วิญญาณเชฟสาวในร่างสะใภ้ตัวร้าย

"ถ้าแกยังกล้ากินข้าวคำเดียวในบ้านหลังนี้อีกล่ะก็ ฉันจะเอาไม้กวาดฟาดหัวแกให้ลายเป็นหมาข้างถนนแน่ นังสะใภ้ตัวกินเปลือง!" เสียงแหลมสูงราวกับเหล็กขูดกระดานดำกระแทกเข้าโสตประสาทของหลินว่านหลิงอย่างจัง แรงผลักไสที่หัวไหล่ทำให้ร่างระหงเซถลาจนสะโพกกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดูกกระทบเนื้อดังลั่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด กลิ่นอับของบ้านดินชื้นแฉะ กลิ่นควันไฟจางๆ และกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันพืชราคาถูกลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทัศนียภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสสตีลสุดหรูระดับมิชลินสตาร์ที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นห้องครัวดินโคลนในยุคทศวรรษที่ 70 ที่มีแสงแดดสาดส่องผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้ไผ่สานเข้ามาเป็นลำ หลินว่านหลิง เชฟมือทองวัยสามสิบปี ผู้เป็นเจ้าของร้านอาหารฟายน์ได닝ชื่อดังในศตวรรษที่ 21 ขมวดคิ้วมุ่น ความทรงจำสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก... ร่างนี้มีชื่อว่า 'หลินว่านหลิง' เช่นเดียวกัน หญิงสาวผู้ถูกบังคับให้แต่งงานเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลโจว เพื่อแลกกับเงินสินสอดสามสิบหยวนที่แม่สามีอย่าง 'แม่เฒ่าโจว' นำไปใช้หนี้การพนันให้ลูกชายคนโปรด ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ร่างนี้ต้องก้มหน้าก้มตารับกรรม เป็นวัวเป็นควายให้บ้านโจวใช้งานเช้าจรดค่ำ ไม่เคยได้กินอิ่ม ไม่เคยได้นอนหลับเต็มตื่น และมักจะถูกแม่เฒ่าโจวทุบตีระบายอารมณ์อยู่เสมอ จนกระทั่งเมื่อครู่ หลินว่านหลิงคนเดิมตรอมใจตายคาเตียงไปแล้ว และเป็นเธอนี่เองที่ทะลุมิติเข้ามาสวมรอยแทน "มองหน้าฉันทำไม! นังตัวดี แกคิดว่าทำหน้าตาแบบนี้แล้วฉันจะกลัวเรอะ? ลุกขึ้นไปตักน้ำผ่าฟืนเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าจะมานอนอู้งานในบ้านของฉันได้ อาหารมื้อนี้ไม่มีส่วนของแก ไสหัวออกไป!" แม่เฒ่าโจวยืนเท้าสะเอว ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาตี่เล็กจ้องมองมาที่เธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ในมือยังถือตะหลิวเหล็กขึ้นมาเคาะโต๊ะปั้งๆ เป็นเชิงข่มขู่ รอบกายยังมีสะใภ้รองและน้องสาวสามีคอยยืนล้อมวงส่งสายตาสสมน้ำหน้าและดูถูกเหยียดหยามมาให้ ในโลกเก่า หลินว่านหลิงคือนักสู้ชีวิตที่ไต่เต้าจากเด็กกำไรสู่เชฟระดับประเทศ เธอผ่านความกดดันและความเคี่ยวเข็ญมานับไม่ถ้วน ไม่มีทางที่เธอจะยอมก้มหัวให้มนุษย์ป้าปากจัดคนนี้รังแกเด็ดขาด ว่านหลิงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ความเจ็บปวดที่หัวไหล่ไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัว ตรงกันข้าม แววตาคู่คมที่เคยหม่นหมองกลับเปล่งประกายความเยียบเย็นและเฉียบคมขึ้นมาวูบหนึ่ง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "ตักน้ำผ่าฟืนหรือครับ... อ๊ะ ไม่ใช่สิ" ว่านหลิงเอ่ยเสียงเรียบพลانปรายตามองแม่เฒ่าโจวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาราคาถูก "อยู่ที่นี่มาหนึ่งปี ฉันทำหน้าที่เหมือนควายไถนาให้บ้านตระกูลโจวพวกคุณใช้สอยตามอำเภอใจ แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมีแต่เสียงด่าทอและข้าวต้มน้ำใสแจ๋วที่มีข้าวสารไม่ถึงหยิบมือ แบบนี้ไม่เรียกว่าสะใภ้หรอกครับ... เรียกว่าทาสในเรือนเบี้ยต่างหาก" สิ้นเสียงของเธอ บรรยากาศภายในห้องครัวพลันเงียบกริบลงทันที แม่เฒ่าโจวอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่านังสะใภ้ขี้ขลาดตาขาวที่ก้มหน้าให้ด่าทอตลอดปี วันนี้จะกล้าต่อปากต่อคำแถมยังใช้สายตาราวกับกำลังมองดูขยะเปียกมองมาที่นางเช่นนี้ "นะ... นังนี่! แกกล้าดียังไงมาเถียงฉัน! แกอยากตายหรือไง!" แม่เฒ่าโจวแผดเสียงลั่นด้วยความโมโหจนหน้าดำหน้าแดง เงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าว่านหลิงฉาดใหญ่ แต่มีหรือที่คนอย่างหลินว่านหลิงจะยอมยืนให้ตบฟรีๆ? มือเรียวบางคว้าข้อมือเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าโจวเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่แฝงด้วยความโกรธเกรี้ยวทำให้แม่เฒ่าโจวต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด นางพยายามสะบัดออกแต่กลับพบว่าข้อมือของตนถูกพันธนาการไว้ราวกับคีมเหล็ก "จำไว้ให้ดีนะแม่สามี" ว่านหลิงโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง "หนึ่งปีที่ผ่านมา หลินว่านหลิงคนเก่าตายไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่กล้ามาเอาเปรียบฉัน... ฉันจะเอาคืนให้สาสมเป็นร้อยเท่า" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ สามครั้งติดกันอย่างมีจังหวะ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าดังแว่วเข้ามา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกรอะกรัง ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกฝน แต่ดวงตากลับคมกริบดั่งเหยี่ยว เขาคือ 'ลู่จั้น' สามีตามกฎหมายของร่างนี้ นายทหารหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ ขยันขันแข็ง และส่งเงินเดือนทั้งหมดกลับมาให้แม่สามีเก็บรักษาไว้ แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่าภรรยาของตนต้องทนทุกข์ทรมานถูกปฏิบัติราวกับสัตว์เดรัจฉานมาโดยตลอด ลู่จั้นกวาดสายตามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงง มือหนาที่ถือย่ามผ้าใบเก่าๆ ชะงักค้างกลางอากาศ ว่านหลิงหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ประกายตาในห้วงมิติห้างสรรพสินค้าที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของเธอกะพริบไหวเบาๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัว [ ติ๊ง! ตรวจพบสามีหนุ่มนายทหารผู้ซื่อสัตย์ ระบบ 'มิติซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะ' พร้อมปลดล็อกเต็มรูปแบบแล้วครับ ] รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเชฟสาวทันที ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาเกิดใหม่แถมพ่วงมิติร้านค้ามูลค่าหลายพันล้านมาด้วย ชีวีตใหม่ในยุค 70 นี้... เธอจะปั้นสามีทหารคนนี้ให้กลายเป็นเศรษฐีพันล้านอันดับหนึ่งของประเทศให้ดู! และก้าวแรกที่เธอต้องทำ... คือการจัดการแม่สามีจอมเคี่ยวคนนี้ให้อยู่หมัดเสียก่อน ว่านหลิงสะบัดมือแม่เฒ่าโจวออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปสบตากับลู่จั้นที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกด้วยแววตาพราวระยับ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในบ้านถึงกับหน้าถอดสี "สามี... คุณกลับมาก็ดีแล้ว แม่ของคุณบอกว่าจะไล่ฉันออกจากบ้าน แถมยังบอกว่าคุณน่ะมันเป็นลูกอกตัญญูที่เอาเงินเดือนมาให้คนแก่ใจร้ายผลาญเล่น... คุณจะว่ายังไงล่ะครับ?" --- **ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะครับ หวังว่าจะชื่นชอบการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของน้องว่านหลิงนะครับ!**