รันเวย์พายุ

เสียงตบมือฮือฮารอบเวทีแกรนด์สเตจในค่ำคืนนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับรินรดาเลยแม้แต่น้อย ในฐานะเฮดดีไซเนอร์และผู้สร้างสรรค์คอลเลกชัน "Eclipse of Desire" เธอมองเห็นเพียงความผิดพลาดที่น่าหงุดหงิด บนรันเวย์ยาวเหยียดที่ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีดำสนิท ทุกย่างก้าวควรจะสะท้อนความเย้ายวน ทรงพลัง และสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่ทว่า... ร่างระหงของนางแบบเบอร์หนึ่งอย่างเนตรนภาที่กำลังหมุนตัวกลับด้วยจังหวะที่ล้ำเส้นเพลงไปสองวินาทีเต็ม กลับทำลายทุกภาพฝันที่เธอใช้เวลาแรมปีบรรจงถักทอขึ้นมา ผ้าไหมซาตินสีเลือดนกทิ้งตัวพริ้วไหวตามแรงเหวี่ยง แต่มันกลับไม่ใช่ความพริ้วไหวที่รินรดาต้องการ "ใครอนุญาตให้เธอฟรีสไตล์ท่าฟินาเล่?" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราคมมีดโกนดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องแต่งตัวหลังเวทีถูกกระชากเปิดออก รินรดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน เสื้อสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้ร่างเพรียวดูน่าเกรงขาม แววตาหลังกรอบแว่นสายตาดีไซน์เก๋คมกริบราวกับพร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า เนตรนภากำลังปลดต่างหูเพชรเม็ดโตออกจากติ่งหูระหง เธอยังคงสวมชุดฟินาเล่ที่ว่า เธอชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับดีไซเนอร์สาวจอมเนียบ รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับว่าคำตำหนิเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน "อ้าว คุณดีไซเนอร์คนเก่ง... เดินทางมาเหนื่อย ๆ ไม่คิดจะกล่าวคำชมฉันสักคำเหรอคะ คนดูข้างนอกเขากรี๊ดกันจนหลังเวทีแทบแตกนะ" เนตรนภากล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ยียวน และจงใจลากเสียงยาวเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้า รินรดากลั้นหายใจ ก้าวเข้าไปประชิดตัวนางแบบสาวรุ่นน้องด้วยระยะห่างที่อันตราย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย้ายวนลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ความหงุดหงิดในตัวพุ่งสูงปรี๊ด เธอเกลียดความไม่เป๊ะ และยิ่งเกลียดพวกนางแบบที่คิดว่าตัวเองใหญ่กว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่ "ฉันไม่ได้จ้างเธอมาเพื่อเรียกเสียงกรี๊ดจากพวกไร้รสนิยมข้างนอก!" รินรดาตวาดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานางแบบสาว "ชุดนั้นถูกออกแบบมาให้เคลื่อนไหวด้วยความเยือกเย็น ดุดัน และสง่างาม แต่สิ่งที่เธอทำเมื่อกี้มันคืออะไร? การสะบัดสะิ้งแบบนางงามเวทีท้องถิ่น? มันน่าสมเพชสิ้นดี เนตรนภา!" รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มของเนตรนภาระเหยหายไปทันที แทนที่ด้วยความดุดันที่ไม่ยอมแพ้กัน เธอขยับตัวเข้าหาจนหน้าอกแทบจะแนบชิดกับอกเสื้อของอีกฝ่าย ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ดวงตาทั้งคู่ห่างกันแค่คืบเดียว "ปากจัดสมคำร่ำลือจริง ๆ นะคะ คุณรินรดา..." เนตรนภากระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและท้าทาย "แต่ถ้าชุดแสนรักของคุณมันน่าเบื่อขนาดนั้น ไม่แปลกหรอกค่ะที่ฉันต้องเติม 'วิญญาณ' ลงไปให้มันมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง ไม่อย่างนั้นคนดูคงหลับคาเก้าอี้ตั้งแต่ก้าวแรกแล้วล่ะ" "เธอ...!" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว ไม่เคยมีนางแบบคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเธอแบบนี้มาก่อน ทุกคนต่างก้มหน้ายอมรับคำบัญชาของเธอด้วยความเกรงกลัว แต่เนตรนภากลับยืนจ้องหน้าเธออย่างท้าทาย แถมยังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้มากกว่าจะประทับใจ "ทำไมคะ จะไล่ฉันออกเหรอ?" เนตรนภาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเหนือกว่า ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ลองดูสิคะว่าถ้าไม่มี 'เนตรนภา' คนนี้ คอลเลกชันกู้ชีพของคุณจะขายออกไหม... คุณดีไซเนอร์คนเก่ง" บรรยากาศในห้องแต่งตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความขัดแย้ง แรงดึงดูดประหลาดระหว่างความเย็นชาดั่งน้ำแข็งของดีไซเนอร์สาว กับความร้อนแรงดั่งเปลวไฟของนางแบบตัวแสบ ทำให้พื้นที่แคบ ๆ นี้แทบจะลุกเป็นไฟ ทั้งคู่ยืนสบตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดบ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินกว่าจะควบคุม ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการเผชิญหน้าที่กำลังดุเดือด ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้จัดการส่วนตัวของเนตรนภาที่หน้าตาตื่นตระหนก "เนตร! คุณรินรดาคะ... แย่แล้วค่ะ! ท่านประธานใหญ่จากบริษัทแม่ บินตรงมาจากมิลานเพื่อมาเซอร์ไพรส์หลังเวทีตอนนี้เลยค่ะ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแซ่บและพายุอารมณ์ในบทนี้นะคะ