เปิดฉากสงครามคอนกรีต

"ถ้าคุณแก้เส้นนี้อีกมิลลิเมตรเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังดูถูกสถาปัตยกรรมของอาคารหลังนี้ หรือไม่ก็... สายตาสั้นจนต้องตัดแว่นใหม่ค่ะคุณวิศวกร" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบคมดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนและเสียงเครื่องจักรที่แผדเสียงคำรามก้อง ไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองในยามสายอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเหงื่อไคล คอนกรีต และแรงกดดันที่พุ่งสูงจนแทบจะจุดติดไฟได้ กรณิศยืนกอดอกแน่น ร่างเพรียวในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปดูโดดเด่นตัดกับฉากหลังที่เป็นโครงสร้างปูนเปลือย แววตาคู่คมกริบหลังกรอบแว่นสายตาจดจ้องร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงข้ามด้วยความขุ่นเคือง นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้ามาแตะต้อง ‘แบบแปลน’ ลูกรักของเขา ธาม ธีรภัทร ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเซฟตี้สีส้มทับเสื้อยืดสีดำสนิท เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท เขายกมือขึ้นถอดหมวกนิรภัยสีขาวออก เผยให้เห็นเส้นผมชื้นเหงื่อที่แนบลู่ไปกับกรอบหน้าคมคายสันจرقชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสถาปนิกตัวแสบตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้คนมองอยากจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัดสักปุเลง "ดูถูก?" ธามทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่รักษาระยะห่าง "คุณกรณ์ครับ... ตื่นจากความฝันแล้วมองความเป็นจริงบนหน้างานบ้าง แบบแปลนสวยหรูบนกระดาษน่ะ มันสร้างตึกถล่มทับหัวคนตายมานักต่อนักแล้ว เสาต้นนี้รับน้ำหนักไม่ไหวถ้ายังดึงดันจะใช้ดีไซน์โค้งเว้าไร้สาระแบบที่คุณวาดมา" "มันไม่ใช่ดีไซน์ไร้สาระ! มันคือเอกลักษณ์ของโปรเจกต์นี้!" กรณ์ก้าวเท้าประชิดกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงไหล่ แต่รัศมีออร่าความดื้อรั้นและไม่ยอมคนของสถาปนิกหนุ่มกลับแผ่ขยายจนกลบรัศมีวิศวกรหนุ่มเสียมิด "คุณต่างหากที่ไม่เข้าใจสุนทรียศาสตร์ของการออกแบบ! สักแต่จะเอาคอนกรีตหนาเตอะมายัดใส่ตึก จนมันดูไม่ต่างอะไรจากกล่องเก็บศพเคลื่อนที่!" "ปากดีแบบนี้ คืนนี้ระวังจะไม่ได้กลับบ้านนะครับคุณสถาปนิก" ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนกรณ์ต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับผิวแก้มทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ทิฐิและฟอร์มที่ตั้งไว้สูงลิ่วทำให้กรณ์ต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ ปฏิเสธความสั่นไหวแปลกประหลาดที่แล่นริ้วเข้ามาในอก "ทำไมคะ? จะสั่งคนงานเอาปูนมาโบกฝังผมไว้ใต้พื้นตึกเหรอ หรือกลัวว่าแบบแปลนของผมมันจะไปจี้ปมด้อยอะไรบางอย่างที่คุณพยายามจะซ่อนไว้กันแน่" กรณ์หรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับผิด เขารู้สึกมาตั้งแต่แรกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ดูมีพิรุธ ท่าทีที่กระตือรือร้นเกินเหตุในการสั่งรื้อแก้โครงสร้าง โดยเฉพาะจุดที่เชื่อมต่อกับชั้นใต้ดิน... จุดที่มีข่าวลือหนาหูว่าบริษัทคู่แข่งอย่างคุณภาคภูมิพยายามจะเข้ามาฮุบสัมปทาน ธามชะงักไปชั่ววินาที แววตาคมกริบไหววูบราวกับถูกจี้ใจดำ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น สีหน้ากวนประสาทก็กลับมาสวมทับอีกครั้ง