ใช้บัคสู้กับบัค

"นายกำลังเล่นกับไฟ เรย์ ถ้าโค้ดชุดนี้พังขึ้นมา นายจะถูกลบตัวตนออกไปจากเซิร์ฟเวอร์ทันที ไม่ใช่แค่ตายในเกม แต่หมายถึงทุกอย่างที่นายเป็น!" ลูน่าตะโกนสุดเสียง ร่างจิ๋วของเธอเรืองแสงสีฟ้าเข้มจนเกือบเป็นสีขาวนวล สั่นสะท้านอยู่หน้าหน้าต่างคำสั่งโปรแกรมที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ นิ้วเรียวเล็กของเธอชี้ไปยังบรรทัดรหัสที่กำลังเต้นเร่าเหมือนปรอทที่ถูกเผาไหม้ เรย์ไม่ตอบ เขาไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา นิ้วมือของเขารัวลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ดวงตาของเขาจ้องมองแถบสถานะของ ‘จักรพรรดิเงา เซธ’ ที่กำลังขยายตัวอย่างผิดปกติในแผนที่ระยะไกล พลังของเซธไม่ได้มาจากฝีมือ แต่มันมาจาก 'บัค' ในช่องโหว่ของโลกใบนี้ที่เซธใช้มันกัดกินทรัพยากรของระบบจนบิดเบี้ยว "ถ้าเซธเล่นตามกฎโกงได้ ทำไมผมจะเล่นบ้างไม่ได้ล่ะ?" เรย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเยือกเย็นเหมือนพื้นผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ในเมื่อระบบนี้มันมีรอยร้าวตั้งแต่วันที่พวกมันทรยศผม ผมก็แค่จะขยายรอยร้าวนั้นให้กว้างขึ้น จนกว่าบัคของมันจะย้อนกลับไปกลืนกินเจ้าของที่สร้างมันขึ้นมา" "นายจะทำ 'บัคซ้อนบัค'?" ลูน่าลดเสียงลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "นั่นมันทฤษฎีต้องห้าม! ถ้าเกิดความผิดพลาดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว ข้อมูลของนายจะกลายเป็นขยะดิจิทัล!" "นั่นแหละคือความตื่นเต้นครับ" เรย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความร่าเริง แต่มันคือยิ้มของผู้ที่เตรียมตัวตายมานานแล้ว "ลูน่า เธอช่วยดึงค่า Latency ของเซิร์ฟเวอร์ย่านที่เซธอยู่ให้สูงขึ้นอีก 300ms ที ผมต้องการจังหวะกระตุกที่ชัดเจนที่สุด" "บ้าไปแล้ว..." ลูน่าพึมพำ แต่เธอก็ยอมทำตาม นิ้วของเธอสั่นระริกขณะสั่งการผ่านกลไกภายในของระบบ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มบิดเบี้ยว ภาพที่ควรจะไหลลื่นกลับกลายเป็นเฟรมที่กระตุกค้าง ทุกอย่างชะงักงันเสมือนโลกถูกกดย้อนเวลา นี่คือโอกาสที่เรย์รอคอย เขาไม่ได้โจมตีเซธโดยตรง แต่เขากำลังแทรกแซง ‘โครงสร้างของไอเทม’ ที่เขาถืออยู่ในมือ—ดาบแห่งพันธสัญญาที่พังทลาย—เรย์ดึงค่าพลังโจมตีจากดาบเล่มนั้นเข้าไปไว้ในหน่วยความจำชั่วคราว แล้วยัดเยียดมันเข้าไปในช่องโหว่ของสกิล 'เงาสะท้อน' ที่เซธกำลังใช้อยู่ ความซับซ้อนของการกระทำนี้คือการหลอกระบบให้เชื่อว่า ดาบที่พังไปแล้วยังคงมีพลังโจมตีมหาศาล และพลังนั้นถูกส่งผ่านเงาของเซธเอง "เอาล่ะ... มาดูซิว่าแกจะรับมือกับพลังของตัวเองที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงยังไง" เรย์กด Enter ครั้งสุดท้าย วินาทีนั้น ท้องฟ้าเหนือหัวของจักรพรรดิเงา เซธ ที่เคยเป็นสีดำสนิทก็เริ่มแตกสลายออกเป็นเศษเสี้ยวเหมือนกระจกเงาที่ถูกทุบ เซธที่กำลังยืนสง่างามอยู่บนยอดหอคอยต้องชะงักไป ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรง พลังงานสีดำที่เคยควบคุมไว้เริ่มรั่วไหลออกจากร่างเหมือนน้ำที่ทะลักออกจากเขื่อน