ระบบสั่งให้เต้นกลางที่ประชุม

"ถ้าคุณคิดว่าการลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมูลค่าสามร้อยล้านแล้วต้องเดินหล่อๆ มาดนิ่ง... คุณกำลังคิดผิดถนัดครับคุณมินตรา" รวิศกระซิบลอดไรฟัน ขณะที่ใบพัดยักษ์ของอากาศยานสีดำสนิทกำลังตีลมเสียงดังกระหึ่มจนแก้วแทบแตก แรงลมมหาศาลพัดเอาสูทราคาแพงของเขาปลิวสะบัด แต่ไม่ใช่เพราะความเท่—มันปลิวเพราะเขากำลังยืนอยู่บนลานจอดดาดฟ้าตึกระฟ้าของบริษัทคู่แข่งตัวฉกาจที่เพิ่งประกาศล้มละลายไปหมาดๆ และเบื้องหน้าของเขาก็คือ "บุคคลจากอดีต" ที่เขาเกลียดขี้หน้ายิ่งกว่าอะไรดี กรัณฑ์... ประธานหนุ่มผู้เคยเหยียดยามรวิศในวันที่บริษัทเก่าของเขาพังไม่เป็นท่า กำลังยืนกอดอกยิ้มเยาะด้วยแววตาเห R ียดหยาม โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่คนยืนล้อมกรอบ "แหม... นึกว่าใคร ไอตกรถไฟสายธุรกิจคนเดิม เพิ่มเติมคือเช่าเฮลิคอปเตอร์มาสร้างภาพสินะรวิศ?" กรัณฑ์หัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองรวิศตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่มินตรา หญิงสาวในชุดเดรสเรียบง่ายที่ยืนเคียงข้างรวิศมาตลอดตั้งแต่ยุคที่เขากินมาม่าประทังชีวิต "ถึงกับลากผู้หญิงคนนี้มาประจานความจนด้วยกันเลยหรือไง? น่าสมเพชเป็นบ้า" มินตราเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววโกรธขึง เธอก้าวขึ้นมาบังหน้าAรวิศไว้ครึ่งหนึ่งตามสัญชาตญาณปกป้อง "คุณกรัณฑ์ ช่วยให้เกียรติพวกเราด้วยค่ะ ถึงบริษัทเราจะเคย..." "ชูว์... ใจเย็นครับคุณมินตรา คนอย่างมันค่าตัวไม่ถึงค่าจอดเฮลิคอปเตอร์ด้วยซ้ำ ปล่อยให้ผมจัดการเองนะครับ" รวิศยื่นมือไปแตะไหล่บางเบาๆ รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของ "นักล่า" ที่กำลังเจอเหยื่อมาเสนอหน้าให้เชือดถึงที่ ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของรวิศ พร้อมกับหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นต่อต่อหน้าต่อตา (ซึ่งมีแค่เขาคนเดียวที่มองเห็น) *[ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: เผชิญหน้ากับศัตรูเก่าผู้ปากดี]* *[ภารกิจด่วน: "ศักดิ์ศรีท่านประธานต้องแลกด้วยสเต็ปแดนซ์"]* *[รายละเอียด: เพื่อตบหน้ากรัณฑ์และเรียกเสียงฮาจากผู้บริหารนับร้อยชีวิตในห้องประชุมใหญ่ ท่านต้องทำการ "เต้นโคฟเวอร์เพลงเกิร์ลกรุ๊ปชื่อดัง" กลางห้องประชุมบอร์ดบริหาร เป็นเวลา 3 นาทีเต็ม!]* *[รางวัลสำเร็จ: เงินสดเข้าบัญชีทันที 50 ล้านบาท พร้อมสิทธิ์ซื้อหุ้นบริษัทของกรัณฑ์ในราคา 1 บาท!]* *[บทลงโทษหากปฏิเสธ: ระบบจะทำการส่งคลิปตอนคุณใส่กางเกงในลายเป็ดน้อยไปให้แม่ยายดูทันที!]* รวิศแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อ 'ไอบ้าซิสเท็ม! มึงบ้าไปแล้วเหรอ! ให้กูเต้นเพลงเกิร์ลกรุ๊ปเนี่ยนะ? นี่กูซีอีโอมหาเศรษฐีนะเว้ย ไม่ใช่มะม่วงแช่อิ่ม!' *['กรุณารีบตัดสินใจครับท่านประธาน... เหลือเวลาอีก 10... 9...']