ถูกไล่ออกไม่พอ ยังโดนถีบส่ง

"เซ็นชื่อตรงนี้ซะ รวิศ... แล้วไสหัวออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ ก่อนที่ฉันจะให้รดน้ำต้นไม้เรียก รปภ. มาหิ้วปีนคุณออกไปเหมือนสุนัขข้างถนน" เอกสารหนังจระเข้ราคาแพงถูกโยนกระแทกหน้าอกของชายหนุ่ม เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ 'อนวัช' เพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ดังสะท้อนก้องห้องโถงหรูหราสไตล์ยุโรป พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนภาพของรวิศ อดีตซีอีโอหนุ่มผู้เคยคุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้าน แต่ในยามนี้ เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่และรอยฟกช้ำที่มุมปาก เป็นเครื่องยืนยันว่าอำนาจในมือของเขาได้มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว รวิศก้มมองเอกสารใบนั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทและเย้ยหยัน จนทำให้อนวัชถึงกับคิ้วกระตุกด้วยความขัดเคือง "ใจเย็นก่อนสิครับคุณเพื่อนรัก เอกสารปล้นทรัพย์... เอ่อ หมายถึง ใบโอนหุ้นบริษัทเนี่ย อ่านทวนสักนิดก็ดีนะ เผื่อคุณเซ็นผิดไปเซ็นชื่อหมาป่าหน้าโง่ที่ไหนเข้า เดี๋ยวบริษัทจะพังเร็วกว่าเดิม" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ปากดีไอ้เวร! แกคิดว่าแกยังเป็นประธานบริษัทอยู่รึไง? ตอนนี้แกมันแค่ไอ้ถังแตก หนี้สินท่วมหัว หุ้นในมือก็โดนฉันยึดหมดแล้ว! มรดกตระกูลรวิศถูกอายัดเพราะคดีทุจริตที่ฉัน 'ยัดเยียด' ให้แกไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ!" ออนวัชระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ มือเรียวโอบเอวหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบ มินตรา... ทายาทสาวบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังล้มละลาย เธอยืนนิ่งอยู่ข้างกายรวิศ ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำ แต่ไม่มีคราบน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มือเรียวบางเอื้อมมาดึงชายเสื้อของรวิศไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ชายหนุ่มตรงหน้าจะหายวับไปกับตา "รวิศ... เรากลับกันเถอะค่ะ" เสียงหวานเอ่ยกระซิบสั่นเครือ เธอมองหน้าคู่หมั้นหนุ่มที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่มีอะไรเลย จนกระทั่งวันที่เขากลายเป็นมหาเศรษฐี และตอนนี้... วันที่เขากลับมาติดลบอีกครั้ง เธอก็ยังเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ รวิศหันไปมองมินตรา แววตากวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลุ่มลึก เขายกมือขึ้นลูบศีรษะทุยของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ไม่ต้องกลัวครับมินตรา คนอย่างรวิศ ต่อให้ตกนรกหมกไหม้ ก็ไม่มีทางอดตายหรอกครับ... อย่างน้อยๆ หมาแถวนี้มันก็ยังเหลือเศษกระดูกไว้ให้เราแทะเล่นแก้เหงา" "ปากดีนักนะ! รปภ.! ลากคอสองตัวนี้ออกไป!" ออนวัชหน้าดำคร่ำเคร่งด้วยความโกรธเกรี้ยว สิ้นเสียงตะโกน ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสี่นายก็กรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสองคนทันที แรงกระชากจากด้านหลังทำให้มินตราเซถลา รวิศรีบคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอก พร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองบอดี้การ์ดเหล่านั้นด้วยความเยือกเย็น "ไม่ ใช้วิธี สกปรก แย่งชิง ทุกอย่าง ของ ฉัน มา... จำเอาไว้ อนวัช ว่าความสุขบนความฉิบหายของคนอื่น มันอายุสั้นกว่าดอกไม้ริมทางเสียอีก" รวิศกล่าวทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะยอมเดินออกไปด้วยฝ่าเท้าของตนเอง โดยมีมินตราก้าวเดินเคียงข้าง ไม่ยอมห่างกาย ประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ปิดกระแทกใส่หน้าอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ยามบ่ายที่เริ่มทึมแสง ความหนาวเหน็บเริ่มกัดกินผิวเนื้อ แต่สิ่งที่ร้อนรุ่มกว่าคือความแค้นในอกที่ถูกจุดประกายขึ้น "เราจะไปไหนกันต่อคะรวิศ... ห้องเช่ารูหนูเก่าๆ ของคุณ หรือจะไปพักที่แฟลตของฉันก่อนดี?" มินตราเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบางๆ แม้สถานการณ์จะย่ำแย่ถึงขีดสุด แต่เธอก็ยังคงพยายามสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลาย รวิศกำลังจะอ้าปากตอบ เพื่อหยุกหยอกคู่หมั้นสาวตามนิสัย ทันใดนั้นเอง... *[ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันถึงขีดสุด ระบบ 'ตัวตึงพลิกชะตาชีวิต' ทำการปลุกการใช้งานสำเร็จ!]* เสียงสังเคราะห์ประหลาดดังขึ้นในโสตประสาทของรวิศ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขาคนเดียว *[ยินดีด้วยครับท่านโฮสต์! คุณได้รับสิทธิพิเศษระดับสูงสุด: บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card) และสิทธิ์การเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ 51% ของธนาคารกลางมหานครในอีก 3 วินาทีข้างหน้า!]* รวิศชะงักฝีเท้า ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องเหนือท้องฟ้า เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สกรีนโลโก้ทองคำสลักตราตระกูลระดับโลก ค่อยๆ ลดระดับลงจอดสนิทบนลานหญ้าหน้าคฤหาสน์ที่เขาเพิ่งถูกไล่อออกมาอย่างอัปยศอดสู ประตูห้องโดยสารเปิดออก พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทเนี๊ยบ ประธานกรรมการบริหารธนาคารใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ ก้าวลงมาโค้งคำนับให้รวิศอย่างนอบน้อมต่อหน้าต่อตาออนวัชที่ยืนมองอยู่ตรงระเบียงชั้นสอง "ท่านประธานครับ... เจตริน มารับท่านกลับสู่อาณาจักรแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยความตื่นเต้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