ศัตรูคือใคร

"ถ้าพวกคุณยังพยายามเชื่อมต่อระบบระบายความร้อนของเซบิอุสเข้ากับโครงข่ายหลักของสถานีด้วยอัลกอริทึมนั้น... อีกสิบหนาทีข้างหน้า แรงดันย้อนกลับจะระجอกเอาห้องควบคุมนี้กลายเป็นเศษเหล็กหลอมละลายพร้อมกับร่างของพวกเราทุกคนนะครับ" น้ำเสียงของเอเลียส วอห์น เรียบสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดตัดกระจกนิรภัย นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มยังคงเคาะแป้นโฮโลแกรมรัวเร็ว รหัสโค้ดสีแดงฉานนับพันบรรทัดไหลทะลักผ่านม่านตาที่สะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าจอ เขาไม่ได้หันกลับไปมองเบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย แต่เขารับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากกระบอกปืนพลาสม่าสองกระบอกที่ถูกปลดเซฟพร้อมกันในระยะประชิด เบื้องหลังเขาคือความเงียบงันที่น่าอึดอัด ผู้การเซราฟิน่า คอร์ท ยืนนิ่งสนิท ไหล่ตั้งตรงภายใต้เครื่องแบบทหารยับยับที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองแผงวงจรหลักที่กำลังส่งเสียงฮัมต่ำอย่างน่ากลัว ในสถานการณ์ปกติ ศัตรูคู่อาฆาตคู่นี้คงกำลังชักปืนใส่กัน แต่วันนี้... สถานการณ์บังคับให้พวกเขาต้องยืนอยู่บนเรือลำเดียวกัน ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งความมืดมิดของอวกาศ "คุณกำลังถ่วงเวลา วอห์น" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเซราฟิน่าดังขึ้น เธอไม่ได้ตื่นตระหนก ความตายเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับผู้บัญชาการที่ผ่านการตัดสินใจส่งคนนับร้อยไปสู่ความตายมาแล้ว "และฉันรู้ว่าคุณฉลาดพอที่จะรู้ว่า... ต่อให้เราแก้รหัสนี้ได้ กองกำลังพิทักษ์สหพันธ์ด้านนอกก็รออยู่ดี" "ผมไม่ได้ถ่วงเวลา ผู้การ... ผมกำลังช่วยชีวิตคุณ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดที่สุดในชีวิตวิศวกรของผม" เอเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีเข้มหันกลับมาสบกับเธอแวบหนึ่ง แววตาคู่นั้นสะท้อนความเหนื่อยล้า แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "จำบันทึกข้อความเข้ารหัสลับจากสภาบริหารเมื่อสามชั่วโมงก่อนไม่ได้หรือครับ? รัฐบาลกลางกับกองกำลังกบฏแนวร่วมดวงดาว... พวกเขาเพิ่งลงนามใน 'สนธิสัญญาชั่วคราว' เพื่อกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบในสถานีวงโคจรนี้... ซึ่งหมายถึงพวกเราสองคน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจ เซราฟิน่าไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยของเธอ "นักการเมืองไม่เคยเปลี่ยน... เมื่อผลประโยชน์ของพวกเขาถูกคุกคามจากความจริงที่เรากำลังจะเปิดเผย ต่อให้เป็นขั้วตรงข้ามสุดขั้ว ก็พร้อมจะจูบปากกันเพื่อปิดปากเรา" เธอกวาดสายตามองหน้าจอที่แสดงผังโครงสร้างของสถานี "แล้วแผนของคุณคืออะไร วิศวกร? ตายอย่างมีเกียรติ หรือแหลกสลายไปพร้อมกับเศษซากอุกกาบาต?" "แผนของผมคือการทำในสิ่งที่พวกมันคาดไม่ถึงที่สุด" เอเลียสปัดหน้าจอโฮโลแกรมเข้าหากลางห้อง ภาพสามมิติของแกนพลังงานหลักปรากฏขึ้น พร้อมกับจุดสีแดงกระพริบ "เราจะสับเปลี่ยนทิศทางการปล่อยประจุ... ไม่ใช่พุ่งออกสู่อวกาศ แต่เป็นการกระตุ้นสนามแม่เหล็กขั้วลบของดาวเคราะห์เบื้องล่าง มันจะสร้างคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามหาศาล ตัดสัญญาณสื่อสารทั้งหมดของกองกำลังผสมในรัศมีพันกิโลเมตร... รวมถึงระเบิดระบบนำทางของพวกมันด้วย" "บ้าสิ้นดี" เซราฟิน่าพ่นลมหายใจ "แรงสะท้อนจากคลื่นแม่เหล็กนั้นจะทำให้ระบบชีวพิทักษ์ของเราเสียหายไปด้วย