เซธหันขวับมาทางเรย์ที่ยืนอยู่ไกลออกไป ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธแค้น "แก... แกทำอะไรลงไป! นี่มันไม่ใช่สกิลของเกม!" "มันคือความล้มเหลวของระบบที่คุณรักนักรักหนานั่นแหละ เซธ" เรย์เดินก้าวออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นดินกังวานดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา "คุณคิดว่าคุณเป็นพระเจ้าในโลกนี้ แต่เปล่าเลย คุณเป็นแค่บัคที่น่ารำคาญที่รอวันถูกลบทิ้ง" เซธแผดเสียงร้องคำราม ความผิดปกติของบัคเริ่มกินลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อของร่างจำลอง เซธพยายามจะดีดตัวหนี แต่เรย์กลับปลดปล่อย ‘คำสั่งย้อนกลับ’ (Reverse Command) ที่เขาตั้งโปรแกรมไว้ทันที ระบบส่งผลกระทบย้อนกลับอย่างรุนแรงจนร่างของเซธบิดเบี้ยวผิดรูปไปตามค่าข้อมูลที่เรย์ฝังไว้ ทว่า ในขณะที่ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม จู่ๆ ระบบก็ส่งเสียงเตือนดังลั่นจนหูอื้อ—เสียงแจ้งเตือนที่ไม่ได้มาจากตัวเกม แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนของ 'ผู้ดูแลระบบ' (Administrator) ที่หลับใหลมาเนิ่นนาน [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานที่ไม่ได้รับอนุญาต: 'เรย์'] [ระบบเริ่มดำเนินการ: กำจัดข้อมูลแปลกปลอม...] ใบหน้าของเรย์เปลี่ยนสีเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดคิดว่าการกดดันเซธจะทำให้ ‘ระบบป้องกันตนเอง’ ตื่นขึ้นมาในรูปแบบนี้ ลูน่าที่อยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด "เรย์! ระบบป้องกันตื่นแล้ว มันกำลังมองหาต้นตอของการบัค!" ลูน่าร้องเตือน เรย์มองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญลักษณ์ของแอดมินเริ่มปรากฏขึ้นทั่วบริเวณ มันไม่ใช่แค่บอสที่เขาสู้ด้วยอีกต่อไปแล้ว แต่คือโลกทั้งใบที่กำลังจะลบเขาออกไปจริงๆ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที เรย์เหลือบไปเห็นเงาของเซธที่กำลังจะสลายไป แต่กลับมีไอเทมชิ้นหนึ่งร่วงลงมา—มันคือ 'ผลึกแห่งผู้สร้าง' (Creator's Core) ซึ่งเป็นหัวใจหลักในการควบคุมระบบที่เซธพยายามจะครอบครองมาตลอด เรย์พุ่งตัวออกไปเพื่อจะคว้าผลึกนั้น แต่ทันใดนั้น มือปริศนาคู่หนึ่งจากเงามืดที่ว่างเปล่าก็ยื่นออกมาคว้าผลึกนั้นไปก่อนหน้าเขาเพียงเสี้ยววินาที นั่นไม่ใช่เซธ... และไม่ใช่ระบบ ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด เป็นร่างที่เรย์จำได้แม่นยำยิ่งกว่าใคร—ร่างของเขาเอง... เรย์ในชุดสีขาวสะอาดตา แววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิดกำลังแสยะยิ้มให้กับเขา "ขอบคุณที่ทำหน้าที่ 'นักล้างบัค' ให้นะครับ... เรย์" ร่างนั้นเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะหายวับไปพร้อมกับผลึกในมือ ทิ้งให้เรย์ยืนอึ้งอยู่ท่ามกลางระบบที่กำลังพังทลายลงรอบตัว กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่าท่านนักอ่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งนี้และเตรียมพบกับความจริงที่รออยู่ในตอนถัดไปนะครับ