รอยร้าวบนตึกระฟ้า

"คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะบอกว่าแบบแปลนแผ่นนี้คือของปลอมหรอก ใช่ไหมครับ คีริน?" รวิศก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น รอยเลือดบนมุมกระดาษแห้งกรังจนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม เขาไม่ได้แตะต้องมัน แต่สายตาของเขากำลังไล่เรียงลายเส้นวิศวกรรมที่ไม่มีวันลืม ความเงียบในห้องทำงานชั้นบนสุดของไซต์งานก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้างนั้นหนักอึ้งพอจะบดขยี้ประสาทสัมผัสของคนทั่วไป แต่สำหรับเขามันคือความกดดันที่คุ้นเคย คีรินยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยที่โชว์โครงเหล็กเส้นสนิมเกรอะ สายตาของเขาว่างเปล่าราวกับจ้องมองผ่านกำแพงทะลุไปถึงอดีตที่เขาเองก็เข้าไม่ถึง "ความทรงจำของผมอาจจะหายไปบางส่วน รวิศ" คีรินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับอ่านรายงานการประชุม "แต่สัญชาตญาณของการทำลายหลักฐาน... มันยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูก ถ้าผมจะเอาของพวกนี้มาให้คุณ มันก็แปลว่า 'ความตาย' ของโครงการนี้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ" "ด้วยเลือดน่ะหรือครับ?" รวิศเงยหน้าขึ้น จ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่พยายามซ่อนความร้าวรานบางอย่างเอาไว้ คีรินไม่ตอบ เขาเดินเลี่ยงไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่ไร้กระจก ลมแรงจากความสูงของชั้นที่ 25 ปะทะร่างจนเสื้อเชิ้ตสีขาวปลิวไสว "เลือดเป็นแค่สัญลักษณ์ของราคาที่ต้องจ่าย คุณเป็นสถาปนิก คุณควรจะเข้าใจเรื่องโครงสร้างดีที่สุด ถ้าฐานรากมันโกงตั้งแต่แรก ตึกนี้ก็ไม่มีวันยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่ล้มลงมาทับใครสักคน... และวันนี้ ถึงเวลาที่เราต้องเลือกว่าใครจะเป็นคนโดนทับ" รวิศขมวดคิ้ว "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" "เรื่องที่ไซต์งานนี้ไม่ได้มีความปลอดภัยอย่างที่คุณคิดไงครับ" คำพูดนั้นยังไม่ทันจางหาย เสียงแตรสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจากชั้นล่าง ตามด้วยเสียงกรีดร้องที่ฟังดูแหลมสูงจนบาดหู ทั้งคู่หันไปมองยังช่องลิฟต์ขนส่งวัสดุที่เปิดอ้าอยู่ รวิศไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปยังระเบียงเหล็กที่ยื่นออกไปเหนือพื้นที่ก่อสร้างหลัก เบื้องล่าง... ท่ามกลางฝุ่นควันและแสงไฟสปอตไลท์ที่สั่นไหว ร่างของคีริน (ตัวจริงที่เพิ่งก้าวเข้ามาในพื้นที่) กำลังยืนชี้มือสั่งการคนงาน ก่อนที่เครนยกเหล็กเส้นขนาดมหึมาจะเสียการทรงตัว เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า เหล็กเส้นนับตันร่วงกราวลงมาราวกับห่าฝน ทว่าจุดที่หนักที่สุดกลับตกลงตรงฐานรองรับที่คีรินยืนอยู่พอดี "คีริน!" รวิศตะโกนสุดเสียง ทว่าคนข้างตัวเขากลับนิ่งงันราวกับรูปปั้น ร่างของคีรินที่ยืนอยู่ข้างรวิศเริ่มสั่นเทา มือของเขากุมขมับแน่นราวกับถูกแรงกระแทกจากอดีตเข้าจู่โจม "ไม่ใช่... มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้... มันไม่ใช่ความผิดของผม!" รวิศไม่ได้รอฟังคำแก้ตัว เขาพุ่งตัวลงบันไดหนีไฟด้วยความเร็วที่ทำได้เพียงสัญชาตญาณนำทาง เสียงกรีดร้องของคนงานและเสียงโครงเหล็กที่บิดเบี้ยวกลบทุกอย่างจนมิด แต่สิ่งที่รวิศเห็นเมื่อไปถึงจุดเกิดเหตุไม่ใช่แค่ความเสียหายของโครงสร้าง แต่มันคือแผ่นเหล็กที่เขียนรหัสลับบางอย่าง... รหัสเดียวกับที่ปรากฏในแบบแปลนเลือดแผ่นนั้น "คุณ..." รวิศหอบหายใจรุนแรง เมื่อเห็นร่างของคีรินที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการพยายามเข้าช่วยคนงาน เขานอนหายใจรวยรินอยู่ใต้ซากปรักหักพัง รวิศรีบก้าวเข้าไปใกล้ ทว่าสิ่งที่เขาเห็นในมือของคีรินกลับไม่ใช่เศษเหล็ก แต่มันคือรีโมทควบคุมระบบเซฟตี้ของอาคารที่ถูกถอดชิ้นส่วนออก และที่ปลายรีโมทนั้น... มีคราบเลือดสด ๆ สีเดียวกับที่ติดอยู่บนแบบแปลนไม่มีผิดเพี้ยน คีรินที่นอนจมกองเลือดพยายามคว้าข้อมือรวิศไว้ แรงบีบนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความนัย "ไม่ใช่... อุบัติเหตุ... รวิศ... มีคน... สลับแบบแปลน... ในระบบดิจิทัล..." ก่อนที่รวิศจะทันได้ถามต่อ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดของห้องใต้ดิน รวิศหันไปมองเห็นเงาดำของชายฉกรรจ์สามคนในชุดป้องกันภัยเต็มยศ พวกเขาไม่ได้มาช่วยคนเจ็บ แต่พวกเขากำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับเครื่องมือตัดเหล็กไฟฟ้าที่ส่งเสียงหึ่งๆ ขู่คำราม รวิศรู้ตัวทันทีว่าเขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับอุบัติเหตุ แต่เขากำลังติดอยู่ในกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันที่แบบแปลนแผ่นนั้นปรากฏขึ้น เขาหันไปมองคีรินที่สลบไปแล้ว ก่อนจะเหลือบไปเห็นบางอย่างใต้คอเสื้อของคนเจ็บ... มันคือตราประทับสัญลักษณ์ลับที่สถาปนิกทุกคนในเมืองนี้หวาดกลัว สัญลักษณ์ของกลุ่มคนที่ลบเลือนตึกร้างทั้งตึกให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เมื่อสิบปีก่อน และดูเหมือนว่า... วันนี้ พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ตึก แต่พวกเขาต้องการหัวของรวิศด้วย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวครั้งนี้ร่วมกับผมนะครับ คนมองเมือง