เหยื่อที่ดิ้นพล่าน

“ลดปืนลงเสียเถอะ ‘รุจ’... นายไม่ได้อยากทำแบบนี้จริงๆ หรอก” เสียงของศิลาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีแม้แต่แรงสั่นไหว แม้ปลายกระบอกปืนของอดีตมือขวาผู้ซื่อสัตย์จะจ่ออยู่ห่างจากกึ่งกลางหน้าผากเขาเพียงคืบ รุจในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการหน่วยสวาทเต็มยศ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเคารพในอดีตบัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ “คำสั่งคือคำสั่งครับ... คุณศิลา” รุจตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะกดยิ้มที่มุมปาก “หรือจะให้ผมเรียกว่า ‘ท่านผู้กลับมาจากความตาย’ ดีล่ะ?” ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในโกดังร้าง เสียงรองเท้าบูทหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาตามจังหวะที่คำนวณไว้เป็นอย่างดีดังขึ้น ศิลาไม่หันไปมอง เขารู้ดีว่าใครเป็นเจ้าของฝีเท้าที่เย่อหยิ่งและมั่นคงนั้น ราชันย์—ชายผู้สวมหน้ากากนักบุญ—กำลังเดินเข้ามาในฉากที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฝังศพเพื่อนเก่าคนนี้ให้จมดิน “เล่นสนุกกันพอหรือยัง?” ราชันย์เดินผ่านเงามืดออกมา ใบหน้าคมคายนั้นเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนราวกับเพิ่งเจอกันในงานเลี้ยงน้ำชา แต่มือของเขากำลังควงปืนพกกระบอกเล็กอย่างใจเย็น ศิลายังคงนิ่ง สายตาเขากวาดผ่านไหล่ของรุจไปจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของราชันย์ “นายไม่ได้แค่จะฆ่าฉัน ราชันย์... นายต้องการให้ฉันเห็นพวกเขาทุกคนตายไปต่อหน้าต่อตา นายต้องการให้ฉันแตกสลายก่อนจะจบชีวิตตัวเองใช่ไหม?” ราชันย์หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก “ทำไมต้องใช้คำว่า ‘ต้องการ’ ให้ดูใจร้ายแบบนั้นล่ะศิลา? ฉันแค่กำลังจัดระเบียบสังคมใหม่... ใครก็ตามที่อยู่ข้างนาย คือสิ่งเจือปนที่ต้องกำจัดทิ้ง ก็เท่านั้นเอง” สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตบนมือของราชันย์ก็สว่างขึ้น ภาพวิดีโอสดที่ถูกส่งตรงมาจากเซฟเฮาส์ลับที่ศิลาใช้เป็นที่ซ่อนตัวของทีมงานเบื้องหลัง—รินรดาและคนสนิทอีกสามคน—ปรากฏชัดขึ้นบนผนังโกดัง ภาพนั้นไม่ใช่การบุกจู่โจม แต่มันคือการสังหารหมู่ รินรดาที่พยายามใช้ความสามารถด้านแฮ็กเกอร์พยายามกู้คืนระบบความปลอดภัยกลับถูกชายชุดดำหักข้อมืออย่างเลือดเย็น ก่อนจะถูกกดหัวลงกับโต๊ะทำงานตามด้วยเสียงปืนดังสนั่น ‘ปัง’ ครั้งเดียวจบ ร่างของหญิงสาวผู้เป็นมันสมองของกลุ่มนิ่งสนิทไปทันที “ไม่!” ศิลาคำรามในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ นี่คือจุดที่แผนการของเขาพลาดไป... เขาลืมคำนวณว่าราชันย์ไม่ได้มีแค่ ‘สมอง’ แต่มี ‘กองทัพ’ ที่ไร้หัวใจ “นั่นคือการต้อนรับของฉันสำหรับผู้ที่บังอาจคิดจะทำลายล้างบัลลังก์ของเพื่อนรัก” ราชันย์ก้าวเข้ามาใกล้ศิลามากขึ้น ก่อนจะโน้มตัวกระซิบข้างหู “ฉันฆ่าทุกคนที่นายรัก... และคนต่อไป ก็คือครอบครัวของนายที่เหลืออยู่ที่บ้านพักตากอากาศ... นายจะเลือกอะไรระหว่าง ‘ความแค้นที่ไม่มีวันได้ชำระ’ กับ ‘ลมหายใจที่เหลืออยู่เพียงนาทีเดียว’?” ศิลารู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง หัวใจที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับเต้นรัวด้วยความเดือดดาล ทว่าภายใต้ความโกรธแค้นนั้น เขากลับกระตุกยิ้มที่มุมปาก “นายคิดว่าฉันโง่ขนาดที่เอาคนสำคัญไปไว้ในที่ที่นายจะหาเจอได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเชียวเหรอ?” รุจที่กำลังถือปืนจ่อหน้าศิลาเริ่มชะงัก แววตาที่ว่างเปล่ามีร่องรอยของความสับสนฉายชัดขึ้นมาในเสี้ยววินาที ศิลาอาศัยจังหวะที่ราชันย์ก้าวเข้ามาใกล้จนประมาท พุ่งตัวเข้าหาชายที่เคยเป็นเพื่อนรักพร้อมกับข้อมือที่ซ่อนใบมีดโกนไว้ในแขนเสื้อ “รุจ! ยิงมันซะ!” ราชันย์ตะคอกสั่ง เสียงสั่งการที่ขาดความเยือกเย็นเป็นครั้งแรก ทว่ารุจกลับลดปืนลง สายตาที่ว่างเปล่ากลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง เขาไม่ได้หันปากกระบอกปืนไปที่ศิลา แต่เขากลับหันไปจ่อที่ขมับของราชันย์แทน “ขอโทษนะราชันย์... แต่ยาพิษที่นายวางไว้ในตัวฉัน มันมีจุดที่แก้ไขได้เสมอ” ราชันย์ชะงักนิ่งไป รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า เขารีบก้าวถอยหลัง แต่ศิลาไม่ได้ให้โอกาสนั้นอีกต่อไป เขาพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องของราชันย์อย่างแรงจนอีกฝ่ายจุกจนตัวงอ ก่อนจะกดมีดลงบนลำคอของชายผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า “เกมของนายมันจบแล้วราชันย์... แต่อย่าเพิ่งรีบตายตอนนี้ เพราะสิ่งที่ฉันเตรียมไว้ให้มันทรมานกว่าความตายหลายเท่านัก” ศิลากระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำเอาคนที่ได้ยินต้องขนลุก แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะกระชากความจริงเรื่องแหล่งเงินทุนลับของราชันย์ออกมา เสียงไซเรนดังระงมขึ้นรอบทิศทาง ไม่ใช่เสียงไซเรนของตำรวจ แต่เป็นเสียงของ ‘หน่วยล่าสังหารส่วนตัว’ ของตระกูลศัตรูที่ราชันย์วางหมากทิ้งไว้เป็นชั้นสุดท้าย ไฟในโกดังดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิด ท่ามกลางความโกลาหล ศิลาสัมผัสได้ถึงแรงกระชากจากมือปริศนาที่ดึงตัวเขาหลบออกจากจุดปะทะ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหูในความมืดสนิท... เสียงที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา “ถ้าอยากรอด... ห้ามหันกลับมามองเด็ดขาด เพราะศัตรูที่แท้จริง ไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังคุณ แต่กำลังยืนกอดอกมองดูเราจากบนชั้นลอยนั่น” ศิลานิ่งงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่รินรดา... แต่เป็นอีกคนที่เขาไม่เคยแม้แต่จะระแวง... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและเอาใจช่วยในเกมหักเหลี่ยมครั้งนี้ด้วยนะคะ