ชายหนุ่มหัวנסในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบม้วนแบบแปลนในมือของกรณ์มาถือไว้เสียเอง "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น... แค่ไม่อยากเห็นสถาปนิกปากเก่งต้องมานั่งร้องไห้งอแงเพราะตึกพังคามือก็เท่านั้น" ธามกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนกรณ์เกือบจะตั้งรับไม่ทัน "ถ้าอยากให้ผมยอมรับแบบของคุณนัก... เย็นนี้ อยู่เคลียร์หน้างานกับผมสองคนจนกว่าจะเสร็จ แล้วผมจะพิจารณาดูอีกที... ดีไหมครับ?" กรณ์เม้มริมฝีปากแน่น กำมือเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้กลิ่นอายบุรุษเพศจากตัวของธามรumล้อมรอบตัวเขาไว้หมดทางหนี สมองสั่งให้ถอยห่าง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะด้วยความเคืองแค้นปนความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก "ใครจะไปอยู่กับคุณ..." กรณ์กำลังจะอ้าปากปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยกำลังจะฉายแววพิโรธใส่ร่างสูงตรงหน้าให้สาสมกับความถือดี *เคร้ง!* เสียงโลหะหนักกระทบพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงตะโกนโกลาหลของคนงานก่อสร้างที่ดังมาจากโซนด้านหลังโครงสร้างเสาหลัก รตา เพื่อนสนิทและสถาปนิกสาวร่วมทีมที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าของเธอซีดเผือกจนไร้สีเลือด "กรณ์! ธาม! แย่แล้วค่ะ! ฝั่งทิศเหนือของชั้นใต้ดิน... มีคนแอบเข้ามาเจาะแนวคานรับน้ำหนักโครงสร้างหลัก พังเสียหายไปครึ่งแถบแล้วค่ะ!" ธามหันขวับไปมองทิศทางดังกล่าวทันที แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความเย็นชาและดุดันที่น่ากลัวจนกรณ์ยังต้องผถะถอยหลัง กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันกลับมามองหน้าวิศวกรหนุ่มที่ตอนนี้ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "นั่นไม่ใช่ฝีมือคนงานเรา..." ธามพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเรียวของกรณ์ไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว "ตามผมมา... และอย่าปล่อยมือจากผมเด็ดขาด!" "นี่! ปล่อยนะ คุณจะพาผมไปไหน..." กรณ์ร้องประท้วงขณะถูกกระชากให้วิ่งตามร่างสูงลิ่วฝ่าฝุ่นปูนและซากปรักหักพังไปที่โซนด้านในสุดของไซต์งาน แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพ้นจากมุมอับของเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มสามคนก็ก้าวออกมาขวางทางไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของหัวหน้ากลุ่ม ซึ่งกรณ์จำได้แม่นว่าเป็นมือขวาคนสนิทของ "คุณภาคภูมิ" นักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลที่จ้องจะฮุบที่ดินแปลงนี้มาโดยตลอด! ธามดึงร่างของกรณ์เข้ามาชิดแผ่นอกกว้างเพื่อบังกระสุนและปกป้องจากอันตรายทันที พร้อมกับมืออีกข้างที่เอื้อมไปหยิบประแจเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมาถือไว้มั่น นัยน์ตาดุดันจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยจิตสังหารที่พุ่งพล่าน "คิดจะทำอะไรวะ..." ธามคำรามในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นระริกด้วยความโกรธ "นายใหญ่ฝากมาทักทาย... และเตือนความจำ ว่าโปรเจกต์นี้ ถ้าไม่ได้อยู่ในมือเรา มันก็ต้องพังคามือไปซะ!" ชายชุดสูทยิ้มเหี้ยม ก่อนจะควักวัตถุโลหะสีดำเงาวับออกมาจากเสื้อแจ็คเก็ตและเล็งตรงมาที่ร่างของธามและกรณ์ทันที! *แชะ—!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบตอนแรกนี้นะคะ <3