กระสุนนัดเดียว

"ถ้าคุณยังกดปุ่มนั้นอีกครั้ง นิ้วชี้ของคุณจะกลายเป็นเศษเนื้อที่ลอยเคว้งอยู่ในระบบระบายอากาศทันทีครับ" เสียงของเร็นราบเรียบ เย็นเยียบราวกับโลหะที่แช่แข็งอยู่ในอวกาศลึก เขากดปลายกระบอกปืนพัลส์รุ่นเก่าเข้าที่ขมับของชายชุดดำที่กำลังง่วนอยู่กับการเจาะระบบเซฟตี้ของเขตที่อยู่อาศัยระดับล่าง ชายคนนั้นชะงัก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สัญชาตญาณดิบเตือนให้เขารีบถอยห่าง แต่เร็นไม่ได้ให้โอกาสนั้น "คุณไม่ได้มาเพื่อขโมยเสบียงแน่" เร็นเอ่ยต่อ ดวงตาของเขาฉายแววว่างเปล่าทว่าคมกริบราวกับใบมีด "เพราะถ้าจะขโมย คุณคงไม่ใช้รหัสผ่านระดับผู้บริหารเพื่อเปิดรอยรั่วในระบบออกซิเจนหรอกครับ... คุณได้รับคำสั่งมาให้ทำอะไรกันแน่?" มือสังหารไม่ตอบ เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ก่อนจะตัดสินใจทิ้งตัวลงกับพื้นและเหวี่ยงเท้าเตะสกัดขาเร็นอย่างรวดเร็ว เร็นขยับตัวตามสัญชาตญาณ วิศวกรหนุ่มเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่แรงปะทะก็ทำให้เขาต้องถอยหลังไปสองก้าว ชายชุดดำฉวยโอกาสนั้นถอยกรูดไปทางประตูเลื่อน *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นก้องทางเดินแคบๆ ของสถานีไร้เงา กระสุนพัลส์เฉี่ยวไหล่ของเร็นไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนชุดสูททำงานของเขาขาดวิ่น กลิ่นไหม้ของเนื้อเยื่อสังเคราะห์ลอยแตะจมูก เร็นไม่ได้ตื่นตระหนก เขากระโดดเข้าที่กำบังหลังตู้คอนเทนเนอร์เหล็กที่ผุพัง พลางตรวจสอบสถานะของปืนในมือด้วยความใจเย็น "เอล่า คุณได้ยินผมไหม?" เร็นกระซิบผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่ติดอยู่หลังใบหู "สถานีระดับที่ 4 มีการพยายามเจาะรหัสระบบออกซิเจน ผมปะทะกับคนของคาร์ลอสอยู่ คุณพอจะระบุตำแหน่งสมุนตัวจริงของมันได้ไหม?" เสียงปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงคีย์บอร์ดรัวเร็วสลับกับเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของเอล่า "เร็น! ออกมาตรงนั้นเดี๋ยวนี้! ฉันเพิ่งเจาะข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์หลักของคาร์ลอสได้... เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ระบบออกซิเจน มันคือ 'คุณ' ต่างหาก! คาร์ลอสสั่งเก็บกวาดปัญหาที่ชื่อว่าเร็นทิ้งในคืนนี้!" หัวใจของเร็นเต้นจังหวะสม่ำเสมอเหมือนเครื่องจักรกลที่ไม่มีวันพัง เขาไม่ได้ตกใจกับข่าวนี้ เพราะลึกๆ แล้วเขารู้อยู่แล้วว่าสักวันจุดจบนี้ต้องมาถึง ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากที่กำบัง แสงไฟฉายสว่างวาบจากปลายกระบอกปืนพัลส์อีกกระบอกที่โผล่มาจากมุมมืดด้านหลังเขาก็สว่างขึ้น ชายชุดดำคนเดิมไม่ได้มาคนเดียว เขามากับพรรคพวกอีกสามคน ทั้งหมดสวมหน้ากากไร้ใบหน้า พวกมันเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเร็นเหมือนหมาป่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "ผู้บัญชาการคาร์ลอสฝากบอกว่า..." หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของมันดัดผ่านเครื่องกรองสัญญาณจนฟังดูเหมือนเสียงโลหะขูดกัน "จรรยาบรรณที่คุณยึดถือน่ะ มันไม่มีค่าพอที่จะแลกกับความสงบสุขของสถานีหรอกครับ วิศวกร" เร็นแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขามองไปที่แผงควบคุมระบบไฟฟ้าเหนือหัวของศัตรู ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งในกระเป๋าเครื่องมือ มันคือคอยล์แม่เหล็กที่เขาแอบดัดแปลงไว้ตั้งแต่เมื่อวาน "ความสงบสุขของคาร์ลอส คือการฝังศพความจริงไว้ใต้รอยแตกของสถานีนี้ใช่ไหมครับ?" เร็นถามพลางขยับนิ้วอย่างแผ่วเบา "น่าเสียดายนะ... เพราะผมไม่ได้ถูกสอนมาให้ยอมจำนนต่อคนโกหก" เขาขว้างคอยล์แม่เหล็กไปที่แผงควบคุมไฟฟ้าทันที พลังงานไฟฟ้ามหาศาลลัดวงจรเกิดระเบิดแสงสว่างจ้าจนพวกมือสังหารต้องยกมือขึ้นป้องหน้า เร็นไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกจากที่กำบัง ใช้ความเร็วที่ฝึกฝนมาจากการซ่อมบำรุงในสภาวะไร้น้ำหนักเหวี่ยงตัวเข้ากระแทกหนึ่งในมือสังหารจนล้มลง ก่อนจะฉกปืนพัลส์จากมือของอีกฝ่ายมาไว้ในครอบครองอย่างแม่นยำ กระสุนเพียงนัดเดียวถูกลั่นออกไป มันพุ่งผ่านช่องว่างของกลุ่มควันเข้าปะทะกับถังบรรจุแก๊สไฮโดรเจนที่อยู่ด้านหลังกลุ่มศัตรู แรงระเบิดส่งร่างของพวกมันกระเด็นไปคนละทิศละทาง แต่เร็นก็ได้รับบาดเจ็บที่สีข้างจากสะเก็ดโลหะเช่นกัน เขาซวนเซไปพิงผนัง หอบหายใจอย่างหนัก สถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ระบบเตือนภัยสีแดงเริ่มส่องสว่างไปทั่วทางเดิน เอล่าแทรกเสียงเข้ามาในหูฟังด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เร็น! คุณต้องรีบไปที่ท่าจอดเรือฉุกเฉิน คาร์ลอสกำลังจะปล่อยแก๊สพิษเข้าสู่ระดับที่ 4 แล้ว เขากำลังจะปิดตายโซนนี้เพื่อปิดปากคุณ!" เร็นกัดฟันแน่น พยายามทรงตัวให้มั่นคง สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงสุดปลายทางเดินนั้น ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกริบที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ผู้บัญชาการคาร์ลอส ยืนมองดูภาพความเสียหายผ่านจอโฮโลแกรมด้วยท่าทีราวกับกำลังชมละครเวที คาร์ลอสปรายตามาที่เร็น แววตาของเขาไร้ซึ่งความอาทร เขายกมือขึ้นสัมผัสกับไมโครโฟนที่ปกคอเสื้อ "จบเรื่องซะ... ก่อนที่สถานีจะเสียหายไปมากกว่านี้" ทันใดนั้น ผนังห้องข้างๆ ก็พังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของหน่วยจู่โจมชุดขาวที่คาร์ลอสซุ่มไว้ เร็นมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกที่ตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม เขาไม่มีทางหนีออกไปทางปกติได้อีกแล้ว แต่ในเสี้ยววินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ เอล่าก็พูดประโยคสุดท้ายผ่านสื่อสารมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของเร็นหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง "เร็น... ฟังนะ ฉันแฮกเข้าไปในประวัติลับของสถานีได้แล้ว และสิ่งที่คุณเห็นครอบครัวตายเมื่อสิบปีก่อน... คาร์ลอสไม่ได้เป็นคนทำหรอก แต่มันคือ..." เสียงของเอล่าขาดหายไปพร้อมกับสัญญาณรบกวนที่ดังสนั่น และในจังหวะที่หน่วยจู่โจมขยับปืนเข้าประทับบ่า คาร์ลอสก็เดินเข้ามาใกล้เร็นพลางก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นว่า... "จะรู้ความจริงไปทำไม ในเมื่อคุณกำลังจะตายไปพร้อมกับความโง่เขลานั่นอยู่แล้ว... ลาก่อนครับ วิศวกร" ผมหวังว่าทุกท่านจะยังไม่ถอดใจไปพร้อมกับเร็น เพราะความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่ากำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้าครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์