กลิ่นอายความตายในอากาศ

"เปอร์เซ็นต์ออกซิเจนในเขตเซกเตอร์เจ็ดลดลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานความปลอดภัยร้อยละสิบสี่... และมันกำลังดิ่งลงอย่างต่อเนื่องครับท่าน" เสียงรายงานสถานะจากระบบปัญญาประดิษฐ์ประจำสถานีดังขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเฉยไร้ชีวิตชีวา แต่มันกลับก้องกังวานบาดลึกในความเงียบสงัดของห้องควบคุมวิศวกรรม เอเลียส วอห์น ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบเตือนภัย เขากำลังใช้ประแจแรงบิดสูงขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายของท่อส่งก๊าซหลักด้วยความเร็วและแม่นยำ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมและไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าคาร์บอน ในพื้นที่ไร้แรงโน้มถ่วงเช่นนี้ ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่มนุษย์หายใจออกมาจะไม่ลอยตัวขึ้นสูงเหมือนบนพื้นโลก แต่มันจะสะสมตัวหนาแน่นเป็นกลุ่มก้อนลอยวนเวียนอยู่รอบใบหน้าและทางเดินหายใจ หากระบบระบายอากาศขัดข้องอย่างถาวร พวกเขาจะมีเวลาหายใจอีกไม่ถึงสิบห้านาที ก่อนที่ภาวะพิษจากคาร์บอนไดออกไซด์จะทำให้สมองขาดออกซิเจนและหมดสติไปตลอดกาล "ระบบไม่ได้ขัดข้องเองโดยธรรมชาติหรอกนะ วอห์น" น้ำเสียงนุ่มลึกแต่เฉียบคมราคมมีดโกนดังขึ้นจากทางด้านหลัง เอเลียสไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นผู้บัญชาการเซราฟิน่า คอร์ท เธอก้าวเข้ามาในห้องควบคุมด้วยท่าทีสง่างามมั่นคง รองเท้าบูทแม่เหล็กกระทบพื้นโลหะเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ สะท้อนถึงการควบคุมอารมณ์อันยอดเยี่ยมแม้ในยามวิกฤต เอเลียสวางประแจลงในช่องเก็บเครื่องมืออย่างเบามือ เขาหันกลับมาประชิดตัวกับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเหลือน้อยจนสัมผัสได้ถึงความกดอากาศที่ลดต่ำลง ดวงตาสีเทาเข้มของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำแข็งของเธอ "คุณกำลังจะบอกว่า วาล์วความดันถูกสั่งปิดจากศูนย์บัญชาการภาคพื้นดินอีกแล้วสินะครับ ผู้การ" เอเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "พวกเบื้องบนคงคิดว่า การกำจัดพวกเราทิ้งในอุบัติเหตุออกซิเจนรั่วไหล เป็นวิธีที่สะอาดและประหยัดงบประมาณที่สุดในการปิดปากเรื่องโครงสร้างวงโคจรล้าสมัยสินะครับ" เซราฟิน่าไม่หลบสายตา เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนเรียวปากสีระเรื่อของเธอ แต่มันไร้ซึ่งความอบอุ่น "คุณนี่ช่างมองโลกในแง่ร้ายเสียจริง วอห์น... หรือบางที คุณแค่ฉลาดเกินกว่าจะยอมเชื่อคำโกหกของรัฐบาล แต่น่าเสียดาย ที่ความฉลาดของคุณไม่ได้ช่วยให้เราหายใจได้สะดวกขึ้นในตอนนี้" "ผมไม่เคยฝากความหวังไว้กับคำโกหกของใครอยู่แล้วครับ โดยเฉพาะคำพูดของผู้มีอำนาจ" เอเลียสตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระด้างขึ้นเล็กน้อย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเตือนให้เขาต้องรีบลงมือทำอะไรบางอย่างก่อนที่ปริมาณออกซิเจนจะถึงจุดวิกฤต "แต่ผมเชื่อมั่นในกลศาสตร์และฟิสิกส์ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ไม่เคยหักหลังผม" เขากระชับแท็บเล็ตควบคุมส่วนตัวในมือ จอภาพแสดงแผนผังท่อส่งออกซิเจนสามมิติที่ซับซ้อนราวกับเส้นเลือดฝอยในร่างกายมนุษย์ เซราฟิน่าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายเฉพาะตัวของเธอกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ผสมกลิ่นโลหะเย็นยะเยือกของชุดอวกาศลอยแตะจมูก มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดท่ามกลางความตายที่คืบคลานเข้ามา "ถ้าคุณคิดจะซ่อมมันด้วยวิธีเปิดแมนนวลวาล์วที่จุดเชื่อมต่อหลัก คุณจะต้องออกไปเดินนอกตัวสถานีในเขตอับสัญญาณเรดาร์... ซึ่งแน่นอนว่าระบบสื่อสารของคุณจะถูกตัดขาดจากที่นี่โดยสิ้นเชิง" เซราฟิน่าเอ่ยเตือน น้ำเสียงของเธอเจือความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดผู้บัญชาการอย่างแนบเนียน "นั่นมันคือการเดินไปตายดีๆ นี่เอง วอห์น" "แล้วถ้าผมนั่งรออยู่เฉยๆ จนคาร์บอนไดออกไซด์เต็มปอดล่ะครับ? มันต่างจากการเดินไปตายตรงไหน?" เอเลียสย้อนถามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเศร้าสร้อย เขาเอื้อมมือไปแตะแผงควบคุมหลักเพื่อปลดล็อกชุดอวกาศฉุกเฉิน "การตายในขณะที่พยายามแก้ไขมัน อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตายอย่างสุนัขจนตรอกในห้องสี่เหลี่ยมนี้... จริงไหมครับ ผู้การ?" เซราฟิน่านิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเด็ดขาดดังเดิม เธอยื่นมือเรียวบางมาแตะที่ไหล่หนาของเขาผ่านเนื้อผ้าชุดวิศวกร แรงกดจากปลายนิ้วของเธอบ่งบอกถึงความลังเลใจที่ขัดแย้งกับบุคลิกภายนอกอย่างสิ้นเชิง "ระวังตัวด้วย วอห์น... ฉันยังไม่อนุญาตให้ใครมาตายในความรับผิดชอบของฉันทั้งนั้น" เธอกระซิบเสียงแผ่วเบa ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของเขา เอเลียสชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ เขาสบตาเธอลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสวมหมวกนิรภัยและปิดล็อกอย่างแน่นหนา เสียงระบบปรับแรงดันอากาศภายในหมวกดังขึ้น *ฟู่* แทนที่ด้วยกลิ่นอายความอับชื้นและลมหายใจของตนเอง เขาก้าวถอยหลังเข้าสู่ห้องปรับแรงดันอากาศ (Airlock) ประตูโลหะหนาหนักค่อยๆ เลื่อนปิดลง ตัดขาดเขออกจากบรรยากาศภายในสถานี เอเลียสยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดชั่วขณะ มองผ่านกระจกหมวกออกไปเห็นเซราฟิน่ายืนกอดอกจ้องมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เธอยกมือขึ้นแตะกระจกใสเสมือนเป็นการอำลาครั้งสุดท้าย ก่อนที่ไฟสัญญาณสีแดงจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง และประตูชั้นนอกจะเปิดออกสู่ความเวิ้งว้างอันหนתหนาวเหน็บของห้วงอวกาศภายนอก ความเงียบงันและแรงโน้มถ่วงที่เป็นศูนย์โอบล้อมร่างของเอเลียสไว้ทันที เบื้องล่างคือมวลมหาสมุทรสีครามเข้มของโลกที่หมุนวนอย่างช้าๆ แสงอาทิตย์สะท้อนกับขอบชั้นบรรยากาศเป็นเส้นแสงสีทองเรืองรองตัดกับความมืดมิดอนธกาลของจักรวาล ภาพเบื้องหน้าช่างงดงามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน เอเลียสใช้แม่เหล็กที่รองเท้าตรึงร่างไว้กับโครงสร้างภายนอกของสถานี แล้วค่อยๆ คลานไปตามแนวท่อส่งก๊าซมุ่งหน้าสู่จุดเชื่อมต่อเซกเตอร์เจ็ดตามแผนผังในหัว ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ปริมาณออกซิเจนในถังสำรองจำกัดจำเขี่ย ความหนาวเย็นจากภายนอกเริ่มแผ่ซ่านทะลุผ่านฉนวนกันความร้อนของชุดอวกาศเข้ามาสัมผัสผิวหนัง มือทั้งสองข้างที่สวมถุงมือหนาเริ่มชาด้านจนแทบจะไร้ความรู้สึก แต่สมาธิของเอเลียสยังคงจดจ่ออยู่กับการไขน็อตวาล์วตัวปัญหาที่ถูกเชื่อมล็อกด้วยระบบรหัสลับจากภายนอก "ให้ตายสิ... พวกมันไม่อยากให้แค่เปิดเฉยๆ สินะ" เอเลียสพึมพำกับตัวเองผ่านไมโครโฟนภายในหมวก นิ้วมือที่ชาหนึบกดลงบนแผงควบคุมขนาดเล็กเพื่อถอดรหัสความปลอดภัยเชิงกลไก จังหวะนั้นเอง เรดาร์ตรวจจับวัตถุขนาดเล็กบนแขนเสื้อของเขาก็ส่งเสียงเตือนเบาๆ *ติ๊ด... ติ๊ด...* เอเลียสชะงักมือที่กำลังไขน็อต เขาหันขวับกลับไปมองตามทิศทางสัญญาณเตือน ท่ามกลางความมืดมิดของอวกาศห่างออกไปราวร้อยเมตร เงาดำทะมိန်ขนาดมหึมาของวัตถุปริศนากำลังเคลื่อนตัวพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่เศษซากดาวเทียมหรืออุกกาบาตธรรมชาติ แต่มันคือยานสำรวจไร้คนขับรุ่นทหารของรัฐบาล ที่ติดอาวุธปล่อยนำวิถีและไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น! หัวใจของเอเลียสหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ทันทีว่า เป้าหมายที่แท้จริงของการตัดออกซิเจนไม่ใช่แค่การฆ่าพวกเขาให้ตายอย่างช้าๆ แต่เป็นการล่อให้วิศวกรออกมานอกสถานี... เพื่อให้ถูกกำจัดด้วยอุบัติเหตุจากการชนของ "วัตถุแปลกปลอมลอย1อ" ต่างหากเล่า! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่วงโคจรแห่งความระทึกนี้ด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์