รอยแผลที่สมานไม่สนิท

“คุณไม่ได้กำลังปกป้องผมอยู่หรอกครับรวินันท์ คุณแค่กำลังพยายามปิดบังความจริงที่ว่า คุณก็กลัวที่จะถูกทิ้งเหมือนกัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของกวินท์ไม่ได้แฝงความเย้ยหยัน แต่มันคือการผ่าตัดที่เฉียบคมจนถึงขั้วหัวใจ รวินันท์ชะงักมือที่กำลังถือแฟ้มคดีสำคัญ คมปากกาในมือสั่นไหวเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาผ่านโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ที่กั้นกลางระหว่างโลกสองใบ “ฉันไม่ได้กลัวที่จะถูกทิ้งค่ะ... เอ้อ ผมหมายถึง ฉันไม่ได้กลัวหรอกค่ะ แต่ฉันเกลียดความไม่ชัดเจน” เธอรีบแก้คำพูดเมื่อเผลอหลุดโทนเสียงที่ดูอ่อนแอเกินไป “ในโลกธุรกิจที่คุณอยู่ ความชัดเจนคือสินค้าที่แพงที่สุด และฉันก็ไม่คิดว่าคุณกำลังขายมันให้ฉันอยู่” กวินท์วางแก้ววิสกี้ราคาแพงลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบของห้องทำงานที่ถูกปกคลุมด้วยแสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าเบื้องล่าง เขาถอดสูทราคาหลักแสนออกอย่างเชื่องช้า พาดมันไว้ที่พนักเก้าอี้ ก่อนจะปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีขาวทีละเม็ด “คุณอยากเห็นความชัดเจนไม่ใช่หรือครับรวินันท์” เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แข็งกร้าวของเธอ “งั้นก็มองให้ชัด ผมจะให้คุณดูสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็น... แม้แต่คนในครอบครัวผมเอง” กวินท์หันหลังให้เธอ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านหลังออกจนเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างใต้ร่มผ้า ผิวพรรณของเขาดูสุขภาพดีจนกระทั่งแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะตกกระทบลงบนรอยแผลเป็นที่พาดผ่านกลางแผ่นหลัง รอยแผลนั้นไม่ได้ดูเรียบเนียน แต่มันมีลักษณะเป็นรอยกรีดลึกและแผลพุพองจากการถูกไฟไหม้ที่สมานตัวไม่สนิท มันคือหลักฐานของความเจ็บปวดที่ถูกฝังไว้ใต้ชุดสูทหรูหรามานานนับปี รวินันท์ผงะ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจของเธอติดขัด เธอเป็นทนายความ เธอเห็นหลักฐานคดีอาชญากรรมมามากมาย แต่รอยแผลเป็นนี้... มันเล่าเรื่องราวที่น่ากลัวกว่านั้น “นี่คือค่าตอบแทนของความซื่อสัตย์ในอดีต” กวินท์พูดโดยไม่หันกลับมา “วันที่อาคารในเครือผมเกิดเหตุวินาศกรรมเมื่อสิบปีก่อน ผมไม่ได้แค่เป็นซีอีโอที่ยืนสั่งการอยู่ข้างหลัง แต่ผมเอาตัวเข้าแลกเพื่อดึงเด็กฝึกงานคนหนึ่งออกมาจากกองเพลิง... เด็กคนที่ตอนนี้กลายเป็นหนึ่งในคณะกรรมการบริษัทที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ผมอยู่ทุกวันนี้” รวินันท์ก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาขณะลอยอยู่เหนือรอยแผลเป็นนั้น ความเย็นเยียบจากแอร์คอนดิชันเนอร์ดูเหมือนจะกลายเป็นความร้อนระอุเมื่อเธอนึกถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง “ทำไมคุณถึงไม่บอกใคร... ทำไมคุณถึงปล่อยให้เขาคิดว่าคุณเป็นคนใจร้าย” กวินท์หันกลับมา สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความหม่นแสงของคนที่รู้จักโลกดีเกินไป “เพราะถ้าผมบอกไปว่าผมเสียสละเพื่อเขา ความเป็นพี่น้องหรือมิตรภาพที่เขาคิดว่าเขามีสิทธิ์จะได้รับ มันจะกลายเป็นหนี้บุญคุณที่เขาไม่มีวันลบออกได้ และผมไม่ต้องการเป็นเจ้าชีวิตใครรวินันท์... ผมแค่ต้องการคนที่จะมานั่งข้างๆ โดยไม่สนว่าผมจะเป็นใครในสายตาคนอื่น” บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและรีบร้อน กวินท์รีบสวมเสื้อเชิ้ตกลับอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รวินันท์พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เข้ามา” กวินท์เอ่ยเสียงเรียบ เลขาคนสนิทเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก เขาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่น “คุณกวินท์ครับ... ทีมตรวจสอบบัญชีเพิ่งค้นพบข้อมูลชุดใหม่จากเซิร์ฟเวอร์สำรอง มันเป็นไฟล์ที่ถูกเข้ารหัสไว้และเพิ่งถอดรหัสได้เมื่อสิบนาทีก่อน... มันคือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อสิบปีที่แล้วครับ” กวินท์เปิดแฟ้มออก สายตาของเขากวาดผ่านตัวเลขและชื่อบัญชีเพียงครู่เดียว ก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจนน่ากลัว เขาหันมามองรวินันท์ด้วยแววตาที่สื่อถึงความล่มสลายของความเชื่อใจทั้งหมดที่เขามี “ชื่อบัญชีนี้...” รวินันท์ชะโงกหน้าไปดู ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้! นี่มันชื่อบัญชีของคนในครอบครัวคุณ... และคนเซ็นอนุมัติโอนเงินก้อนนี้ คือคนเดียวกับที่คุณเพิ่งไปทานมื้อค่ำด้วยเมื่อคืนนี้เอง!” กวินท์ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนเงาใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนและแรงแค้นที่เริ่มปะทุขึ้น ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของรวินันท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ไม่ระบุตัวตน เธอรับสายด้วยความระแวง ก่อนที่เสียงปลายสายจะทำให้เธอต้องปล่อยโทรศัพท์ร่วงลงพื้น “ทนายรวินันท์... ถ้าคุณยังอยากเห็นชีวิตของกวินท์ต่อไป ก็หยุดขุดเรื่องแผลเป็นบนหลังเขาสักที ไม่อย่างนั้น... วันพรุ่งนี้ คุณจะได้เห็นศพของคนที่คุณพยายามปกป้องตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานที่นี่” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเกมแห่งอำนาจและหัวใจครั้งนี้ด้วยกันนะครับ