ความหวังดีที่สายเกินไป

หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานกระจกใสส่องประกายสว่างวาบเป็นระยะ ทว่าทุกครั้งที่มันสั่นไหวและแสดงชื่อของผู้ติดต่อเข้า อคินกลับทำได้เพียงแค่นั่งมองมันด้วยหัวใจที่ถูกบีบอัดจนแทบแหลกสลาย... ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีข้อความตอบกลับจากผู้หญิงที่ชื่อ 'ลินิน' อีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเลือกจะหันหลังให้ความจริงและปล่อยให้ทิฐิบดบังดวงตา หน้าจอแสดงสถานะการบล็อกอย่างไร้เยื่อใย ข้อความนับร้อยที่เขาพิมพ์ส่งไปด้วยความสำนึกผิดและร้อนรนถูกทิ้งไว้ให้ขึ้นเครื่องหมายสีเทาเพียงด้านเดียว ไม่มีการอ่าน และไม่มีวันได้รับการให้อภัยผ่านตัวอักษรเหล่านี้ เสียงถอนหายใจหนักหน่วงหลุดออกจากริมฝีปากหยักลึกที่ตอนนี้แห้งผาก อคินขยี้กลุ่มผมสีเข้มของตัวเองด้วยความหงุดหงิดปนเปความระทมทุกข์ที่สะสมมาหลายวัน ความเงียบงันภายในห้องทำงานเพนท์เฮوسต์หรูหรากลับยิ่งตอกย้ำความโหดร้ายของผลลัพธ์ที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ เงินนับพันล้านที่เขามี อำนาจล้นมือที่สั่งให้ใครต่อใครก้มหัวให้ได้ในพริบตา กลับไร้ค่าสิ้นเชิงเมื่อไม่สามารถซื้อแม้แต่โอกาสที่จะได้เอ่ยคำว่า 'ขอโทษ' ออกมาสักคำ "คุณอคินคะ..." เสียงหวานเจือความเย้ายวนใจของรติมาดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมเข้ารูปสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต เธอกลิ่นกายหอมฟุ้งด้วยน้ำหอมราคาแพง แต่สำหรับอคินในยามนี้ กลิ่นนั้นกลับชวนให้รู้สึกคลื่นไส้มากกว่าจะน่าพิศวาส "ดิฉันเอาเอกสารงบประมาณไตรมาสนี้มาให้เซ็นค่ะ เห็นคุณนั่งเครียดมาทั้งวันแล้ว พักผ่อนเสียหน่อยดีไหมคะ" อคินตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง รติมาคือชนวนเหตุที่ทำให้เขาเกือบสูญเสียครอบครัวไปตลอดกาล แม้ว่าเขาจะประกาศจุดยืนชัดเจนและตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอในฐานะคนรักเก่าไปนานแล้ว แต่เธอก็ยังคงดื้อดึงที่จะแทรกตัวเข้ามาในชีวิตเขาด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว "วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไปซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย นัยน์ตาคมดุจพญาอินทรีจ้องมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ รติมาเม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ หล่อนแสร้งทำเป็นก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น มือเรียวยาววางแฟ้มเอกสารลง ก่อนจะแกล้งโน้มตัวลงต่ำเพื่อให้ร่องอกอวบอิ่มแนบชิดกับขอบโต๊ะ สายตาพราวเสน่ห์จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ทำไมช่วงนี้คุณถึงใจร้ายกับดิฉันนักล่ะคะอคิน? หรือว่ายังอาลัยอาวรณ์ผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่มันทิ้งคุณไปหาความสุขสบายข้างนอก ป่านนี้มันคงไปนอนกกกับชู้หน้าไหนแล้วก็ไม่รู้" เพล้ง! เสียงกระดาษทิชชُّอและปากกาบนโต๊ะถูกปัดร่วงลงพื้นกระจาย อคินผุดลุกขึ้นเต็มความสูง รังสีความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุหมุน มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนของรติมาบีบแน่นจนหญิงสาวนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "อย่าได้ปากพล่อยพูดจาดูถูกลินินอีกเป็นอันขาด!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันด้วยความเดือดดาล ดวงตาคมเขาวาวโรจน์ "เธอไม่มีวันต่ำทรามเหมือนเธอ รติมา! และจำใส่สมองเอาไว้ว่าคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวของฉันคือใคร ถ้าไม่ใช่เพราะแผนการสกปรกของเธอ ป่านนี้ฉันกับลูกคงไม่ต้องมาทนทรมานแบบนี้!" รติมาสะอื้นไห้ออกมาทันที หล่อนพยายามใช้มารยาหญิงเข้าเกาะกุมท่อนแขนแกร่ง "แต่ดิฉันรักคุณนะคะอคิน! ดิฉันทำไปก็เพราะอยากได้คุณคืนมา..." "ความรักของเธอมันน่าสมเพช!" อคินสะบัดแขนออกอย่างแรงจนรติมาเซถลาเกือบล้ม "ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ! และถ้าพรุ่งนี้เธอยังกล้าโผล่หน้ามาที่นี่อีก เตรียมตัวรับใบลดตำแหน่งแล้วไสหัวออกจากบริษัทนี้ได้เลย!" รติมาหน้าถอดสี หล่อนกัดริมฝีปากจนห้อเลือดด้วยความแค้นเคืองปนอับอาย ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไป เสียงประตูกระแทกปิดลงดังสนั่น ทว่าความวุ่นวายใจภายในอกของอคินไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงอีกครั้ง มือหนายังคงถือโทรศัพท์มือถือที่มืดสนิท ความเงียบเหงาเข้ากัดกินขั้วหัวใจอย่างช้าๆ ความหวังดีที่เขาเพิ่งตระหนักได้ในวันที่สายเกินไป มันกำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม ลินินในยามนี้คงเกลียดชังเขาฝังจิตฝังใจ และไม่มีทางหันกลับมามองผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้อีกแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมนกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมด เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันปริศนาก็ดังขึ้นเบาๆ บนหน้าจอ อคินก้มมองด้วยความระแวง ก่อนที่หัวใจของเขาจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งถูกส่งเข้ามาพร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที ภาพเด็กชายวัยห้าขวบหน้าตาน่ารักน่าชัง ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจก กำลังยืนยิ้มกว้างอยู่ข้างกายลินิน... และข้อความด้านล่างระบุไว้ว่า: *[ถ้าอยากเจอหน้าลูกชายของคุณ ก็เตรียมตัวมาเซ็นใบหย่าและรับเงื่อนไขทั้งหมดซะ... อคิน]* หัวใจของประธานหนุ่มกระหน่ำเต้นรัวระทึกจนแทบทะลุออกมานอกอก นัยน์ตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนดีใจสุดขีด ลีโอ... เด็กน้อยคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริงๆ ! ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