เมื่อเชฟหน้าตายปะทะยัยตัวแสบ

กลิ่นหอมของทรัฟเฟิลขาวและเนยฝรั่งเศสแท้ลอยวนอยู่ในอากาศ หรูหราและเย้ายวนจนเกือบจะทำให้คนจิตใจอ่อนแอได้... แต่ไม่ใช่กับพิมพ์มาดาค่ะ นิ้วเรียวที่เพิ่งทำเล็บเจลลายสตรอว์เบอร์รีมาหมาดๆ กำลังเคาะโต๊ะกระจกใสในโซนวีไอพีของ *‘L’Étoile’* ร้านอาหารฝรั่งเศสดีกรีสามดาวมิชลินอย่างไม่รู้จบ จังหวะการเคาะนั้นสร้างความระคายหูให้แก่ผู้จัดการร้านที่ยืนเหงื่อตกอยู่ข้างๆ เป็นอย่างมาก “คุณพายคะ ดิฉันเรียนตามตรงว่า ทางร้านไม่อนุญาตให้มีการไลฟ์สดหรือตั้งกล้องถ่ายทำในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ค่ะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ตอนที่เชฟใหญ่ของเรากำลังเตรียมอาหาร” ผู้จัดการสาวพยายามใช้เสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ระSับความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องอาหารที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกา แต่สำหรับพิมพ์มาดาแล้ว กฎมีไว้แหก... อ้อ ไม่ใช่สิ กฎมีไว้เพื่อหาข้อยกเว้นต่างหากล่ะคะ! “โถ่ พี่วิ รบกวนเวลาทองของพายแค่สิบนาทีเองนะคะ คอนเทนต์ *‘ตามล่ารอยยิ้มเชฟหน้าดุ’* ของพายเนี่ย ยอดวิวทะลุหลักล้านแน่นอน ช่วยการันตีความปังให้ร้านพี่วิได้อีกแรงนะ ไม่สนใจจริงๆ หรอคะ” พิมพ์มาดาแย้มยิ้มหวานหยด ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ขณะเลื่อนสมาร์ตโฟนที่มีไฟวงแหวนจิ๋วติดอยู่เข้าไปใกล้ตัวผู้จัดการมากขึ้น “แต่ว่าเชฟริน... เขาไม่ชอบให้ใครมารบกวนตอนอยู่ในครัวค่ะ ยิ่งเรื่องถ่ายคลิปยิ่งเป็นข้อห้ามเด็ดขาด คุณก็รู้ว่าเชฟรินรักความสมบูรณ์แบบแค่ไหน” “ก็เพราะว่าเขาเพอร์เฟกต์เกินไปจนน่าหมั่นไส้นี่แหละค่ะ คนดูถึงอยากเห็นมุมพังๆ ของเชพรินบ้าง อะไรบ้าง” พิมพ์มาดาหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี หญิงสาวยังจำความรู้สึกเมื่อสามปีก่อนได้ดี... รสชาติของซุปอูมามิฝีมือคุณยายที่เธอตามหามาครึ่งค่อนชีวิต และเบาะแสเดียวที่มีก็คือกระดาษโน้ตเก่าๆ ที่มีลายมือหวัดๆ ของเชฟระดับตำนานคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ถูกร่ำลือกันว่าสืบทอดรสชาตินั้นมาไว้ที่นี่ *‘L’Étoile’* แห่งนี้ ต่อให้ต้องปีนกำแพงครัวหลังร้าน พิมพ์มาดาก็ไม่ถอยห่างหรอกค่ะ! และในจังหวะที่เธอกำลังจะคว้าขาตั้งกล้องเพื่อบุกเข้าไปหลังร้านด้วยความซุกซน ประตูไม้สักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ความเงียบสงบระดับปวศ.เข้ามาเยือนทันทีที่ร่างโปร่งระหงในชุดเชฟสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้น รินรดา หรือเชฟริน ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและนิ่งสงบ ใบหน้ารูปไข่ติดจะเรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทคู่คมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่อินฟลูเอนเซอร์สาวตัวแสบที่กำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ บรรยากาศในห้องอาหารลดฮวบลงทันทีราวกับเปิดแอร์ติดลบสิบองศาเซลเซียส “ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายคลิปตลกคาเฟ่ค่ะ” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบคมจนคนฟังต้องสะดุ้ง เชฟรินไม่ได้ตะโกน ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย ทว่ารัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้พิมพ์มาดาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่สินะ... เชฟหน้าตาย ฉายา *‘น้ำแข็งขั้วโลกแห่งวงการมิชลิน’* ที่ชาวเน็ตลือกัน! พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุดันคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว เสน่ห์และความกะล่อนประจำตัวทำงานอัตโนมัติ หญิงสาวส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มชนิดที่ใช้ตกแฟนคลับนับล้านให้เชฟสาวตรงหน้า “อุ๊ย! เชฟรินตัวจริงเสียงจริงหล่อ... เอ๊ย สวยสง่ากว่าในทีวีตั้งเยอะนะคะเนี่ย พอดีพายแค่แวะมาทักทายในฐานะ... แฟนคลับตัวยงค่ะ” “แฟนคลับ?” เชฟรินทวนคำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น มุมปากข้างหนึ่งกระตุกขึ้นเล็กน้อยในลักษณะของการเหยียดหยิบนิดๆ “คนที่บุกรุกเข้ามาในครัวส่วนตัวของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เรียกว่าแฟนคลับงั้นเหรอคะ? หรือว่าสมองของคุณประมวลผลคำศัพท์ได้จำกัดแค่นี้?” โอ้โห... เจ็บจี๊ด! ปากคอเราะร้ายกว่าที่คิดไว้เสียอีกนะคะเนี่ย! พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเบาๆ ด้วยถุงมือผ้าซาติน ความโกรธปนความหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยิบระยับ ความท้าทายบางอย่างพุ่งพล่านอยู่ในอก เธอไม่ยอมโดนเชฟหน้าตายคนนี้เหยียบหน้าแล้วเดินหนีไปเฉยๆ แน่นอนค่ะ “ปากร้ายแบบนี้ ระวังนะคะเชฟ...” พิมพ์มาดาแกล้งทำเสียงกระซิบเบาๆ แต่จงใจให้ได้ยินกันทั่วทั้งห้องอาหาร พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างสูงระหงทีละนิด “ระวังจะติดใจรสชาติความวุ่นวายที่พายกำลังจะเสิร์ฟให้จนถอนตัวไม่ขึ้นนะคะ!” รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อร่างบางก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสตรอว์เบอร์รีลอยแตะจมูก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเชฟรินก็สั่นครืนขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาพอดี เชฟรินก้มมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าเรียบเฉยก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ราวกับว่าข้อความสั้นๆ นั้นกำลังจะพลิกชีวิตของเธอไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี" เสมอนะคะ