กระท่อมหลังน้อยแต่ความสุขล้น

"หากท่านแม่ยังคิดจะตามมารังควานพวกเราถึงกระท่อมท้ายหมู่บ้านแห่งนี้ ผมคงต้องเรียนให้ท่านทราบว่า ลำดับความสำคัญระหว่าง 'ลูกสะใภ้' กับ 'ความอดทนของลูกชาย' ในตอนนี้มันไม่ได้ขนานกันอีกต่อไปแล้วครับ" ลู่จั้นวางคานไม้ไผ่ที่แบกสัมภาระชิ้นสุดท้ายลงบนพื้นดินอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มจ้องมองไปยังร่างของแม่เฒ่าโจวที่ยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่หน้ากระท่อมทรุดโทรม เขาไม่ได้ตะคอก แต่สุ้มเสียงที่ราบเรียบและเย็นเยียบนั้นกลับทรงพลังกว่าคำด่าทอใดๆ หลินว่านหลิงวางตะกร้าใส่เมล็ดพันธุ์ลง เธอหันไปสบตาสามีแล้วส่งยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับแม่สามีจอมเคี่ยวด้วยท่าทีสงบนิ่ง "ท่านแม่ครับ กระท่อมหลังนี้อาจจะเก่าและหลังคารั่วไปบ้าง แต่มันคือพื้นที่ที่ผมกับว่านหลิงจะสร้างชีวิตของเราเอง หากท่านมาเพื่อร่วมยินดี เรายินดีต้อนรับด้วยน้ำชาสักถ้วย แต่หากท่านมาเพื่อทวงถามค่าดูแลรักษาทั้งที่บ้านหลังเดิมท่านก็ไล่เราออกมาเอง... ผมเกรงว่าเราคงไม่มีอะไรจะมอบให้ นอกจากคำว่า 'ลาก่อน' ครับ" แม่เฒ่าโจวอ้าปากค้าง ใบหน้าเหี่ยวย่นสั่นระริกด้วยความโกรธจัดที่ถูกลูกชายหัวอ่อนในวันวานสวนกลับอย่างฉะฉาน "เจ้า! ไอ้วัวลืมตีน! แกคิดว่าย้ายมาอยู่กระท่อมผุๆ นี่แล้วจะรวยขึ้นมาหรือไง!" "รวยหรือไม่ ผมไม่ทราบครับ แต่ที่แน่ๆ คือเราจะอิ่มท้องและไม่ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง" ว่านหลิงแทรกขึ้นพลางปัดฝุ่นออกจากชุด "เอาล่ะครับท่านแม่ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ทางกลับบ้านเดิมก็น่าจะเดินลำบาก ท่านรีบกลับไปเถอะครับ วันหน้าถ้าวันไหนเราลืมตาอ้าปากได้แล้ว ผมจะส่งผักสดๆ ไปให้ท่านถึงบ้านเอง" เมื่อร่างของแม่เฒ่าโจวลับสายตาไปพร้อมคำสบถไล่หลัง ลู่จั้นจึงถอนหายใจยาวพลางทรุดตัวนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่เขาเพิ่งซ่อมแซมเสร็จหมาดๆ กลิ่นไอของดินชื้นและหญ้าแห้งรอบกระท่อมทำให้บรรยากาศดูสงบอย่างประหลาด ต่างจากบ้านตระกูลลู่ที่เต็มไปด้วยเสียงโวยวายและบรรยากาศอึดอัด "เหนื่อยไหมครับ?" ว่านหลิงนั่งลงข้างๆ เอื้อมมือไปหยิบน้ำที่รินจากมิติห้างสรรพสินค้าใส่กระบอกไม้ไผ่ส่งให้เขา น้ำใสเย็นเฉียบมีสรรพคุณช่วยให้สดชื่นราวกับยาบำรุงชั้นดี ลู่จั้นรับไปดื่มอึกใหญ่ แววตาที่เหนื่อยล้าจากการย้ายของกลับมาเป็นประกายอีกครั้ง "กับคนอื่นผมไม่กลัวครับว่านหลิง แต่ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะต้องมาลำบากเพราะผม