มิติใหม่ในกระท่อมผุพัง

กลิ่นอับของฟางเน่าและคราบเขม่าดินเผาบนเตาไฟที่เย็นชืดมาหลายวัน คือสิ่งแรกที่ทักทายหลินอวี่ฉีในวินาทีที่สติสัมปชัญญะหวนคืน "ถ้าพวกมันยังไม่ไสหัวออกไปจากเรือนหลังนี้ วันนี้แหละ ข้าจะเอาเลือดหัวสุนัขพวกมันออกให้หมด!" เสียงแหลมสูงบาดหูของป้าสะใภ้ใหญ่ 'หลี่ซื่อ' ดังทะลุกำแพงไม้ไผ่สานผุๆ เข้ามา พร้อมกับเสียงตบโต๊ะดัง *ปัง* จนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาใส่ศีรษะของร่างเล็กที่นอนขดอยู่บนแคร่ไม้ไผ่แข็งๆ อวี่ฉีกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า สมองที่เคยประมวลผลสูตรอาหารโมเลกุลาร์และแผนงานบริหารจัดการฟาร์มอัจฉริยะมูลค่าหลายร้อยล้านในศตวรรษที่ 21 กำลังถูกแทนที่ด้วยความทรงจำรวดร้าวของเจ้าของร่างเดิม เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีผู้มีนามเดียวกัน ถูกรังแก บีบคั้น และใช้งานราวกับวัวควาย จนกระทั่งไข้ป่าเล่นงานและสิ้นใจไปเมื่อคืนวาน ทว่า... เวลานี้ หลินอวี่ฉีคนใหม่ ฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับความแค้นที่สุมอกและบางสิ่งที่เหนือสามัญสำนึก *ติ๊ง! ระบบสวนเกษตรสวรรค์และคลังแสงมิติลับ เชื่อมต่อสำเร็จ* เสียงสังเคราะห์ใสราดรดลงในห้วงความคิด พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า ปรากฏภาพแปลงผักไฮโดรโปนิกส์อัจฉริยะ เมล็ดพันธุ์หายาก และห้องครัวสเตนเลสสตีลครบวงจรที่เธอคุ้นเคย รอยยิ้มเยдяุมผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวทันที ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง พร้อมกับอาวุธลับที่จะเปลี่ยนดินแดนแห้งแล้งนี่ให้กลายเป็นขุมทรัพย์ นางก็พร้อมจะตบหน้าพวกเหลือบไรเหล่านี้ให้กระเด็นทีละคน! "นังอวี่ฉี! อย่าทำเป็นนอนตายหนีหนี้สินนะ!" เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมแรงถีบประตูไม้เก่าๆ จนบานพับแทบหลุด เผยให้เห็นร่างอ้วนท้วนของหลี่ซื่อที่เดินหน้าถมึงทึงเข้ามา พร้อมด้วยลุงใหญ่ 'หลินตง' ที่ถือท่อนไม้เดินตามเข้ามาสมทบ สายตากวาดมองรอบห้องอย่างดูแคลน "ในเมื่อพี่ชายเจ้ามันตายในสนามรบไปแล้ว เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์อยู่กินที่นี่ฟรีๆ วันนี้มีคนจากหอการค้าสกุลจูมาขอซื้อตัวเจ้าไปเป็นสาวใช้ขัดดอก สัญญาขายตัวอยู่ตรงนี้... เซ็นชื่อซะ!" กระดาษแผ่นเก่าถูกโยนลงมาบนอกของอวี่ฉีอย่างไม่ใยดี อวี่ฉียันกายลุกขึ้นช้าๆ แม้ร่างกายจะยังอ่อนล้าจากพิษไข้ ทว่าแววตากลับคมกริบราวนิตยสารเล่มหรูที่พร้อมเชือดเฉือน นางหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณาด้วยท่าทีนิ่งสงบผิดคาด ราวกับกำลังตรวจดูงบดุลบริษัท ไม่มีความหวาดกลัว หรือแม้แต่หยดน้ำตา "ขายฉัน... ขัดดอกห้าร้อยตำลึงเงิน?" อวี่ฉีทวนคำ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดมาจากลำคอ "ป้าใหญ่ ท่านนี่ช่างประเมินค่าลูกหลานตระกูลหลินสูงส่งเสียจริง ห้าร้อยตำลึงนี้... เป็นหนี้การพนันของพี่รอง หรือเป็นค่าเหล้าของลุงใหญ่กันแน่คะ?" "นัง... นังเด็กปากดี!" หลี่ซื่อหน้าดำคร่ำเครียด ปรี่เข้ามาหมายจะคว้าผมของอวี่ฉี "กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับผู้ใหญ่! ส่งสัญญามา!" *หมับ!* มือเรียวบางคว้าข้อมือของป้าสะใภ้ไว้แน่น แรงบีบที่แฝงไว้ด้วยพลังปราณจากมิติลับทำให้อีกฝ่ายร้องจ๊ากออกมาทันที หลี่ซื่อเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวผอมแห้งแรงน้อยคนนี้จะมีแรงมหาศาลเช่นนี้ "จำใส่กะโหลกไว้ด้วยนะคะ ป้าใหญ่..." อวี่ฉีโน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาวาววับราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บ "บ้านหลังนี้ ที่ดินผืนนี้ และสวนหลังบ้าน สิทธิ์ขาดเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวตามพินัยกรรมท่านพ่อ หากพวกท่านยังกล้าก้าวล้ำเข้ามาเหยียบเรือนหลังนี้แม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" นางสะบัดมือออกอย่างไม่ไยดี จนหลี่ซื่อเซถลาไปชนสามีจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า "นัง... นังสารเลว! แกกล้าทำร้ายผู้อาวุโส เรารีบไปฟ้องท่านผู้ใหญ่บ้าน!" หลินตงตะโกนลั่นด้วยความเจ็บใจ พยุงภรรยาวิ่งหนีออกจากเรือนไปราวกับหมูถูกเชือด เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา อวี่ฉีก็ถอนหายใจยาว นางหันไปสำรวจรอบห้องครัวที่ผุพัง มีเพียงหม้อดินเก่าๆ และแป้งหยาบก้นไหไม่กี่กำมือ ทว่าภายในมิติลับของเธอนั้น... มีทั้งเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียม เครื่องเทศหอมฉุย และข้าวกล้องหอมมะลิชั้นเลิศที่ปลูกด้วยระบบควบคุมอุณหภูมิ "ในเมื่อท้องมันร้องประท้วงเสียงดังขนาดนี้ ก็ต้องเริ่มจากการเยียวยากระเพาะก่อนสิคะ" อวี่ฉีหลับตาลง แวบเดียว เนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามสลับชั้นราวดอกไม้ และขิงแก่สดๆ ก็ปรากฏขึ้นบนเขียงไม้ นางจัดการหั่นหมูเป็นชิ้นพอดีคำอย่างคล่องแคล่ว ตั้งกระทะเหล็ก เติมน้ำตาลทรายแดงลงไปเคี่ยวจนเปลี่ยนเป็นสีอำพันส่งกลิ่นหอมหวาน จากนั้นโยนหมูสามชั้นลงไปผัดเคลือบน้ำตาลจนหนังตึงสวยงาม เติมเหล้าหมัก ซีอิ๊วขาว และเครื่องเทศลับจากมิติลับ ตุ๋นด้วยไฟอ่อนๆ บนเตาถ่าน เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน กลิ่นหอมเย้ายวนของ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' ก็เริ่มฟุ้งกระจาย ซึมผ่านรอยแตกของผนังไม้ไผ่ ลอยออกไปตามสายลมยามสาย กลิ่นหอมหวานเค็มกลมกล่อมที่อัดแน่นไปด้วยไขมันละลายในปากและเครื่องเทศนานาชนิด พัดโชยไปทั่วทั้งหมู่บ้านยากจนแห่งนั้น จนชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านถึงกับต้องหยุดฝีเท้า กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่โดยไม่รู้ตัว ในขณะเดียวกัน ที่ทาง 3 แยกท้ายหมู่บ้าน ม้าศึกสีดำสนิทตัวใหญ่หยุดชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้ม นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าคมคายดั่งสลักแต่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทาง เขาก็คือ 'เฉินเฟยหลง' อดี แม่ทัพผู้มีปัญหาเรื่องการรับรสลิ้นด้านชาจนทานอะไรก็มีรสชาติเหมือนดินทราย ทว่าในวินาทีนี้... ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขากลับกระตุกเล็กน้อย กลิ่นหอมอันลึกล้ำ ชวนให้ต่อมรับรสที่ตายด้านไปนานนับปีกลับมาสั่นสะเทือนอีกครั้ง! เฉินเฟยหลงขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบหันขวับไปยังทิศทางที่มาของกลิ่นหอมทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มรสความอร่อยและความสะใจไปด้วยกันนะคะ!