* เสียงระบบนับถอยหลังอย่างเลือดเย็น กรัณฑ์เห็นรวิศยืนนิ่ง เงียบไป แถมสีหน้ายังเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง ก็ยิ่งได้ใจ หัวเราะลั่นออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆๆ เป็นใบ้ไปเลยหรือวะ? หรือว่าเพิ่งสำนึกได้ว่าตัวเองมันแค่ไอ้ขี้แพ้? ถ้าพวกแกมากราบตักฉันตรงนี้ อาจจะยอมให้เศษเงินไปตั้งตัวก็ได้นะ!" เหล่าบอดี้การ์ดและเลขาที่ยืนอยู่รอบข้างต่างพากันหัวเราะเยาะอย่างสนุกสนาน รวิศสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ทว่าในใจนี่อยากจะกระโดดถีบหน้าคนตรงหน้าสักทีสองที แต่เพื่อเงิน 50 ล้าน และเพื่อความสะใจในการตบหน้าไอ้คนอวดรวย... ศักดิ์ศรีอะไรนั่น เอาไว้ค่อยกู้คืนทีหลังก็แล้วกัน! "กราบตักเหรอครับ?" รวิศแสยะยิ้ม ก้าวเท้าเดินเข้าไปหากรัณฑ์ช้าๆ "คนอย่างรวิศ ไม่เคยคุกเข่าให้ใคร... แต่ถ้าจะให้ 'เต้น' ให้ดูเนี่ย... บอกเลยว่าผมยืนหนึ่งนะ" กรัณฑ์ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง "แกพูดบ้าอะไรของแก?" "เชิญครับคุณกรัณฑ์ พาผมไปที่ห้องประชุมบอร์ดบริหารตัวเป็นๆ ของพวกคุณหน่อยสิครับ พอดีผมมี... 'การแสดงพิเศษ' จะมานำเสนอให้ผู้ถือหุ้นทุกคนได้ดูชม" รวิศผายมือด้วยท่าทางสุภาพบุรุษสุดกวนประสาท จนกรัณฑ์ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก แต่ด้วยความที่อยากเหยียดยามรวิศให้ถึงที่สุดต่อหน้าบอร์ดบริหารทั้งหมด กรัณฑ์จึงแค่นเสียงหึ "อยากขายหน้าดีนัก ตามมา! ฉันจะให้แกได้โชว์โง่ให้เต็มที่เลยรวิศ!" สิบนาทีต่อมา... ณ ห้องประชุมใหญ่กระจกใสเงางาม บอร์ดบริหารระดับสูงของบริษัทนั่งกันอยู่ครบครัน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กรัณฑ์เดินนำเข้ามาด้วยท่าทางวางโต โดยมีรวิศเดินฮัมเพลงสบายใจเฉิบตามเข้ามาติดๆ ส่วนมินตราเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเป็นกังวลสุดขีด เธอดึงแขนเสื้อรวิศเบาๆ "รวิศคะ... คุณจะทำอะไรเนี่ย? เล่นอะไรไม่เข้าเรื่องอีกแล้วนะ..." มินตรากระซิบเสียงสั่น "เชื่อผมเถอะครับคุณมินตรา วันนี้ผมจะพาคุณมาดูการแสดงราคา 50 ล้านบาท" รวิศยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่งสายตาปิ๊บๆ ให้เธอสบายใจ กรัณฑ์ตบโต๊ะเสียงดังเรียกความสนใจ "ท่านผู้ถือหุ้นครับ! วันนี้ผมพาแขกรับเชิญพิเศษ... อดีตซีอีโอถังแตกที่เคยโด่งดังมาโชว์โง่ให้พวกเราดู เป็นการผ่อนคลายก่อนประชุมเครียด เชิญครับคุณรวิศ! โชว์ความน่าสมเพชของแกให้เต็มที่เลย!" เสียงซุบซิบดังระงม บอร์ดบริหารหลายคนมองรวิศด้วยสายตารังเกียจและสมเพช รวิศไม่รอช้า เขาถอดสูทราคาแพงออกพาดไว้บนเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดปุ่มในใจ *'ระบบ... จัดเพลงมา!'* *ตึง! โป๊ะ! แ바ะๆๆๆ!* (เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์กระจายดังขึ้นในหัวของรวิศอย่างทรงพลัง) ทันทีที่บีทเพลงเกิร์ลกรุ๊ปสุดแบ๊วแต่เร้าใจดังขึ้น รวิศที่เคยนิ่งขรึมและเย็นชา ก็สะบัดสะิ้งร่างกายอย่างพลิ้วไหว มือทั้งสองข้างยกขึ้นทำท่าแมวน้อยน่ารัก สะโพกส่ายย้ายซ้ายขวาตามจังหวะเป๊ะๆ สีหน้าของเขาจริงจังราวกับกำลังเต้นอยู่บนเวทีคอนเสิร์ตระดับโลก *“กุ๊กกิ๊กๆ เมี๊ยวๆ~ รักนะจุ๊บๆ~”* (รวิศฮัมเพลงออกมาเบาๆ พร้อมกับทำท่ามินิฮาร์ทส่งให้ประธานอาวุโสที่นั่งหน้าซีดอยู่หัวโต๊ะ) พรวด! กรรมการผู้ถือหุ้นวัยเกษียณคนหนึ่งถึงกับพ่นกาแฟออกจากปาก ร่างกายแข็งทื่อ บอร์ดบริหารคนอื่นๆ อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน บางคนขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ นึกว่ากำลังฝันเห็นผีหลอกกลางวันแสกๆ ส่วนกรัณฑ์... หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ดวงเบิกกว้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เขาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับภาพตรงหน้า นี่มันบ้าอะไรกันวะ?! ซีอีโออัจฉริยะที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา กำลังเต้นท่าแบ๊วแตกกลางห้องประชุมบริษัทมูลค่าหมื่นล้านเนี่ยนะ?! แต่นั่นยังไม่พีคที่สุด... ในจังหวะที่รวิศหมุนตัวสามรอบครึ่งแล้วปิดท้ายด้วยท่าโพสส่งจูบสุดเซ็กซี่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นก้องกังวาน *[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จลุล่วง! ท่านได้รับเงินสด 50 ล้านบาทเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว!]* *[และสิทธิ์ในการซื้อหุ้นใหญ่ 51% ของบริษัทกรัณฑ์ ในราคา 1 บาท ถ้วน! เริ่มทำธุรกรรมทันที!]* *ติ๊ง!* เสียงสมาร์ทโฟนของกรัณฑ์และบอร์ดบริหารทุกคนดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย กรัณฑ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา อีเมลแจ้งจากตลาดหลักทรัพย์และฝ่ายกฎหมายเด้งขึ้นมาหรา... *“เรียน ประธานกรัณฑ์ ทราบ ขณะนี้หุ้นใหญ่ 51% ของบริษัท ได้ถูกซื้อโดยบุคคลปริศนาในราคา 1 บาท ผ่านระบบการถือครองฉุกเฉิน... และผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่ ได้เดินทางมานั่งอยู่ในห้องประชุมของท่านแล้วครับ”* กรัณฑ์หน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาหันขวับกลับมามองรวิศที่ยืนหอบแฮ่กเล็กน้อยจากการเต้น แต่แววตานั้นกลับคมกริบ ดุดัน และทรงอำนาจยิ่งกว่าราชา รวิศหยิบสูทขึ้นมาสวมใส่ใหม่อย่างใจเย็น จัดปกเสื้อให้เข้าที่ เดินตรงเข้าไปตบไหล่กรัณฑ์เบาๆ สองที สร้อยคอทองคำปลอมที่เขาใส่เล่นๆ (ซึ่งตอนนี้กลายเป็นทองคำแท้ฝังเพชรจากระบบ) สะท้อนแสงไฟวิบวับบาดตา "ขอบคุณสำหรับเวทีแสดงความสามารถพิเศษนะครับคุณกรัณฑ์..." รวิศโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "และตอนนี้... ในฐานะ 'เจ้าของบริษัทคนใหม่' ผมขอเชิญคุณ... เก็บกระเป๋าแล้วไสหัวออกไปจากบริษัทของผมได้แล้วครับ" กรัณฑ์ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นห้องประชุม ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของทุกคน รวิศหันกลับไปยิ้มกว้างให้มินตราที่ยืนอึ้งตาค้างอยู่หน้าประตู ก่อนจะยื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดให้เธอถือเล่นแก้เบื่อ ...ก่อนที่สายตาดุดันจะกวาดมองบอร์ดบริหารทั้งหมดที่กำลังสั่นกลัวจนตัวงอ *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเสียงหัวเราะและความสะใจมาด้วยกัน ณ ตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!