กาแฟแก้วพิษ

"อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานระหว่างสถาปนิกคนเก่งกับผู้จัดการร้านกาแฟหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มพริ้มเพราของ 'กรณ์ภัทร' นักลงทุนอสังหาริมทรัพย์คู่ปรับตัวฉกาจดังแทรกขึ้นกลางบรรยากาศตึงเครียด ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวเข้ามาในร้าน 'Retro Roast' ด้วยท่าทีเหนือกว่า สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วโครงสร้างตึกเก่าที่กำลังถูกรีโนเวทอย่างประเมินราคา รันชักสีหน้าใส่ทันที ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเกือบจะซัดถาดเครื่องดื่มใส่หน้าผู้มาใหม่ หากไม่ใช่เพราะเกรงใจโครงสร้างร้านที่ยังซ่อมไม่เสร็จ ร่างเพรียวในผ้ากันเปื้อนสีเซอร์เข้มก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่กรณ์ (ธนากร) หรือสถาปนิกฉายา 'ไอซ์แมน' กลับนิ่งสนิท สีหน้าเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวดิ่งฮวบ "ถ้าคุณมีตาดีพอ ก็คงจะเห็นว่าเรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ครับคุณกรณ์ภัทร" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกวาดมองคู่แข่งทางธุรกิจด้วยความรังเกียจที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุภาพ "และถ้าความจำไม่สั้นเกินไป สัญญาระหว่างเรายังไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าพื้นที่ก่อสร้างก่อนกำหนด" กรณ์ภัทรหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "แหม... ผมก็แค่ผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาดูความคืบหน้าของตึกที่ 'กำลังจะตกเป็นของผม' ในอีกไม่ช้าก็เท่านั้นเองครับ อีกอย่าง..." เขาลากเสียงยาว เหล่ตามองรันที่ยืนกอดอกหน้าบึ้งตึง "ผู้จัดการรันดูท่าทางจะไม่ค่อยต้อนรับสถาปนิกหนุ่มหน้าตายคนนี้เท่าไหร่ สนใจเปลี่ยนมาร่วมงานกับคนมีทุนหนาอย่างผมแทนไหมล่ะครับ?" "เชิญทางออกครับ" รันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันชัดเจน "ร้านกาแฟผมต้อนรับเฉพาะคนที่มีมารยาทและรู้กาละเทศะ ส่วนพวกที่ชอบเดินเหยียบจมูกคนอื่น... ทางเรามีป้ายห้ามเข้าตัวเบ้อเร่อแปะอยู่หน้าร้าน ไม่ทราบว่าตัวหนังสือภาษาไทยอ่านไม่ออก หรือสมองส่วนประมวลผลมีปัญหาครับ?" พิมที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์รีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำจนตัวสั่น ขณะที่กรณ์แอบอมยิ้มมุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม ดวงตาคมกวาดมองร่างโปร่งของนายเอกด้วยประกายความเอ็นดูที่วาบผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที กรณ์ภัทรหุบยิ้มทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาถนัดตา "ปากดีนักนะผู้จัดการรัน หวังว่าตอนที่ตึกนี้โดนทุบพังคามือผม ปากเก่งๆ ของคุณจะยังใช้งานได้อยู่นะ" พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากร้าน พร้อมทิ้งแรงกดดันอันน่ารังเกียจไว้เบื้องหลัง ประตูกระจกปิดลงพร้อมกับเสียงกริ่งที่ดังกรุ๊งกริ๊ง บรรยากาศภายในร้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความตึงเครียดยังคงหลงเหลืออยู่ รันพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาด้วยความหัวเสีย ก่อนจะหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับสถาปนิกหนุ่มที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งสนิท "มองอะไรครับคุณสถาปนิก?" รันเชิ่ดหน้าขึ้น ท้าทายด้วยสายตา "ถ้าจะยืนทำหน้าตายเป็นหินทับกระดาษอยู่แบบนี้ ก็เชิญไสหัวกลับไซต์งานของคุณไปได้แล้วครับ ร้านผมรก ไม่ต้อนรับคนไม่มีมนุษยสัมพันธ์" กรณ์หรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดทีละน้อยจนรันต้องผถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ไม้ "เมื่อกี้ปกป้องผมเหรอครับ ผู้จัดการรัน?" "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ!" รันหน้าแดงซ่านด้วยความโมโห