เตรียมค่ายกลป้องกันเมืองหลวงเก้าชั้นฟ้า

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ ไป๋อวิ๋น! เจ้ากำลังทำลายรากฐานของเมืองหลวงด้วยการขีดเขียนอักขระไร้สาระพวกนี้งั้นหรือ!" เสียงตวาดแผดกร้าวของผู้อาวุโสจ้าวดังสะท้อนไปทั่วกำแพงเมืองด้านทิศเหนือ ชายชราตาบอดผู้นี้กำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่เขาสัมผัสได้ถึงไอพลังงานมหาศาลที่ถูกกดทับลงบนพื้นศิลาอาคมของเมืองหลวงอย่างผิดปกติ ไป๋อวิ๋นมิได้แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงตวัดพู่กันหมึกเซียนในมือตวัดวาดเป็นเส้นสายที่ดูเรียบง่ายทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจลึกลับของดาราจักร ร่างกายของคุณชายผู้ถูกตราหน้าว่าขี้เกียจยืนนิ่งสงบ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนผู้อาวุโสรอบข้างต่างพากันถอยกรูดด้วยความกดอากาศที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ "ผู้อาวุโสจ้าว ท่านควรนำเวลาไปบำเพ็ญเพียรที่หอคัมภีร์จะดีกว่าการมาเห่าหอนอยู่ข้างหูข้า" ไป๋อวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่าทุกคำกลับเฉียบคมดุจใบมีด "สงครามมารฟ้ากำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า หากเมืองหลวงแตกพ่ายเพราะความเขลาของท่าน ข้าเกรงว่าตำแหน่งผู้อาวุโสของท่านคงไม่มีความหมายอันใด" "เจ้า!" ผู้อาวุโสจ้าวคำรามลั่น กำลังภายในระเบิดออกหมายจะพุ่งเข้าจู่โจม ทว่า ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าผ่านเขตอักขระที่ไป๋อวิ๋นเพิ่งสลักเสร็จ อากาศรอบกายพลันหนักอึ้งดุจขุนเขาพันลูกกดทับลงมา ร่างของชายชราเซถลาคุกเข่าลงกับพื้นทันที ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก "ค่ายกล... ค่ายกลสยบเซียนระดับตำนาน? เป็นไปไม่ได้! เจ้าคนไร้ค่าเช่นเจ้าจะมีปัญญาเข้าถึงวิชาอักขระระดับนี้ได้อย่างไร!" มู่หรงเสวี่ยที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนหอคอยสูงมองลงมาด้วยแววตาที่สั่นไหว นางเห็นไป๋อวิ๋นในยามนี้—ท่าทางสงบเงียบ ผมสีดำขลับพริ้วไหวตามแรงลมปราณที่แผ่ซ่านออกมา ทุกย่างก้าวที่เขาวาดอักขระลงบนพื้นเมืองหลวงนั้น ดูคล้ายกับเขากำลังสลักหัวใจของโลกไว้ในกำมือ นางก้าวลงจากหอคอยด้วยท่วงท่าสง่างามดุจหงส์ร่อน แตะปลายเท้าลงข้างกายไป๋อวิ๋นเบาหวิว "เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว..." สุ้มเสียงที่เคยเย็นชาของนางกลับแฝงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด นางยื่นมือขาวดุจหยกหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเหงื่อบนหน้าผากของเขา ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของเหล่าศิษย์ในสำนักที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ไป๋อวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "เพื่อเจ้าและเมืองหลวงแห่งนี้ ต่อให้ต้องใช้ลมหายใจสุดท้าย ข้าก็ยินดี... แต่สำหรับตอนนี้ ข้าต้องการเพียงสมาธิ อีกเพียงชั้นเดียว ค่ายกลมหาอุตม์เก้าชั้นฟ้าก็จะสมบูรณ์" สามวันสามคืนที่ผ่านมา ไป๋อวิ๋นไม่ได้หลับตา เขาใช้หยาดเหงื่อและปราณจากต้นกำเนิดเซียนสลักอักขระโบราณลงบนทุกตารางนิ้วของกำแพงเมืองและลานกว้าง มันไม่ใช่แค่การป้องกันทางกายภาพ แต่มันคือการเชื่อมโยงพลังปราณของผืนดินเข้ากับดวงดาวบนฟ้า หากศัตรูเหยียบย่างเข้ามาแม้แต่นิ้วเดียว พลังจากมิติคู่ขนานจะบดขยี้พวกมันจนไม่เหลือซาก "เจ้าทำสิ่งนี้เพื่อใครกันแน่?" มู่หรงเสวี่ยกระซิบถามขณะที่มือยังคงประคองแผ่นหลังของเขาไว้ ไป๋อวิ๋นหันมาสบตานาง แววตาของเขาที่มักจะดูขี้เล่นกลับลุ่มลึกและจริงจังจนหัวใจของนางกระตุกวูบ "ข้าไม่ได้ทำเพื่อโลกใบนี้ ข้าทำเพื่อคนที่ข้าให้คำมั่นสัญญาไว้ว่าจะปกป้อง... ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย ข้าจะไม่ยอมให้รอยยิ้มของเจ้าถูกทำลายโดยมารฟ้าพวกนั้น" คำพูดนั้นเรียบง่ายทว่าหนักแน่นดุจคำสาบานสวรรค์ มู่หรงเสวี่ยถึงกับนิ่งงันไป ความเย็นชาที่นางสั่งสมมานับร้อยปีพังทลายลงในพริบตา นางมิได้ตอบสิ่งใด แต่กลับส่งกระแสปราณนุ่มนวลเข้าช่วยเกื้อหนุนการเดินพลังของเขา ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นเหนือเมืองหลวง แรงกดดันมหาศาลจากกองทัพมารฟ้าเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เสียงกลองสงครามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะฉีกกระชากมิติให้ขาดสะบั้น ไป๋อวิ๋นจรดพู่กันครั้งสุดท้ายลงบนกลางอากาศ พลังอักขระสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้น ทั่วทั้งเมืองหลวงสั่นสะเทือน เลือดของเขาสั่นไหวตามจังหวะค่ายกลที่สมบูรณ์แบบ แสงจากอักขระทั้งเก้าชั้นพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า กลายเป็นม่านพลังโปร่งแสงที่โอบล้อมเมืองหลวงไว้ดุจปราการเทพเจ้า ผู้อาวุโสจ้าวที่เพิ่งลุกขึ้นได้ถึงกับทรุดลงอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่ไร้จุดจบนี้ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากประตูป้อมหน้าเมือง... มันไม่ใช่เสียงของศัตรู แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อน "ข้าไม่คิดว่า 'ศิษย์ทรยศ' จะกล้าใช้ค่ายกลนี้... ในดินแดนที่ข้าเป็นเจ้าของ" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวผ่านม่านพลังของเขาเข้ามาได้ราวกับมันเป็นเพียงอากาศธาตุ! ไป๋อวิ๋นเบิกตากว้าง ความมั่นใจทั้งหมดในใจพลันเย็นเยียบลง เมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดๆ ภายใต้แสงสลัวของยามสนธยา ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของยอดคนผู้ขี้เกียจและนางเซียนน้ำแข็งนะครับ หมึกทองคำข้ามภพขอให้ทุกท่านจงมีพลังปราณที่แข็งแกร่งดั่งภูผาครับ!