เผชิญหน้ากับแม่ทัพของเซธ

"นายยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... ความรู้สึกไวเป็นบ้าเลยนะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเรย์ราวกับใบมีดที่อาบด้วยยาพิษ ร่างที่ก้าวทะลุผ่านม่านข้อมูลสีดำนั้นไม่ใช่ปีศาจจากขุมนรกที่ไหน แต่มันคือ 'ไค' เพื่อนสนิทที่สุดที่เขาเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ก่อนที่จะกลายเป็นศพแรกที่เขาสังเวยให้กับความไว้ใจเมื่อสามปีก่อน เรย์กำด้ามดาบ 'เขี้ยวหมาป่าทมิฬ' ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ไค... นายตายไปแล้วที่หุบเขาพันธนาการ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ซ่อนอยู่ภายใน "นี่คือบัคของระบบที่เซธสร้างขึ้นมา เพื่อล้อเลียนความทรงจำของฉันสินะ?" ไคที่ยืนอยู่ตรงหน้า—ในชุดเกราะแม่ทัพสีเลือดที่บิดเบี้ยวด้วยรอยแยกของมิติ—แสยะยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวไม่เป็นระเบียบ เขากางแขนออกราวกับกำลังจะสวมกอดความว่างเปล่า "ตาย? คำนั้นใช้กับพวกกากเดนอย่างเราได้ แต่สำหรับคนที่มองเห็น 'รหัสต้นกำเนิด' อย่างพวกเรา... ความตายก็แค่การรีบูตระบบใหม่ที่น่าเบื่อเท่านั้นเอง เรย์" เซธที่ยืนอยู่ด้านหลังหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะของมันฟังดูน่ารังเกียจราวกับเสียงโลหะเสียดสีกัน "เรย์ เอ๋ย... เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือว่าที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับมิตรภาพ มันมีแค่ 'ผู้ควบคุม' กับ 'ข้อมูลที่ถูกทิ้ง' และวันนี้ ไคคือผู้พิพากษาที่จะมาลบข้อมูลขยะอย่างเจ้าทิ้งเสียที!" ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างไหล่ของเรย์สั่นสะท้าน แสงสีฟ้าอ่อนรอบตัวเธอหม่นแสงลงจนแทบดับวูบ "เรย์... ระวัง! ค่าสถานะของไคถูกดันจนทะลุเพดานไปแล้ว พลังของเขากำลังดูดกลืนพลังงานรอบข้าง อย่าให้เขาแตะตัวคุณเด็ดขาด!" เรย์ไม่รอช้า เขาดีดตัวพุ่งเข้าใส่ไคด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่สายตามนุษย์ปกติจะมองทัน ดาบเขี้ยวหมาป่าทมิฬตวัดผ่านอากาศสร้างเป็นวงแหวนเพลิงสีม่วงตัดตรงไปยังลำคอของอดีตเพื่อนรัก ทว่าไคกลับไม่หลบหลีก เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นเปล่าๆ รับคมดาบนั้นไว้ด้วยฝ่ามือที่ไร้ถุงมือป้องกัน! *เคร้ง!* ประกายไฟสีดำกระจายฟุ้ง รอยแยกของมิติปะทุขึ้นรอบจุดปะทะ แรงลมจากการปะทะซัดร่างของเรย์จนถอยกรูดไปหลายก้าว ไคไม่ได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว เขายังคงยิ้มเยาะด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด "ดาบของนายทื่อลงนะ เรย์" ไคเอ่ยพลางบีบคมดาบจนเกิดเสียงแตกร้าว "ตั้งแต่ตอนนั้น... ตอนที่นายทิ้งให้ฉันจมกองเลือดเพียงลำพังเพื่อเอาตัวรอด นายก็สูญเสียคมความคิดไปหมดสิ้นแล้ว" "ฉันไม่ได้ทิ้งนาย! นายต่างหากที่เลือกจะทำสัญญากับระบบนั่นเอง!" เรย์คำรามลั่น เขาสลับอาวุธในเสี้ยววินาที เปลี่ยนดาบใหญ่เป็นธนูวิญญาณแล้วยิงศรระเบิดใส่ร่างของไคในระยะประชิด การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เรย์ไม่ได้ใช้เพียงแค่พลังกาย แต่เขาใช้ทักษะการวิเคราะห์ขั้นสูง สังเกตการเคลื่อนไหวที่ผิดธรรมชาติของไค—ทุกครั้งที่ไคก้าวขา จะมีจุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นดิน นั่นคือจุดบกพร่องของระบบที่เซธใช้เป็นฐานรองรับตัวตนของไค! *นี่แหละ คือโอกาสเดียว...* เรย์ทิ้งตัวลงกับพื้น หลบคมดาบใหญ่ที่ฟันลงมาเฉียดใบหน้า แล้วหมุนตัวเตะเข้าที่ข้อพับขาของไคพร้อมกับใช้สกิล 'เจาะรหัสวิกฤต' พุ่งฝังเข็มพลังงานลงไปในรอยแยกของมิติที่อยู่ใต้เท้าของคู่ต่อสู้! ร่างของไคชะงักงัน แสงสีเลือดรอบตัวกระพริบถี่ราวกับไฟที่กำลังจะดับ เซธที่เฝ้ามองอยู่เริ่มเปลี่ยนสีหน้า มันก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีพลังกดดันมหาศาลถาโถมใส่เรย์จนเขากระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม "อวดดีนักนะ..." เซธพึมพำ น้ำเสียงเย็นเยียบจนอากาศในห้องกลายเป็นน้ำแข็ง "ในเมื่อความพยายามของเจ้ามันช่างน่ารำคาญ เช่นนั้นข้าก็จะขยี้ความหวังสุดท้ายของเจ้าให้ป่นปี้เสียตรงนี้เลย" เซธดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ข้อมูลสีดำนับล้านเส้นพุ่งออกมาจากพื้นดินพันธนาการร่างของเรย์ไว้แน่น ไคที่เคยเสียหลักกลับมายืนนิ่งสนิท ทว่าคราวนี้เขากลับหันปลายดาบไปทางลูน่าที่ลอยตัวสั่นเทาอยู่ "เรย์... ดูให้ดีๆ ว่าดาบของฉันจะทำอะไรกับ 'คู่หู' ของนาย" ไคเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมใหม่ เรย์เบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการแต่ไร้ผล ร่างของลูน่าถูกดึงเข้าหาคมดาบของไคด้วยแรงดึงดูดประหลาด และในวินาทีที่เรย์กำลังจะสูญเสียการควบคุมอารมณ์ เขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเกราะของไค... มันคือรอยแผลเป็นรูปดาวที่เรย์เป็นคนทำไว้กับไคด้วยมือตัวเองเมื่อหลายปีก่อน แต่รอยแผลนั้น... กำลังส่องแสงสีทองออกมาท่ามกลางความมืดมิด! ไคหยุดดาบลงเพียงไม่กี่เซนติเมตรก่อนจะถึงร่างของลูน่า ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ได้ยินเพียงเรย์คนเดียวเท่านั้น "รหัสลับ... 0-9-2-5... ฆ่าฉันซะ เรย์... ก่อนที่มันจะเขียนทับตัวตนของฉันไปตลอดกาล!" กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่าท่านนักอ่านจะตื่นเต้นไปกับบทนี้และพร้อมลุยต่อในตอนถัดไปนะครับ