สงครามเบียร์วุ้นบนแปลนกระดาษ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะวางตู้โชว์บิลท์อินตรงมุมอับแสงนั่น ฉันเกรงว่าวิชาชีพมัณฑนากรของฉัน คงต้องพับเสื่อกลับบ้านแล้วไปเรียนปักครอสสติชแทนค่ะ, คุณกรณิศ" น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นละอองสีขาวจากแผ่นยิปซัมที่ลอยละล่องในไซต์งานคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง รินลดา (ริน) ยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดแฟชั่นหรี่มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ที่พร้อมจะแผดเผาประสาทสัมผัสของเขาให้เป็นจุล กรณิศ (กรณ์) สถาปนิกหนุ่มไฟแรงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตรถึงกับชะड़कมือที่กำลังม้วนแปลนกระดาษพิมพ์เขียว เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินฉายแววเย็นชาและหงุดหงิดระคนกันอย่างชัดเจน ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปขยับเข้าใกล้เธอทีละก้าวอย่างคุกคาม "แปลนนี้ผ่านการคำนวณโครงสร้างมารอบคอบแล้วครับ... และถ้าคุณสละเวลาอันมีค่าจากการเลือกสีหมอนอิง มาดูโครงสร้างรับน้ำหนักสักนิด คุณก็จะรู้ว่ามุมนั้นคือจุดเดียวที่รับน้ำหนักบิลท์อินบ้าบอของคุณได้โดยที่คานไม่ร้าว" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์หนักแน่นและเต็มไปด้วยความถือดีในฐานะเจ้าของโปรเจกต์ รินลดาไม่ถอยหลังสักก้าวเดียว เธอกลับก้าวเข้าไปประชิดเขามากขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวเธอปะทะเข้ากับกลิ่นบุรุษเจือกลิ่นฝุ่นปูนอย่างจัง กรณิศชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกะพริบถี่ขึ้นอย่างควบคุมยากยามเมื่อเธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนเกือบชิด "โครงสร้างของคุณมันแข็งกระด้างไร้หัวใจค่ะ... เหมือนเจ้าของนั่นแหละ บ้านไม่ใช่คุกนักโทษนะจะได้เอาแต่คานมารับน้ำหนัก ความสวยงามกับฟังก์ชันมันต้องเดินไปด้วยกันสิคะ หรือว่าคุณ... ออกแบบพื้นที่กว้างๆ แบบนี้ไม่เป็น เลยต้องเอาเสามาบังตาไว้แก้เขินกันแน่คะ?" ประโยคท้าทายนั้นทำให้กรณิศขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว มีเพียงเสียงเจาะปูนจากชั้นบนดังตุ้มๆ เป็นระยะ ทั้งสองคนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ในความดุเดือดนั้นกลับมีกระแสไฟฟ้าบางอย่างสパークแล่นแปลบปลาบอย่างน่าประหลาด รินลดาลอบมองริมฝีปากหยักได้รูปที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจของเขา ใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะเสียอย่างนั้น ผู้ชายอะไร... ปากคอเราะร้ายเป็นบ้า แต่เวลาทำหน้าดื้อรั้นแบบนี้ ทำไมมันถึงได้... น่าแกล้งให้หัวเสียเล่นนักนะ "หึ ปากเก่งนักนะ" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมเข้มกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่มีละอองฝุ่นติดอยู่ตรงปลายจมูก สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เขายื่นมือออกไปโดยไม่ทันคิด ปลายนิ้วเรียวยาวปัดฝุ่นที่ปลายจมูกให้อย่างแผ่วเบา โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ตั้งตัว รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่ปัดผ่านผิวแก้มทำให้หัวใจเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาว "อะ... ทำอะไรของคุณคะ!" เธอถอยหลังกรูด เอามือแตะจมูกตัวเองป้อยๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดโดยอัตโนมัติ กรณิศเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขาชักมือกลับทันที เสยผมลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก ปากหนายังคงแข็งกระด้างเพื่อรักษาฟอร์ม "ผมแค่... กลัวว่าฝุ่นมันจะทำให้จมูกรั้นๆ ของคุณพังไปซะก่อนจะทันได้เถียงผมต่อต่างหาก อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย มัณฑนากรฝึกหัด" "ใครหลงตัวเองกันคะ! คุณต่างหากที่..." "เอ้า! ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการฮันนีมูน... เอ๊ย การทำงานร่วมกันของสองสถาปนิกและมัณฑนากรคนเก่งหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยแทรกขึ้นจากทางประตูกั้นห้อง รินลดาและกรณิศสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกัน ร่างสูงโปรดในชุดสูทแบรนด์เนมเนี๊ยบกริบ ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ธนัตถ์ (นัตถ์) เจ้า0ของโครงการหนุ่มหล่อและนักลงทุนร้อยล้าน กวาดสายตามองทั้งสองคนสลับกันด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแฝงความนัย ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณารินลดาที่หน้าแดงก่ำ และกรณ์ที่ยืนหน้าบึ้งตึงกำหมัดแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ธนัตถ์ยกมุมปากขึ้น ยื่นกล่องเบียร์วุ้นกระป๋องเย็นเฉียบที่เพิ่งซื้อมาฝากทีมงานช่าง ชูกล่องในมือขึ้นเล็กลงก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา "ดูท่าทาง... ศึกชิงแปลนกระดาษนี่จะดุเดือดกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ งั้นเรามาตกลงกันหน่อยดีกว่าไหม... ว่าคืนนี้ ใครจะต้องเป็นคนเลี้ยงเบียร์ล้างตาความพินาศของแปลนนี้?" รินลดาหันขวับกลับมามองกรณ์ที่กำลังจ้องธนัตถ์ด้วยสายตาดุดันราวกับเสือหวงก้าง ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง ขากรรไกรขบกันแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ผมเป็นคนจ่าย... แต่คุณต้องเป็นคนนั่งดื่มเป็นเพื่อนผมจนกว่าจะเช้า, รินลดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความกวนและเคมีเดือดๆ ในตอนแรกนี้นะคะ!