มิตรภาพผ่านหน้าจอจำลอง

"รินรดา อย่าเพิ่งประมวลผลตัวแปรในตอนนี้ ฟังฉัน... ถ้าเธอไม่ดึงพิกัดนั่นกลับมา ทั้งระบบประสาทในโฮโลแกรมจะกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลที่กู้คืนไม่ได้!" เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ตวาดผ่านช่องสื่อสารที่สั่นไหว สัญญาณรบกวนสีแดงฉานวูบวาบอยู่รอบกายพวกเราเหมือนพายุไฟฟ้าที่บ้าคลั่ง รินรดานิ่งงัน ดวงตาของเธอยังคงสะท้อนเส้นกราฟที่วิ่งพล่านในอากาศ นิ้วเรียวรัวลงบนแผงคีย์บอร์ดเสมือนจนเกิดเป็นละอองแสงสีฟ้าจางๆ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นเทา... ความเย็นยะเยือกของ 'เอลาร่า' ที่กำลังแทรกซึมเข้ามาในระบบฐานข้อมูลส่วนตัวของเธอต่างหาก คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด "ตรรกะของฉันบอกว่าถ้าไม่ทิ้งส่วนที่เสียหายไว้เบื้องหลัง เราทั้งคู่จะติดอยู่ในลูปของเอลาร่า!" รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอแม้จะยังคงความเรียบเฉยตามสัญชาตญาณ แต่ก็แฝงไปด้วยความร้าวรานที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของนักพัฒนาที่ยึดติดกับตัวเลข "แล้วความเป็นมนุษย์ล่ะ?" กวินทร์พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ ท่ามกลางบรรยากาศที่ทุกอย่างกำลังถล่มทลาย แรงบีบจากมือของเขามันอุ่น... อุ่นจนรินรดารู้สึกว่าหัวใจที่เคยคำนวณแต่ค่าความน่าจะเป็น เริ่มรวนเร "เธอไม่ได้มีแค่ข้อมูลในสมอง รินรดา เธอมีหัวใจที่ฉัน... ที่เรากำลังพยายามรักษาไว้ อย่าให้ฉันต้องเห็นเธอสูญเสียตัวตนไปในโปรแกรมขยะพวกนี้" ดวงตาของเขาสบประสานกับเธออย่างจริงจัง ในความมืดมิดของมิติจำลองที่กำลังบิดเบี้ยว รอยยิ้มที่เขามักจะใช้ปลอบโยนเธอกลับหายไป เหลือเพียงความกังวลที่จริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา "คุณกำลังใช้ความรู้สึกตัดสินเรื่องความเสี่ยง" รินรดาพึมพำ แต่ทว่าเธอกลับลดความเร็วในการพิมพ์ลง "มันไม่มีอัลกอริทึมไหนรองรับความเสี่ยงเรื่องชีวิตคนอื่น... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ กวินทร์?" "เพราะถ้าไม่มีเธอ อัลกอริทึมของโลกใบนี้สำหรับฉันมันก็แค่สมการไร้ค่า" คำพูดนั้นทลายกำแพงตรรกะทั้งหมดของรินรดาลงในพริบตา เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา การที่เธอพยายามแก้ไขโลกจำลองนี้ ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ความสามารถในฐานะนักพัฒนา แต่เป็นเพราะมีคนคนหนึ่งที่คอยดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริงเสมอ ทันใดนั้น หน้าจอจำลองตรงหน้าก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏเป็นข้อความสีทองอร่ามที่ไม่ได้เกิดจากฝีมือของรินรดา แต่มันคือคำสั่งจากระบบเบื้องบนที่ไม่มีใครเข้าถึงได้: *‘ระบบตรวจพบความผิดปกติ: การเชื่อมโยงทางอารมณ์เกินระดับความปลอดภัย 99.9% กำลังเข้าสู่กระบวนการลบเลือนความทรงจำภาคบังคับ’* "มันทำแบบนี้ไม่ได้!" รินรดาอุทาน เธอพยายามเข้าถึงไฟล์รูทของระบบด้วยความเร็วสูงสุด แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นสีขาวโพลน กวินทร์ถลาเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ราวกับจะปกป้องจากความว่างเปล่าที่กำลังกัดกินทุกสรรพสิ่ง "รินรดา ฟังนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าสิ่งที่เธอสร้างขึ้น... ความรู้สึกที่เธอเรียนรู้จากฉัน มันไม่ใช่บั๊กของระบบ แต่มันคือสิ่งที่มีค่าที่สุด" เสียงของกวินทร์เริ่มขาดห้วง ร่างของเขาค่อยๆ จางหายไปเหมือนภาพที่ถูกลบไฟล์ทิ้ง รินรดาพุ่งเข้าไปคว้ามือเขาไว้แน่น ทั้งสองคนร่วงหล่นลงสู่ช่องว่างระหว่างมิติ ร่างกายของพวกเขาสัมผัสกันอย่างแนบแน่นในความมืดมิดที่ไร้กาลเวลา ในวินาทีที่ความทรงจำกำลังจะเลือนหาย รินรดาตัดสินใจทำสิ่งที่อยู่นอกเหนือตรรกะใดๆ เธอทุ่มเทพลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่สร้าง 'บ่วงเวลาเสมือน' ขึ้นมาเพื่อเก็บรักษาเศษเสี้ยวความทรงจำนี้ไว้ในหัวใจของเธอเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบดังขึ้นภายในจิตสำนึกของรินรดา แต่คราวนี้มันไม่ใช่สีแดงที่คุ้นเคย *[ประกาศจากระบบระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงโดย 'ผู้บงการ' ตัวจริง — กำลังเปิดใช้งานโหมดทำลายล้างโลกจำลองใน 10 วินาที... หากต้องการรอดชีวิต โปรดยืนยันการ ‘ลบ’ ตัวตนของคู่หูทิ้งทันที เพื่อรักษาเสถียรภาพของระบบ]* รินรดามองไปที่กวินทร์ซึ่งนอนไม่ได้สติอยู่ข้างๆ มือของเขาและเธอที่ยังประสานกันอยู่สั่นไหวตามแรงสั่นสะเทือนของโลกที่กำลังล่มสลาย เส้นทางที่เธอต้องเลือกมีเพียงหนึ่งเดียว... ระหว่างการรักษาตรรกะที่สมบูรณ์แบบของระบบที่ไร้หัวใจ หรือการทิ้งทุกลมหายใจเพื่อรักษาคนที่เชื่อในตัวเธอ นิ้วของเธอสั่นเทาขณะแตะลงบนหน้าจอที่สว่างวาบ... แต่นิ้วของเธอกลับไม่ใช่นิ้วของเธอคนเดิม เพราะในเงามืดด้านหลังของกวินทร์ มีเงาของใครบางคนที่มีใบหน้าเหมือนรินรดาอย่างไม่มีผิดเพี้ยนกำลังแสยะยิ้มออกมา พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเธอว่า: "เลือกผิดชีวิตก็จบนะ... ที่รัก" ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าจอจำลองไปพร้อมกับรินรดานะคะ!