ผักสีทองในมือข้า

กลิ่นหอมหวานอันล้ำลึกที่โชยมาจากแปลงผักหลังบ้านเมื่อครู่ ยังไม่จางหายไปจากความรับรู้ของเฉินเฟยหลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองไปรอบเรือนหลังน้อยด้วยความระแวกระวัง สัญชาตญาณของแม่ทัพสนามรบผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชนบอกเขาว่า ที่นี่มีบางอย่าง "ผิดปกติ" อย่างมหันต์ บ้านเรือนที่เคยรกร้างไร้ชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยวัชพืชเมื่อวานนี้ บัดนี้กลับถูกแผ้วถางจนสะอาดสะอ้าน ราวกับมีภูตผีมาเนรมิตในชั่วข้ามคืน และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือแปลงดินผืนเล็กๆ หลังเรือน ที่เมื่อครู่ยังเป็นดินแห้งแล้งสีเทา บัดนี้กลับปรากฏยอดอ่อนของพืชพรรณสีทองเรืองรอง แผ่ไอความอบอุ่นบริสุทธิ์ออกมาเตะจมูกจนต่อมรับรสที่ตายด้านของเขาเริ่มส่งสัญญาณกระตุกอย่างรุนแรง "เจ้า... ทำสิ่งใดลงไป" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ หลินอวี่ฉีที่กำลังยืนกอดอกอมยิ้มบางๆ อยู่ข้างแปลงผักหันกลับมาสบตาเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับราวกับสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของสามีป้ายแดงแม้แต่น้อย กลับเดินนวดมือเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสบายๆ "ข้าก็แค่อยارกินผักสดๆ ให้ชื่นใจก็เท่านั้นเองค่ะ ท่านขุนนาง" อวี่ฉีตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นางเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ แต่กลับดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นของเขา "หรือว่า... กลิ่นเมื่อครู่มันไปปลุกกระเพาะอาหารที่หลับใหลของท่านเข้าเสียแล้วล่ะคะ?" เฉินเฟยหลงขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันคมย่นเข้าหากันเล็กน้อย เขาเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสิ่งเร้า โดยเฉพาะสิ่งที่มาจากอิสตรีตรงหน้า แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตบ้านหลังนี้ ลิ้นที่ด้านชาไร้ความรู้สึกมาแรมปีของเขากลับเริ่มมีความรู้สึกยิบๆ ราวกับเซลล์รับรสที่ตายไปแล้วกำลังฟื้นคืนชีพ อวี่ฉีไม่รอให้เขาได้ซักไซ้ไล่เลียงไปมากกว่านั้น นางก้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเรียวงามสัมผัสเบาๆ ที่โคนต้นคะน้าสีทองอร่าม ต้นพืชเหล่านี้โตไวผิดธรรมชาติชนิดที่เรียกว่าหากมองด้วยตาเปล่าจะเห็นมันขยับใบชูช่อแข่งกับแสงอาทิตย์ยามสายเลยทีเดียว นี่คืออานุภาพของ "มิติลับการเกษตร" ที่ติดตัวนางมาจากการเป็นเชฟอัจฉริยะในภพก่อน ละอองหมอกทิพย์ในมิติผสมผสานกับน้ำพุวิญญาณ ทำให้พืชผักเหล่านี้ไม่เพียงแต่เติบโตในชั่วพริบตา แต่ยังมีสรรพคุณทางยาและรสชาติที่ล้ำเลิศเกินกว่ามนุษย์มนาจะจินตนาการได้ *กร๊อบ!* เสียงดึงลำต้นคะน้าสีทองหลุดออกจากดินดังขึ้นอย่างง่ายดาย รากแก้วสีขาวสะอาดไม่มีเศษดินติดแม้แต่น้อย ทันทีที่รากขาดออกจากกัน กลิ่นหอมหวานคล้ายน้ำผึ้งผสมกลิ่นเขียวธรรมชาติของผักสดก็ระเบิดตัวออกอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงเสียจนเฉินเฟยหลงต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง "เจ้า... ซ่อนวิชามารอันใดไว้ เหตุใดผักบ้านี่จึงส่งกลิ่นยั่วยวนเช่นนี้" เขาเค้นเสียงถาม มือหนาเผลียวกำดาบข้างกายแน่น "วิชามารอะไรกันคะ พูดจาให้เกียรติฝีมือการปลูกผักของภรรยาผู้นี้หน่อย" อวี่ฉีเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ นางหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดใบหน้าที่มีเหงื่อซึมเล็กน้อย ลมหายใจหอบถี่จากการออกแรงนิดหน่อยทำให้ทรวงอกกระเพื่อมไหวเบาๆ แต่นางหาได้สนใจสายตาคุกคามของสามีไม่ "นี่คือ 'คะน้าสวรรค์' เพาะปลูกด้วยหยาดเหงื่อและ... เอ่อ ความรักล้วนๆ ค่ะท่านแม่ทัพ" คำว่า "ความรัก" จากปากนางทำเอาเฉินเฟยหลงสำลักลมหายใจตัวเอง เขาหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่แต่งงานกันมา สตรีผู้นี้มักจะก้มหน้าก้มตาถูกรังแกจากบ้านใหญ่มาโดยตลอด ไม่เคยมีแววตาดุดันและท่าทีมั่นอกมั่นใจเช่นนี้มาก่อน นางเปลี่ยนไปราวกับคนละคน หรือนี่คือตัวตนที่แท้จริงที่นางจงใจซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความอ่อนแอ? "ข้าไม่สนว่ามันคืออะไร แต่ออกไปจากตรงนี้ซะ ข้าจะไปตรวจลาดเลาที่ชายป่า" เฉินเฟยหลงสะบัดหน้าหนีกลิ่นหอมยั่วยวนนั้น เขากลัวว่าหากยืนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ ความตั้งใจที่จะรักษามาดขรึมจะพังทลายลงเพราะความอยากอาหารที่ถูกปลุกเร้า "เดี๋ยวก่อนสิคะ ท่านจะรีบไปไหน" อวี่ฉีพุ่งตัวเข้าไปขวางทางก้าวเดินของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่ส่วนสูงต่างกันมาก นางจึงต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนท้าทาย "หนีความจริงหรือคะว่าท่านกำลังหิว?" "เหลวไหล!" "ไม่เหลวไหลค่ะ!" อวี่ฉีสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคม "ท้องของท่านร้องโครกครากเมื่อครู่ ข้าได้ยินชัดเจนยิ่งกว่าเสียงนกร้องเสียอีก ท่านขุนนางผู้ยิ่งใหญ่... ท่านจะยอมอดตายคาค่ายทหารรกร้าง หรือจะยอมจำนนต่อจานผัดคะน้าฝีมือภรรยาคนนี้ เลือกเอาค่ะ!" เฉินเฟยหลงจ้องมองใบเนียนใสที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นไอความสดชื่นของผักสีทองในมือของนาง กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเขาจนยับเยิน ลิ้นที่เคยชินกับความด้านชาเริ่มมีน้ำลายเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นความรู้สึกที่น่าอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตแม่ทัพผู้เกรียงไกร แต่กระนั้น... ร่างกายกลับไม่ยอมขยับหนีไปไหน อวี่ฉีลอบยิ้มในใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกายของเขา นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้พ่ายแพ้ต่อสิ่งใด อาหารคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการสยบมารร้าย และสามีของนางก็คือมารร้ายที่นางตั้งใจจะ "เลี้ยงให้เชื่อง" ด้วยอาหารชั้นเลิศ "รอตรงนี้สักครู่..." อวี่ฉีหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องครัวด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ทิ้งให้เฉินเฟยหลงยืนเคว้งคว้างอยู่กลางลานบ้าน ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสีทองที่ยังคงลอยวนเวียนไม่จางหาย ภายในห้องครัวคับแคบ อวี่ฉีจัดการล้างคะน้าสวรรค์สีทองด้วยน้ำจากมิติลับ น้ำใสสะอาดชะล้างฝุ่นละอองออกจนใบผักเปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี นางหยิบเนื้อหมูป่าสามชั้นชิ้นเล็กๆ ที่แอบซ่อนไว้ในไหเกลือออกมาหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ เสียงมีดกระทบเขียงไม้ดัง "ตับๆๆ" เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนความชำนาญขั้นเทพ เตาไฟถ่านถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยทักษะการเอาตัวรอดในป่า กลิ่นน้ำมันหมูที่เจียวในกระทะจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งผสมผสานกับกระเทียมสับละเอียด รสชาติความอร่อยกำลังจะแผ่ขยายออกไปทั่วทั้งหมู่บ้านยากจนแห่งนี้ และแน่นอนว่ามันจะต้องดึงดูด "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ให้เข้ามาหาเรื่องพวกเขายังไงล่ะ! อวี่ฉีเหวี่ยงคะน้าสวรรค์สีทองลงในกระทะร้อนจัด เสียง "ฉู่ฉ่า!" ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับควันหอมกรุ่นที่พวยพุ่งทะลุหน้าต่างเรือนกระจายไปทั่วรัศมีสลี้ นางตวัดตะหลิวผัดอย่างรวดเร็วเพียงสามรอบก็ปิดไฟ ตักใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา สีเขียวทองตัดกับสีหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำชวนน้ำลายสอ นางยกจานอาหารเดินออกมาที่ลานบ้านด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เฉินเฟยหลงที่ยืนกระสับกระส่ายอยู่ก่อนแล้วถึงกับผะงะ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อกลิ่นหอมอันทรงพลังพุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างจัง สมองของเขาขาวโพลน สติปัญญาและการระวังภัยทั้งปวงมลายหายสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ที่ร่ำร้องหาอาหาร "อ่ะ ลองชิมดูสิคะ... ฝีมือภรรยาคนนี้ รับรองว่าท่านจะไม่ผิดหวัง" อวี่ฉียื่นตะเกียบให้เขาด้วยท่าทางอ่อนหวาน แต่แววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เต็มเปี่ยม เฉินเฟยหลงรับตะเกียบมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มองจานคะน้าผัดหมูสามชั้นที่ส่งไอร้อนกรุ่น ก่อนจะคีบชิ้นผักสีทองเข้าปากอย่างจำยอม *กรุบ!* เสียงเคี้ยวคำแรกดังชัดเจนในความเงียบ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทันที รสชาติหวานฉ่ำของผักที่ระเบิดความสดชื่นในปาก ผสมผสานกับความเค็มกลมกล่อมและมันเยิ้มกำลังดีของหมูสามชั้น วิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูลิ้นที่เคยด้านชา ความรู้สึกอัศจรรย์ใจแล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนเขาแทบจะลืมหายใจ น้ำตาของความเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เกือบจะไหลรินออกมาด้วยความตื้นตัน "อร่อย..." เขาพึมพำออกมาเบาๆ โดยไม่รู้ตัว อวี่ฉียิ้มกริ่ม นางกำลังจะเอ่ยปากเย้าแหย่สามีต่อ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงถีบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นลั่นป่า พร้อมกับเสียงแหลมสูงน่ารำคาญที่ตะโกนแผดเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด "นังตัวดี หลินอวี่ฉี! แกซ่อนอาหารดีๆ อะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมเย้ายวนจนหมาข้างบ้านน้ำลายไหลขนาดนี้ ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ นังสะไภ้อกตัญญู!" รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี่ฉีแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันเย็นชา นางหันไปมองหน้าสามีที่บัดนี้ใบหน้ามืดมนลงทันที ดวงตาคมกริบของเฉินเฟยหลงฉายแววสังหารที่น่ากลัวยิ่งกว่ายามออกศึก ศึกชิงสวนผัก... และการตบหน้าญาติสามีตัวแสบ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้! --- (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ)