปรเจกต์นี้มาแจ้ง" ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกและร่วมเดินทางไปกับ "ดาร์กไนท์" นะครับ