เราจะขาดอากาศหายใจภายในสิบสองนาที" "ถ้าเรายังอยู่ที่นี่... เราจะตายในอีกสามนาทีจากกระสุนของพวกมัน" เอเลียสย้อนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนไร้ที่ติ "เลือกเอาครับ ผู้การ... จะตายแบบจำนนต่อเกมการเมืองสกปรก หรือจะวัดดวงกับความพินาศที่พวกเราเป็นคนควบคุมเอง" เซราฟิน่าจ้องมองวิศวกรหนุ่มอยู่นาน สายตาของทั้งคู่ประจันหน้ากันอย่างดุเดือด ในห้วงเวลาอันสั้นนี้ มีความเข้าใจลึกซึ้งบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างคนสองคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์ พวกเขาต่างเป็นมืออาชีพที่เคร่งครัดในวิถีของตน และเกลียดความอยุติธรรมของระบบไม่แพ้กัน ความขัดแย้งทางความคิดถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยความดึงดูดทางจิตวิญญาณที่ยากจะปฏิเสธ "ลงมือสิ" เซราฟิน่าพูดสั้นๆ พร้อมกับหันไปปลดล็อกสลักปืนพลาสม่าในมือ "ฉันจะคุ้มกันทางเข้าให้... คุณมีเวลาสิบนาที วอห์น อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ" "รับทราบครับ ผู้การ" เอเลียสพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น นิ้วมือทั้งสองข้างกลับมาโลดแล่นบนแป้นพิมพ์อีกครั้งด้วยความเร็วสูงสุด ภายนอกประตูห้องควบคุม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของหน่วยจู่โจมผสม—ทหารรัฐบาลและกองกำลังกบฏที่เคยฆ่าฟันกันเอง บัดนี้กลับสวมเกราะเดียวกันเพื่อไล่ล่าพวกเขาสองคน เซราฟิน่ายืนพิงกรอบประตู สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ เธอยกปืนขึ้นเล็งตรงไปยังจุดอับสายตา นิ้วชี้ทาบอยู่บนไกปืนพร้อมเหนี่ยวไกได้ตลอดเวลา บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นหยาดเลือด ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการนับถอยหลังสู่ความเป็นความตาย ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งสถานี ไม่ใช่เสียงจากการบุกรุก แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบควบคุมส่วนกลาง หน้าจอหลักทุกบานในห้องควบคุมกะพริบเป็นสีส้มวาบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความปริศนาที่ไม่มีใครคาดคิด *[ระบบกำลังถ่ายโอนข้อมูล... ตรวจพบรหัสผ่านนิรนามระดับสูง]* *[เจ้าของรหัส: ดร.อาร์เธอร์ วอห์น]* เอเลียสชะงักกึก นิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดหยุดค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ชื่อนั้น... ชื่อของบิดาผู้ล่วงลับที่เสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุบนสถานีนี้เมื่อสิบปีก่อน ปรากฏขึ้นบนระบบหลักเสมือนยังมีชีวิตอยู่! เซราฟิน่าหันขวับกลับมามองหน้าจอด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เธอกวาดสายตามองตัวอักษรที่กำลังรันตัวเองอย่างรวดเร็ว "วอห์น... นั่นมันหมายความว่าอะไร? พ่อของคุณเสียชีวิตไปแล้วไม่ใช่หรือ?" "ผม... ผมไม่รู้..." เอเลียสพึมพำ น้ำเสียงสั่นเทาเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไม่ได้แสดงการแฮกจากภายนอก แต่มันเป็นการปลดล็อกด้วยรหัสพันธุกรรมและคีย์ลับที่ถูกฝังไว้ในซอร์ซโค้ดดั้งเดิมของสถานีตั้งแต่วันแรกที่สร้างขึ้น และก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องควบคุมที่ควรจะถูกล็อกหนาแน่นด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด ก็ส่งเสียงปลดล็อก "คลิก" ยาวๆ ออกมาเองอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดอ้าออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดิน --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าแรงโน้มถ่วงและไขปริศนาแห่งโชคชะตานี้ร่วมกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์