ที่นี่มันไม่มีอะไรเลยนอกจากกระท่อมเก่ากับที่ดินรกร้าง" ว่านหลิงหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอเปรียบเสมือนดนตรีที่ขับกล่อมความกังวลของชายหนุ่มจนมลายหายไป "คุณลืมไปแล้วหรือครับว่าผมคือใคร? ผมมีมือ มีสมอง และที่สำคัญ... ผมมีคุณช่วยอยู่ข้างๆ เราจะเริ่มจากการปลูกผักสวนครัว ปรับปรุงดิน แล้วทำอาหารรสเลิศขาย เชื่อผมเถอะครับ ต่อไปกระท่อมหลังนี้จะกลายเป็นคฤหาสน์ที่คนทั้งหมู่บ้านต้องเหลียวมอง" พูดจบ ว่านหลิงก็ขยับตัวเข้าใกล้ ลู่จั้นได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง กลิ่นที่ไม่ใช่กลิ่นแป้งราคาถูก แต่เป็นกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ในป่าที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นจนหน้าผากสัมผัสกัน เป็นความอบอุ่นที่ทำให้เขารู้สึกว่าการตัดสินใจแยกออกมานั้นคุ้มค่าที่สุดในชีวิต "คืนนี้... เราจะฉลองการเริ่มต้นใหม่ด้วยอะไรดีครับ?" ลู่จั้นกระซิบถาม เสียงของเขาต่ำพร่าด้วยความรักใคร่ "เมนูพิเศษครับ" ว่านหลิงยิ้มมุมปาก นัยน์ตาเป็นประกายวับวาวราวกับมีแผนการร้ายที่แสนหวานอยู่ในหัว "ผมเก็บของดีมาจากมิติห้างฯ เป็นหมูสามชั้นคัดพิเศษ เราจะทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสเข้มข้น กลิ่นของมันจะหอมไปถึงหน้าปากซอย ให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าชีวิตใหม่ของเราเริ่มต้นอย่างรุ่งโรจน์แค่ไหน" ว่านหลิงก้าวเข้าไปในกระท่อม เตรียมเครื่องปรุงที่เธอแอบเอาออกมาจากมิติ เสียงเนื้อหมูที่ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำกระทบเขียงดังเป็นจังหวะ ลู่จั้นช่วยก่อไฟ กลิ่นซีอิ๊วขาวและเครื่องเทศค่อยๆ ฟุ้งกระจายไปในอากาศยามค่ำคืน มันเป็นกลิ่นหอมที่ทรงพลังจนน่าเหลือเชื่อ ทว่า ในขณะที่น้ำแดงในหม้อกำลังเดือดพล่านจนกลิ่นหอมหวนกระแทกจมูกไปทั่วบริเวณนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้ากระท่อม พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้เก่าๆ ดังปัง! ตามด้วยเสียงของสหายหม่าที่ดูตื่นตระหนกจนผิดสังเกต "ว่านหลิง! ลู่จั้น! พวกคุณรีบปิดม่านเดี๋ยวนี้! มีคนตามผมมา... คนจากตระกูลใหญ่ในเมือง พวกมันไม่ได้มาเพื่อขอซื้อผัก แต่พวกมันถือหมายจับในฐานะ 'ผู้กักตุนสินค้าต้องห้าม'!" ว่านหลิงชะงักมือที่กำลังตักหมูตุ๋นลงจาน ใบหน้าคมสวยของเธอนิ่งสนิท ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เธอหันไปสบตากับลู่จั้นที่คว้ากระบองไม้ขึ้นมาตั้งท่าพร้อมรับมือโดยสัญชาตญาณทหาร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 15 นี้ด้วยกันนะครับ ฟาร์มเมอร์สุขใจจะตั้งใจถ่ายทอดเรื่องราวให้เข้มข้นในตอนต่อไปครับ!