หอสมุดต้องห้าม

กลิ่นอายของหมึกจีนเก่าเก็บผสมกับฝุ่นผงของกาลเวลาอบอวลอยู่ในอากาศ ลู่จื่อหรานซ่อนกายอยู่หลังชั้นหนังสือสูงตระหง่านภายในหอสมุดต้องห้าม นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนสั่นระริกเล็กน้อยขณะกรีดผ่านหน้ากระดาษหนังแพะที่ถูกซ่อนไว้ในสันปกคัมภีร์ที่ผุพัง นี่ไม่ใช่บันทึกประวัติศาสตร์ทั่วไป แต่มันคือแผนที่เส้นทางลับสู่ค่ายทหารชายแดนที่ระบุพิกัดการเคลื่อนพลของตระกูลลู่ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏเมื่อสิบปีก่อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าแผ่วเบาดั่งพยัคฆ์ย่องก็ดังขึ้นที่เบื้องหลัง แสงเทียนที่เต้นเร่าในตะเกียงสำริดวูบไหวราวกับจะดับลง ลู่จื่อหรานกลั้นหายใจ หัวใจของนางเต้นรัวดั่งกลองศึกที่รอวันเปิดม่าน "อาลักษณ์หญิงผู้ปราดเปรื่อง... เจ้าคิดว่าการขโมยความลับของแผ่นดินจะช่วยกู้ชื่อเสียงที่ตายไปแล้วของตระกูลเจ้าได้งั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น แฝงไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ส่งผ่านออกมาทางกระแสเสียง ลู่จื่อหรานหมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตาสุกสกาวดุจดารายามค่ำคืนจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ เขาคือ 'เซียวหานจวิน' ชินอ๋องผู้กุมชะตาชีวิตของแผ่นดินที่นางเกลียดชังที่สุด เขาสวมชุดฉลองพระองค์สีน้ำเงินเข้มปักลวดลายเมฆามงคล รัศมีแห่งความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่านั้นจนดูเหมือนอากาศรอบข้างจะเบาบางลง นางมิได้ก้มหัวให้นางพญาหรือฮ่องเต้ แต่กับบุรุษผู้นี้ นางสัมผัสได้ถึงอันตรายที่สั่นประสาท "หม่อมฉันเพียงแค่ตามหาความจริงที่ถูกฝังกลบใต้กองเถ้าถ่าน ท่านอ๋องย่อมรู้ดีกว่าใครว่าความยุติธรรมในราชสำนักนี้มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยเลือด" ลู่จื่อหรานตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำคมกริบดุจมีดพกที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ เซียวหานจวินก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขาปะทะกับใบหน้าของนาง กลิ่นอายของไม้กฤษณาและโลหะทำให้จื่อหรานรู้สึกถึงแรงบีบคั้นที่มองไม่เห็น มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือนางไว้แน่น พลางโน้มตัวลงมาจนกระทั่งริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากใบหูของนางเพียงไม่กี่ชั่วยาม "ความจริงมักมีราคาแพงเสมอ ลู่จื่อหราน... และสิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือนั่น คือตั๋วเดินทางไปสู่ปรโลกที่เร็วที่สุด" เขาไม่ได้คว้าแผนที่ไปจากมือนาง แต่กลับใช้มืออีกข้างเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับนัยน์ตาคมปลาบดุจเหยี่ยวที่ซ่อนความนัยบางอย่างที่นางอ่านไม่ออก ในห้วงเวลานั้น จื่อหรานรู้สึกถึงความขัดแย้งในใจ—ความเกลียดชังต่อผู้ที่อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการล่มสลายของตระกูล กับกระแสความสั่นไหวที่วาบขึ้นในอกอย่างไม่ควรจะเป็น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน จู่ๆ เสียงกริ่งเตือนภัยจากด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว ดอกไม้ไฟสัญญาณสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้าเหนือพระราชวัง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฮองเฮาจางได้ส่งราชองครักษ์มาปิดล้อมหอสมุดนี้แล้ว เซียวหานจวินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย็นเยียบแทนที่ด้วยแววตาเคร่งขรึม เขารู้ทันทีว่านี่คือกับดักที่ถูกวางซ้อนไว้ "ตามข้ามา หากเจ้าไม่อยากจบชีวิตในฐานะนักโทษในคุกหลวงคืนนี้" เขาออกคำสั่งเด็ดขาดพลางลากจูงนางมุ่งหน้าสู่มุมมืดที่ลึกที่สุดของหอสมุดที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ เมื่อเขาผลักแผ่นไม้กลไกออกเบื้องหลังชั้นหนังสือ ลู่จื่อหรานกลับพบกับความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่า—ไม่ใช่ทางหนี แต่มันคือห้องลับที่เต็มไปด้วยพระราชโองการปลอมแปลงและตราประทับที่สลักชื่อของตระกูลขุนนางใหญ่หลายตระกูล รวมถึงตราประจำตัวของฮองเฮาจางที่วางอยู่บนแท่นบูชา มือของจื่อหรานสั่นสะท้าน นี่คือหลักฐานที่จะเปลี่ยนแผ่นดินนี้ไปตลอดกาล แต่ก่อนที่นางจะทันได้เอื้อมมือไปสัมผัส เสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยก็หยุดลงที่หน้าประตูหอสมุด พร้อมกับเสียงกังวานของขันทีผู้ใกล้ชิดฮองเฮาที่ประกาศก้องด้วยความเยือกเย็น "ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ปิดล้อมหอสมุด ใครก็ตามที่อยู่ภายใน... ไม่ว่าจะเป็นชินอ๋องหรืออาลักษณ์ชั้นต่ำ ให้สังหารทิ้งเสียโดยไม่ต้องไต่สวน!" ชินอ๋องหันกลับมามองสตรีตรงหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่เปี่ยมไปด้วยการตัดสินใจ เขาคว้ากระบี่ประจำกายออกมา พลางโยนคัมภีร์ลับที่นางถืออยู่เข้ากองไฟที่ยังมอดไหม้อยู่กลางห้องก่อนจะคว้าเอวบางของนางไว้แน่น "ความลับนี้จะรอดไปพร้อมกับเจ้าเท่านั้น ลู่จื่อหราน... จงเลือกว่าจะตายในฐานะผู้แพ้ หรือจะยอมเป็นหมากในกระดานของข้าเพื่อแก้แค้นให้ตระกูลเจ้าเสียแต่บัดนี้!" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกถึงความเข้มข้นและอยากติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' ค่ะ