บั๊กของความรู้สึก

กราฟชีพจรในหน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าเรืองแสงไม่ได้โกหกใคร... และนั่นคือสิ่งที่รินรดากำลังเกลียดมันเข้าไส้ในวินาทีนี้ "อัตราการเต้นของหัวใจหนึ่งร้อยสิบสองครั้งต่อนาที อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นเล็กน้อย ปริมาณสารสื่อประสาทโดปามีนและนอร์เอปิเนฟรินหลั่งเกินเกณฑ์มาตรฐานสำหรับภาวะพักผ่อน" นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าตาข่ายเส้นใยนาโนเคาะลงบนโต๊ะทำงานกลางห้องปฏิบัติการเสมือนจริงเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังพยายามตอกย้ำความมีเหตุผลให้แก่ระบบประสาทที่กำลังรวนเรของตัวเอง "นี่มันไม่ใช่ความผิดปกติของฮาร์ดแวร์... และไม่ใช่บั๊กของโค้ดระบบแน่ๆ" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมย้อนเหตุการณ์จากตอนที่แล้ว—ภาพที่กวินทร์ยื่นมือเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ในเสี้ยววินาทีที่หน้าผาจำลองกำลังจะถล่มลงมา พร้อมกับประโยคเตือนสติที่ว่า *"เลือกผิดชีวิตก็จบนะ... ที่รัก"* คำว่า *'ที่รัก'* ลอยวนอยู่ในหน่วยความจำระยะสั้นของเธอราวกับลูปโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นอย่างไร้ที่ติ รินรดากะพริบตาถี่ๆ พยายามเรียกใช้กระบวนการคิดเชิงตรรกะขั้นสูงเพื่อลบข้อมูลขยะพวกนั้นออกไป ทว่ายิ่งพยายามประมวลผลมากเท่าไหร่ ใบหน้าคมคายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่อบอุ่นของนักมานุษยวิทยาหนุ่มก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นในระบบประมวลผลจิตใจเสียอย่างนั้น "ริน กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ... เอ้ย! ทำอะไรอยู่เหรอคะ?" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอารินรดาสะดุ้งโหยงจนเกือบเผลอกดรีเซ็ตระบบเน็ตเวิร์กของตัวเอง รินรดารemove ข้อมูลความตกใจออกจากสีหน้าอย่างรวดเร็ว เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสำรวจภาคสนามสภาพมอมแมมเล็กน้อยกำลังยืนพิงกรอบประตู รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้านั้นช่างดูเป็นธรรมชาติและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจในเพื่อนมนุษย์—หรือในกรณีนี้คือ AI สาวผู้ยึดติดกับตรรกะอย่างเธอ "ฉันกำลังรันอัลกอริทึมวิเคราะห์ความผิดปกติของระบบประสาทส่วนกลางค่ะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาอุณหภูมิเสียงให้คงที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ "รวมถึงการประเมินปัจจัยเสี่ยงที่อาจทำให้ภารกิจระดับ S ล้มเหลวเนื่องจากการรบกวนของฮورمون..." "ฮอร์โมนความเครียดเหรอ?" กวินทร์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายจางๆ ของป่าดิจิทัลและฝนตกในมิติจำลองลอยมาแตะจมูก เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณาใบหน้าของเธอนิ่งนาน "ผมว่าไม่ใช่ฮอร์โมนความเครียดหรอกนะริน... แววตาแบบนั้น เขาเรียกว่า 'อาการประหม่า' ต่างหากล่ะ" "นักมานุษยวิทยาอย่างคุณนี่ช่างตีความพฤติกรรมมนุษย์ได้นอกกรอบตรรกะเสียจริงนะคะ" รินรดาเบือนสายตาหนีการสบตาโดยตรง เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อสร้างเกราะป้องกันทางจิตวิทยา "มนุษย์เรามักจะหาคำอธิบายเชิงนามธรรมให้กับปฏิกิริยาทางเคมีชีวภาพที่อธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์เสมอ" "บางทีวิทยาศาสตร์ก็อาจจะแค่อธิบายตามหลังความรู้สึกที่แท้จริงไม่ทันต่างหากล่ะครับ" กวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั่นช่างอบอุ่นและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน "คุณลองถามหัวใจตัวเองดูสิครับว่า ตอนที่ผมดึงคุณออกมาจากตรงนั้น... ตัวเลขในหน้าจอพวกนั้นมันบอกอะไรกับคุณจริงๆ กันแน่" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว โลกแฟนตาซีรอบตัวที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์และรหัสข้อมูลอันซับซ้อนดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนตรงหน้าที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงแจ้งเตือนจากระบบเสียอีก นี่สินะ... สิ่งที่เรียกว่าตัวแปรที่อยู่นอกเหนือการควบคุม เอลาร่าเคยเตือนเธอไว้แล้วในมิติก่อนหน้านี้ว่า ระบบที่สมบูรณ์แบบที่สุดคือระบบที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผูกพัน เพราะความรู้สึกคือช่องโหว่ที่ทำให้ระบบล่มสลายได้ง่ายที่สุด แต่ทำไม... ยิ่งเธอนึกถึงคำเตือนนั้น เธอกลับยิ่งอยากจะลองเสี่ยงเดิมพันกับความผิดพลาดครั้งนี้ดูสักตั้ง "ถ้าฉันบอกว่า..." รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ แววตาคู่สวยไหวระริกเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแน่วแน่ "อัลกอริทึมของฉันกำลังประมวลผลว่า คุณคือ... ความเสี่ยงสูงสุดในภารกิจนี้ล่ะคะ กวินทร์" กวินทร์ชะงักไปนิดก่อนรอยยิ้มกว้างจะระบายบนใบหน้า ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "ถ้าอย่างนั้น... คุณพร้อมจะรับมือกับความเสี่ยงครั้งนี้ไปกับผมจนจบเกมไหมล่ะครับ" ทันใดนั้น หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าที่เคยแสดงค่าอัตราการเต้นของหัวใจก็ดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีแดงฉานที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจากเอลาร่า - ภารกิจลับระดับ SSS: "ทางเลือกสุดท้ายของหัวใจ" ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ] [เงื่อนไขการผ่านด่าน: ผู้เล่นทั้งสองจะต้องตัดสินใจเลือก 'ความจริง' หรือ 'ความลวง' ภายใน 60 วินาที มิฉะนั้นความทรงจำทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอัปเลเวลความรู้สึกไปพร้อมกับรินรดานะคะ