ปัดมืออีกฝ่ายที่ทำท่าจะยื่นเข้ามาใกล้ "ผมแค่ไม่อยากให้หมาเห่ามาสร้างความสกปรกในร้านต่างหาก อย่าสำคัญตัวผิดครับคุณธนากร" กรณ์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มร้ายกาจ เขาจำเหตุการณ์ก่อนหน้าที่รันแอบเคืองเรื่องกาแฟเมื่อวานได้แม่นยำ ในเมื่อเด็กดื้อคนนี้อยากลองดีนัก... สถาปนิกหนุ่มจึงเอ่ยเสียงนุ่มชวนขนลุก "ไหนๆ คุณก็พูดถึงเรื่องเครื่องดื่มแล้ว... ผมยังไม่ได้ดื่มกาแฟต้อนรับเช้าวันนี้เลย ในฐานะที่ร้านคุณบริการแย่มาก ผมขอเอสเพรสโซ่ช็อตพิเศษ ฝีมือคุณเองสักแก้วสครับ" รันชะงักไปนิด ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที ความคิดชั่วร้ายผุดวาบขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว 'อยากกินนักใช่ไหม? ได้ จัดให้ตามคำขอ!' "ได้สครับคุณสถาปนิก รอสักครู่..." รันยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนกรณ์รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างประหลาด ร่างเพรียวหมุนตัวหายเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ทันที มือเรียวคว้าก้านชงกาแฟมาเคาะกากเก่าออกอย่างคล่องแคล่ว แต่แทนที่จะตักกาแฟคั่วบดตามปริมาณมาตรฐาน รันกลับหยิบกระปุกผงกาแฟโรบัสต้าคั่วเข้มพิเศษ—ชนิดที่เข้มจนขมปี๊ดและฝาดคอ—เทโหมกระหน่ำลงไปในตะแกรงกรองแบบไม่ยั้งมือ แถมยังกดอัดแน่นจนแน่นสนิท ราวกับจะสร้างปูนซีเมนต์บดอัดสำหรับงานก่อสร้างของอีกฝ่ายจริงๆ ผ่านไปไม่ถึงห้าสิบวินาที แก้วเซรามิกสีดำสนิทใบเล็กก็ถูกวางกระแทกลงตรงหน้าพระเอกด้วยแรงอารมณ์ น้ำกาแฟสีดำสนิทข้นคลั่กไร้ซึ่งฟองครีม่าลอยเด่น ส่งกลิ่นไหม้เกรียมเตะจมูกทันทีที่สัมผัสอากาศ "เอสเพรสโซ่สูตรพิเศษ 'พิษรักแรงแค้น' สำหรับคุณโดยเฉพาะครับคุณกรณ์" รันยิ้มเยาะ แววตาสะใจฉายชัดเจน "สูตรนี้เข้มข้นถึงใจ รับรองว่าตาสว่างไปถึงชาติหน้า ดื่มให้หมดแก้วด้วยนะครับ อย่าให้เสียน้ำใจคนชงล่ะ" พิมที่แอบมองอยู่ห่างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเวทมนตร์ของความซวยที่กำลังจะมาเยือนสถาปนิกหนุ่ม กรณ์ก้มลงมองแก้วกาแฟสีดำสนิทตรงหน้า กลิ่นไหม้เตะเข้าจมูกจนแสบโพรงจมูก แค่มองด้วยตาก็รู้ว่าปริมาณคาเฟอีนและรสชาติคงจะขมขื่นทรมานยิ่งกว่ากลืนยาพิษ แต่นัยน์ตาสีเข้มของสถาปนิกหนุ่มกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงประกายความท้าทายและความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม สถาปนิกหนุ่มหยิบแก้วขึ้นมาจรดริมฝีปาก รันจ้องมองด้วยความลุ้นระทึก รอยยิ้มสะใจรอจังหวะที่จะหัวร่อเมื่ออีกฝ่ายสำลักพ่นออกมา *อึก...* กรณ์ซดของเหลวสีดำปี๊ดนั้นรวดเดียวหมดแก้วหน้าตาเฉย ไม่มีแม้แต่เสียงสำลักหรืออาการขมขื่นแสดงออกทางสีหน้า ร่างสูงวางแก้วกระทบเคาน์เตอร์เสียงดังสนั่น ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้รันที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้ว The ผู้จัดการร้านจนรันต้องผวาถอยหลัง แต่ถูกมือหนาคว้าเอวบางเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว "รสชาติดีใช้ได้นี่ครับ..." กรณ์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวน "แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้... คราวหน้าช่วยใส่น้ำตาลที่ใจคุณ ลงมาในกาแฟด้วยนะครับ รัน" รันเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกจากอก ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ยังไม่ทันที่รันจะได้อ้าปากด่าทอแก้เก้อ ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเสียงหวานใสของแขกไม่ได้รับเชิญคนใหม่ที่ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "พี่ยักษ์คะ! แย่แล้วค่ะ ดีไซน์แบบแปลนตึกใหม่ที่ส่งให้ลูกค้า เกิดปัญหาใหญ่แล้วค่ะ!" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความแซ่บและจิกหมอนไปกับคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