หลักฐานชิ้นสุดท้าย

“คุณจะเอามีดมาปักอกผมอีกกี่เล่มคะ ถึงจะพอใจ?” เสียงของกรณิศดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานชั่วคราวที่ไซส์งาน กลิ่นสีทาบ้านและฝุ่นปูนยังคงอบอวล แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านระหว่างคนสองคน สถาปนิกหนุ่มกอดอกแน่น ดวงตาเรียวคมจ้องมองชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง ธามไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาเผ็ดร้อนอย่างที่เคยเป็น มือหนาค่อยๆ วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานไม้ตัวเก่าของอีกฝ่าย เขาไม่ได้กวนประสาท ไม่ได้ยักคิ้วหลิ่วตาเหมือนทุกที ใบหน้าที่มักจะฉายแววหยิ่งผยองบัดนี้กลับดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด “ผมไม่เคยคิดจะแทงใคร โดยเฉพาะคุณ” ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าหนักแน่น “หลักฐานพวกนั้นที่คุณเคยขู่ผม… จดหมายโอนหุ้นลับๆ ของคุณภาคภูมิ รายชื่อบริษัทนอมินีที่ดึงงบจากโครงการเราไปเข้ากระเป๋าตัวเอง ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมถึงเพิ่งเอามาให้ตอนนี้คะ?” กรณิศเค้นถาม พลางขยับเข้าไปใกล้ ความห่างเพียงคืบทำให้เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หนักหน่วงของอีกฝ่าย ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย “เพราะถ้าผมให้คุณไปเร็วกว่านี้ คุณจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับคุณภาคภูมิ และเชื่อเถอะว่า ‘สถาปนิกปากแจ๋ว’ อย่างคุณ ต่อให้ฝีปากคมแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้พวกหมาป่าในคราบนักธุรกิจพวกนั้นได้หรอก” “คุณก็เลยเลือกที่จะเป็น ‘หมาป่า’ ซะเองเหรอคะ?” “ผมเลือกที่จะเป็นโล่ให้คุณต่างหาก” ธามก้าวประชิดตัวจนกรณิศต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังปะทะเข้ากับความแข็งของไม้ แต่สายตาของเขายังคงไม่หลบหนีไปไหน ธามเอื้อมมือไปคว้าซองเอกสารแล้วเปิดมันออก เผยให้เห็นข้อมูลสำคัญที่สามารถพลิกเกมการก่อสร้างครั้งนี้ได้ทั้งหมด กรณิศกวาดสายตาอ่านเนื้อความในกระดาษ มือที่ถือแก้วกาแฟเย็นเฉียบเริ่มสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกใจที่ได้รู้ว่าเบื้องหลังโครงการที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจ มีมรสุมใหญ่ที่ธามแบกรับไว้เพียงลำพัง “นี่มัน… คุณไปได้มาจากไหน?” “จากการแลกเปลี่ยน” ธามตอบพลางสบตา “ผมยอมรับข้อเสนอสกปรกของคุณภาคภูมิเพื่อที่จะเจาะเข้าไปในระบบหลังบ้านของเขา ผมรอเวลาที่ทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบเพื่อที่จะส่งมอบมันให้คุณ… พร้อมกับคำขอโทษที่ผมทำตัวเป็นคนเลวในสายตาคุณมาตลอด” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กรณิศมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวน คำพูดที่เคยด่าทอ ความแค้นเคืองที่เคยมี กลับถูกแทนที่ด้วยความสับสนและหัวใจที่เต้นรัวเกินควบคุม เขาเพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เองว่า ภายใต้ท่าทางปากร้ายและนิสัยกวนประสาทของธาม คือความคลั่งรักที่ยอมเอาชื่อเสียงและอนาคตมาเดิมพันเพียงเพื่อปกป้องโปรเจกต์ของคนตรงหน้า “ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้… คุณรู้ไหมว่ามันเสี่ยงแค่ไหน?” กรณิศถามเสียงแผ่ว ธามยกมือขึ้นเชยคางสถาปนิกหนุ่มขึ้นให้สบตากับเขา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากบางของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยทำเอากรณิศใจสั่น “เพราะคุณคือคนเดียวที่ทำให้ผมอยากเป็นวิศวกรที่ดีกว่าเดิม… เพราะคุณคือเหตุผลที่ผมยังไม่อยากตายในวงการเน่าเฟะนี้ไงคะ” จังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมา กรณิศรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาควรจะผลักอีกฝ่ายออก แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการโอนอ่อนไปตามสัมผัสที่อบอุ่นนั่น ธามโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ความกดดันทั้งหมดถูกละลายหายไปเหลือเพียงไออุ่นที่ส่งผ่านถึงกัน ทว่า… ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้งเกินเลย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในสูทหรูที่หยุดยืนอยู่หน้าประตูห้อง “ดูท่าทางพวกคุณจะกำลังมีช่วงเวลาที่น่าประทับใจกันอยู่นะคะ” เสียงเยือกเย็นของบุคคลที่สามทำให้ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว กรณิศเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ส่วนธามขมวดคิ้วแน่น แววตาสีเข้มฉายประกายอันตรายทันทีที่เห็น ‘คุณภาคภูมิ’ ยืนยิ้มเย็นเยือกอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับพนักงานรักษาความปลอดภัยอีกสองคนที่ขนาบข้าง “ผมว่าหลักฐานในมือนั่น… คงถึงเวลาต้องคืนเจ้าของเดิมแล้วนะคะ คุณธาม” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับความรักของเขาทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะคะ!