การเผชิญหน้ากับคู่แข่งตัวฉกาจ

เสียงกรรไกรตัดเหล็กในมือของรณิดากระแทกกับโต๊ะทำงานชั่วคราวเสียงดังลั่น จนพิมพ์ชนกที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบแปลนโครงสร้างสะดุ้งสุดตัว ไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองวันนี้ไม่ได้อบอ้าวด้วยไอแดดอย่างเดียว แต่ระอุด้วยรังสีความหึงหวงที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงเพรียวของประธานกรรมการบริหารสาว ซึ่งกำลังยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ริมเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก ปานระวีไม่ได้ปริปากบ่นสักแคำตั้งแต่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ก่อสร้างเมื่อสิบนาทีก่อน ทว่าสายตาคู่คมที่มักจะเฉียบขาดและเต็มไปด้วยความมั่นใจ กลับกวาดมองไปที่ชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบซึ่งยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างกายสถาปนิกสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ผมว่าแบบแปลนห้องชุดเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดนี่ ถ้าได้คุณนิดามาช่วยออกแบบตกแต่งภายในแบบเอ็กซ์คลูซีฟส่วนตัวให้เป็นพิเศษ คงจะรื่นรมย์ไม่น้อยเลยนะครับ" กรวีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จงใจทิ้งจังหวะให้ฟังดูสนิทสนมเกินกว่าระดับคู่ค้าทางธุรกิจ พร้อมกับยื่นมือถือจอใสมาใกล้ใบหน้าเนียนของรณิดาเสียจนแทบจะแนบชิด "ขอบคุณค่ะสำหรับข้อเสนอ แต่หน้าที่ออกแบบตกแต่งภายในของโครงการนี้ เป็นความรับผิดชอบของบริษัทดิฉันแต่เพียงผู้เดียว และดิฉันคิดว่า... ทางเราไม่ได้เปิดรับ 'บริการเสริม' ส่วนตัวแบบที่คุณกรวีร์กล่าวถึงนะคะ" รณิดาตอบเสียงแข็ง นัยน์ตาสีเข้มฉายแววรำคาญชัดเจน เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ชายหนุ่มกลับจงใจขยับตามราวกับอ่านเกมออก "อย่าเพิ่งใจร้ายนักเลยครับคุณนิดา คนกันเองทั้งนั้น อีกอย่าง... ข้อเสนอเรื่องการควบรวมกิจการที่ผมเคยคุยไว้ ถ้าคุณสนใจ ผมพร้อมจะให้คุณเป็นคนกุมบังเหียนงานออกแบบทั้งหมดของเครือเราแบบเบ็ดเสร็จเลยนะ" กรวีร์โน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของสถาปนิกสาว จงใจแสดงความสนิทสนมออกหน้าออกตาต่อหน้าคนงานก่อสร้างนับสิบชีวิต บรรยากาศในไซต์งานพลันเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องจักรถูกปิดสลับลงชั่วขณะราวกับทุกคนกำลังรอชมละครฉากใหญ่ พิมพ์ชนกแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืด รีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางประธานสาวที่ยืนนิ่งเป็นหินทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ยิ่งกว่าเปลวไฟ ปานระวีขยับตัว ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้ามาใกล้จุดเกิดเหตุด้วยจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง ส้นสูงทรงเข็มกระทบพื้นคอนกรีตดิบ ๆ จนเกิดเสียงก้องกังวานน่าเกรงขาม รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "ดูท่าทางคุณกรวีร์จะว่างมากนะคะ ถึงได้มีเวลามาเดินเล่นป้วนเปี้ยนในพื้นที่ก่อสร้างที่ยังไม่ปลอดภัยแบบนี้" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราดรดลงกลางวงสนทนา ปานระวีหยุดยืนเคียงข้างรณิดาอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ พร้อมกับใช้สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของนักพัฒนาหนุ่มคู่แข่ง กรวีร์หัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน เขายืดตัวตรงสบตาประธานสาวกลับอย่างท้าทาย "อ้าว... คุณวี ประธานบริษัทคนสวยผู้ทรงอิทธิพล มาตรวจไซต์งานด้วยตัวเองเลยเหรอครับ นึกว่าจะนั่งเซ็นเอกสารอยู่แต่บนเพนต์เฮาส์หรูเสียอีก พอดีผมแค่แวะมาพูดคุยแลกเปลี่ยนไอเดียกับคุณนิดากเขาเรื่องงานนิดหน่อยเองครับ ไม่คิดว่าจะทำให้คุณวีต้องเดือดร้อนเดินทางมาดูด้วยตัวเองแบบนี้" "การที่คู่แข่งทางธุรกิจพยายามเข้ามา 'แลกเปลี่ยนไอเดีย' กับทีมงานของดิฉันถึงในพื้นที่โดยไม่ได้รับอนุญาต... เขาไม่เรียกesว่าการดูงานหรอกค่ะคุณกรวีร์ เขาเรียกว่าการเสียมารยาท" ปานระวีเน้นย้ำทีละคำ ใบหน้าสวยเฉียบเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี มือเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวเอื้อมไปแตะข้อศอกของรณิดาเบา ๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของโดยปริยาย รณิดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นของปานระวีสัมผัสโดนผิวเนื้อ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อ ๆ เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของประธานสาวที่ตอนนี้ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ "ผมก็แค่ทักทายตามประสาคนคุ้นเคย..." กรวีร์ยังคงยิ้มกริ่ม แสร้งทำเป็นไม่ยี่หระต่อสายตาดุดันนั้น "แต่ถ้าคุณวีหวงพื้นที่ขนาดนี้ ผมคงต้องขอตัวก่อน... ไว้เราค่อยหาโอกาสคุยกันเป็นการส่วนตัวนะครับคุณนิดา งานออกแบบชิ้นเอกชิ้นนี้ ผมยังรอให้คุณมาช่วยเติมเต็มอยู่นะครับ" พูดจบ กรวีร์ก็โค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างกวนประสาท ก่อนจะเดินผิวปากจากไปท่ามกลางสายตาไม่พอใจของทีมงานวิศวกร เมื่อร่างของคู่แข่งลับตาไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง พิมพ์ชนกแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะรีบปลีกตัวเดินเลี่ยงไปตรวจหน้างานอีกฝั่งอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้สถาปนิกสาวและประธานบริษัทเผชิญหน้ากันลำพัง รณิดากระแอมเบา ๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หันไปสบตากับร่างสูงที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งสนิท "มองอะไรคะ ฉันไม่ได้เป็นคนชวนเขานะ หมอนั่นเดินเข้ามาหาเรื่องเองต่างหาก" "แล้วทำไมต้องยืนให้เขากระซิบใกล้ขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?" ปานระวีสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแต่ไม่เนียนเอาเสียเลย "หูหนวกหรือไง ถึงต้องให้เขาเข้าไปพูดใกล้ ๆ ถึงขนาดนั้น" "นี่คุณวี! ฉันถอยหนีแล้วนะคะ จะให้ฉันเอาไม้กระดานฟาดหัวเขากลางไซต์งานหรือไงถึงจะพอใจคุณ" รณิดาเถียงกลับทันควัน ความหัวรั้นเริ่มพุ่งพล่านเมื่อเจอท่าทีเอาแต่ใจของอีกฝ่าย ปากไวตามสัญชาตญาณ "อีกอย่าง... เขาก็จีบไปเรื่อยเปื่อย ฉันไม่ได้เล่นด้วยสักหน่อย คุณจะมาหงุดหงิดใส่ฉันทำไมเนี่ย" "ก็ฉันไม่ชอบ..." ปานระวีพูดเสียงเบาลงแต่หนักแน่น ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของรณิดา "ฉันไม่ชอบให้ใครมามองคุณด้วยสายตากรุ้มกริ่มแบบนั้น และยิ่งไม่ชอบ... เวลาที่ใครหน้าไหนพยายามจะแย่งคนของฉันไป" คำว่า 'คนของฉัน' กระแทkเข้ากลางใจรณิดาอย่างจัง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มเนียนทันที เธออ้าปากค้างจะเถียงต่อ แต่ไดอะล็อกทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อปานระวีขยับเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างกันถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือจางผสมกับกลิ่นอายฝุ่นปูนเฉพาะตัวของไซต์งาน ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความระอุที่ไม่ได้มาจากสภาพอากาศ "คุณ... จะทำอะไร ที่นี่มันไซต์งานนะคะ คนงานมองอยู่" รณิดาเสียงสั่นเล็กน้อย มือเรียวเผลอยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติเมื่อปานระวียื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกัน "ให้พวกเขามองไปสิคะ ฉันเป็นเจ้านาย... ใครจะกล้าว่าอะไร" ปานระวีเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มใสไปนิดเดียวอย่างจงใจแกล้ง ทว่า ในวินาทีที่หัวใจของรณิดากำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และปานระวีกำลังจะโน้มลงมาประทับจูบลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อลงโทษความปากเก่งของสถาปนิกสาว— เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของพิมพ์ชนกก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางบันไดหนีไฟ "คุณวีคะ! คุณนิดา! แย่แล้วค่ะ! แบบโครงสร้างหลักที่ส่งมาจากสำนักงานใหญ่เมื่อเช้า... เกิดปัญหาใหญ่แล้วค่ะ!" รณิดาสะดุ้งสุดตัว ผลักร่างของประธานสาวให้อציถอยห่างออกไปทันควันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ปานระวีขบกรามแน่นด้วยความขัดใจ นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองไปยังต้นเสียงด้วยความหงุดหงิดขีดสุดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ พิมพ์ชนกวิ่งหน้าตาตื่นถือม้วนกระดาษแบบแปลนเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่หันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของเพื่อนสนิท "เกิดอะไรขึ้นคะพิมพ์?" รณิดารีบถามเสียงเครียด ลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น พิมพ์ชนกกลืนน้ำลายคอแห้งผาก ชูม้วนกระดาษในมือขึ้นสั่น ๆ "มีคนแฮกเข้าระบบฐานข้อมูลส่วนกลางของบริษัท... และตอนนี้ แบบแปลนโครงสร้างฐานรากทั้งหมดของตึกนี้ ถูกแก้ไขตัวเลขพิกัดรับน้ำหนักใหม่ทั้งหมดแล้วค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคไปกับพวกเธอนะคะ — กลิ่นลิลลี่สีขาว —