แสงสว่างปลายอุโมงค์

"ถ้ามึงจะพ่นลมหายใจทิ้งให้มันสูญเปล่าแบบนี้ ก็ช่วยเงียบปากแล้วไสหัวไปเช็กแรงดันในท่อเซกเตอร์สี่เสียที เร็น!" เสียงตวาดแหบพร่าของคาร์ลอสสะท้อนก้องในห้องควบคุมที่มืดมิด มีเพียงแสงสีแดงจากไฟฉุกเฉินที่กระพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจของผู้ป่วยใกล้ตาย เร็นไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขากำลังพยายามเชื่อมต่อแผงวงจรด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความอ่อนล้า กลิ่นอับของอากาศที่ถูกรีไซเคิลซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหม็นเปรี้ยวแทรกซึมอยู่ในปอดของทุกคน "ใจเย็นก่อนสิครับผู้บัญชาการ..." เอล่าแทรกขึ้น เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเร็น นิ้วมือเรียวยาวของเธอรัวอยู่บนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่เหลือเพียงเศษเสี้ยวพลังงาน "ถ้าเร็นทำพลาดตอนนี้ ระบบกรองอากาศจะระเบิดและพวกเราทุกคนจะกลายเป็นเนื้ออบในกระป๋องเหล็กนี่แทน การเร่งเขาไม่ได้ช่วยให้ออกซิเจนเพิ่มขึ้นหรอกนะครับ" คาร์ลอสพ่นลมหายใจแรง พลางจ้องมองหน้าจอแสดงสถานะที่ขึ้นตัวเลขสีเหลืองกะพริบแจ้งเตือนระดับออกซิเจนที่ต่ำวิกฤต '12% และกำลังลดลง' "ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง" คาร์ลอสแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เร็นเกลียดที่สุด มันคือรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าเสมอแม้ในวันที่นรกมาเคาะประตูบ้าน "แต่สถานีนี้คือทรัพย์สินของสหพันธ์ ถ้ามันล่มที่นี่ ชื่อของพวกเราทุกคนจะถูกลบออกจากประวัติศาสตร์ เหมือนกับครอบครัวของแก... เร็น" มือของเร็นชะงักกึก เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำเรื่องเปลวไฟในสถานีรุ่นก่อนผุดขึ้นมาทันที ราวกับมีเข็มแหลมคมทิ่มแทงหัวใจ เขาไม่ได้หันไปโต้ตอบ แต่ก้มหน้าก้มตาบัดกรีวงจรนั้นต่อด้วยความแม่นยำที่แลกมาด้วยความอดทนสูงสุด "หุบปากซะคาร์ลอส" เร็นตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบ "ถ้าอยากมีชีวิตรอดเพื่อไปรับเหรียญกล้าหาญจอมปลอมนั่น ก็ช่วยประคองสติไว้ก่อนจะขาดใจตายเสียก่อน" วินาทีที่หัวแร้งสัมผัสกับแผ่นโลหะ เสียงหึ่งๆ ที่เคยขาดหายไปนานก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง แสงสีขาวนวลจากระบบฟอกอากาศสำรองค่อยๆ สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งโถงทางเดิน เสียงลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มเป็นจังหวะปกติ ระบบระบายอากาศทำงานเต็มประสิทธิภาพ อากาศที่บริสุทธิ์ถูกฉีดเข้าสู่ระบบจนกลิ่นอับจางหายไป เอล่าถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอเอนหลังพิงผนังเย็นเยียบ "เราทำได้แล้ว... เร็น ดูสิ แรงดันกลับมาเป็นปกติแล้ว" คาร์ลอสเดินไปที่หน้าจอหลัก ตรวจสอบตัวเลขที่ขยับขึ้นอย่างช้าๆ เขาสงบลง แต่แววตาไม่ได้แสดงความยินดีแม้แต่น้อย มันคือความนิ่งเฉยที่น่ากลัว "งานดี" คาร์ลอสพึมพำ ก่อนจะหันมามองเร็นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "แต่นี่มันแค่การซื้อเวลา สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ คือรหัสผ่านของฐานข้อมูล 'ไซเรน' ในเซกเตอร์ลับที่แกเพิ่งเข้าไปเมื่อกี้ต่างหาก" เร็นเงยหน้าขึ้น สบตาคาร์ลอสตรงๆ เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่ความกดดันในอากาศกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน "ถ้าผมให้รหัสคุณไป คุณก็จะทำลายสถานีนี้ทิ้งเพื่อลบหลักฐานความผิดพลาดทั้งหมดของสหพันธ์ ใช่ไหมครับ?" คาร์ลอสไม่ตอบ แต่หยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากซองข้างเอวแล้วเล็งไปที่ขมับของเอล่าอย่างรวดเร็ว "เลิกเล่นบทพระเอกได้แล้วเร็น แกก็รู้ว่าโลกนี้ไม่มีใครเป็นฮีโร่ได้นานหรอก ถ้าแกไม่ส่งรหัสมา... ฉันจะให้สถานีนี้เป็นสุสานของพวกแกสองคนจริงๆ เดี๋ยวนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงระบบหมุนเวียนอากาศที่เพิ่งเริ่มทำงานใหม่ดังก้องเบาๆ ในโสตประสาท เอล่าไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแค่มองหน้าเร็นด้วยสายตาที่เว้าวอนแต่หนักแน่น ในขณะที่มือของเร็นแอบแตะลงบนสวิตช์ลับใต้โต๊ะควบคุมอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีน้ำเงินที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังสนั่นไปทั่วสถานี พร้อมกับหน้าจอทั้งหมดที่กลายเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีขาวสว่างจ้าพิมพ์ขึ้นมาทีละตัวบนหน้าจอหลักว่า: *'ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอลการทำลายตัวเอง อนุมัติโดย...'* คาร์ลอสหันขวับไปมองหน้าจอด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่เร็นยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเย็นชา "ดูเหมือนว่าคุณจะพลาดไปนิดนะครับผู้บัญชาการ... เพราะผมไม่ได้ใส่รหัสไว้ในระบบนั้นมาตั้งแต่แรก แต่ผมใส่ 'ไวรัส' ไว้ต่างหาก" เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นจากนอกประตูบานเลื่อนเหล็กกล้า มันไม่ใช่เสียงยามรักษาการณ์ของคาร์ลอส แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทหนักๆ ที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออกพร้อมกับเงามืดของบุคคลที่ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่บนสถานีนี้ก้าวเข้ามา... และคนที่เดินนำหน้าสุดคือคนเดียวกับที่เร็นจำได้แม่นว่าตายไปในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันลมหายใจในทุกตัวอักษรไปกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์