สมรภูมิเดือด

"ถ้าแกยังก้าวเท้าเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำประกาศสงครามครั้งสุดท้ายที่แกไม่มีวันได้กลับไปนอนในโลงที่ข้าอุตส่าห์เตรียมไว้ให้" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่เย็นเยียบจนคนฟังต้องชะงักฝีเท้า เขากระชับดาบในมือแน่น ปลายคมดาบหยดเลือดสีแดงฉานลงบนพื้นหินอ่อนที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่างไร้วิญญาณของทหารองครักษ์ เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสามปีก่อน บัดนี้มันกลับยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สวมเกราะสีดำทมิฬที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวูบไหว ราวกับยมทูตที่เดินย้อนกลับมาจากขุมนรกเพื่อทวงแค้น "น่าเสียดายนะศิลา..." ร่างนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงที่คุ้นเคยบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แกคิดว่าแกฝังข้าลงหลุมได้จริงๆ หรือ? ความตายสำหรับคนอย่างข้า มันเป็นเพียงประตูบานหนึ่งที่ข้าแค่เปิดออกไปเดินเล่นมาเท่านั้นเอง" รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างศิลาขยับตัวเข้าใกล้กระซิบผ่านริมฝีปากที่สั่นเทา "คุณศิลาคะ นั่นไม่ใช่คนแล้ว มันคือกลไกของราชันย์ที่สร้างขึ้น... เราต้องถอยก่อน แผนการที่เราวางไว้กำลังจะพังเพราะตัวแปรที่ไม่คาดคิดนี่!" ศิลาไม่ตอบ เขารู้ดีว่าหากถอยตอนนี้ ความหวังที่จะทวงคืนบัลลังก์จะกลายเป็นเพียงฝุ่นผง เขาหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่มั่นคงเกินกว่าใครจะหยั่งถึง "รินรดา จำไว้ว่าหมากตัวไหนที่วางผิดที่ เราต้องดีดมันทิ้ง ไม่ว่ามันจะเคยสำคัญแค่ไหนก็ตาม" ทันใดนั้น เสียงแตรศึกดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอกวังหลวง กองทัพของราชันย์นับหมื่นชีวิตเริ่มเคลื่อนพลเข้ามาประชิดกำแพงเมือง แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย นี่คือสมรภูมิเดือดที่ศิลาเตรียมการมานานนับปี แต่วันนี้เขากลับพบว่าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด ไม่ใช่กองทัพเบื้องหน้า แต่มันคือผีดิบที่เขามั่นใจว่าจัดการไปแล้วเมื่อสามปีก่อน "เอาล่ะ" ศิลาตะโกนก้อง กวาดสายตามองเหล่านักรบที่ภักดีต่อเขา "ถ้ามันอยากตายอีกรอบ เราก็แค่ส่งมันกลับไปให้ลึกกว่าเดิม!" การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ศิลาพุ่งตัวเข้าใส่ร่างทมิฬนั้นด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ดาบของทั้งสองปะทะกันจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วโถงกว้าง เสียงเหล็กกระทบกันดั่งเสียงนรกที่กำลังกรีดร้อง รินรดาชักกริชคู่พุ่งเข้าจัดการกับทหารชั้นเลิศที่พยายามล้อมกรอบเธอ ท่วงท่าของเธอพลิ้วไหวราวกับสายน้ำแต่แฝงไว้ด้วยความตายในทุกจังหวะที่ขยับ "แกเก่งขึ้นมาก" เงาทมิฬเอ่ยขณะรับคมดาบของศิลาด้วยกำลังมหาศาล "แต่แกก็ยังเป็นศิลาคนเดิม... คนที่ขี้สงสารและอ่อนแอเกินกว่าจะฆ่าเพื่อนเก่า" "ฉันไม่ใช่ศิลาคนเดิมที่แกเคยรู้จัก" ศิลาสวนกลับทันควัน พร้อมกับเตะตัดขาจนร่างนั้นเสียหลัก "ฉันคือคนที่จำทุกความเจ็บปวดที่แกมอบให้ได้แม่นยำ และวันนี้... ฉันจะเขียนประวัติศาสตร์ใหม่ด้วยเลือดของแก!" ความชุลมุนวุ่นวายทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อราชันย์สั่งการให้ทหารธนูระดมยิงเข้าใส่พื้นที่โถงสังหารโดยไม่สนใจว่าจะมีพวกของตนเองอยู่ในนั้นด้วย ศิลาอาศัยจังหวะชุลมุนใช้ร่างของทหารที่ล้มตายเป็นโล่กำบัง เขากำลังวางแผนซ้อนแผนเพื่อดึงร่างทมิฬนั้นเข้าไปในกับดักที่เขาวางไว้ใต้พื้นหินที่เปราะบาง ท่ามกลางสมรภูมิที่เลือดนองพื้น ศิลาเหลือบไปเห็นรินรดาพลาดท่าถูกแทงที่ไหล่ซ้าย เธอเซถอยหลังไปพิงเสาหินขนาดใหญ่ หัวใจของศิลาบีบแน่นด้วยความโกรธแค้น เขาตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้วพุ่งเข้าหาศัตรูโดยไม่ป้องกันตนเอง "ศิลา! อย่า!" รินรดาร้องเตือนด้วยความตระหนก แต่ทว่า ในจังหวะที่ดาบของศิลาใกล้จะปักเข้าที่อกของร่างทมิฬนั้น สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เงาทมิฬยกมือขึ้นถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ใบหน้าที่ทำให้ศิลาถึงกับแข็งค้างไปทั้งร่าง มือที่ถือดาบสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ "พี่ชาย..." ใบหน้าที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนเดียวกับที่ศิลาเชื่อมั่นและรักสุดหัวใจ คนที่เขาเข้าใจว่าตายไปเพราะเขาในเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน ร่างนั้นยิ้มกว้าง แต่มันเป็นยิ้มที่บิดเบี้ยวและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ขณะที่ธนูเพลิงนับร้อยดอกกำลังพุ่งเข้าสู่จุดที่พวกเขายืนอยู่ราวกับห่าฝนที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ศิลายืนนิ่งงันดุจก้อนหิน ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลูกธนูที่ใกล้เข้ามาทุกที... บัดนี้ เขาไม่ได้สู้เพื่อบัลลังก์อีกต่อไป แต่เขากำลังสู้เพื่อทำลายภาพลวงตาที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดชีวิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความแค้นที่กำลังจะปะทุในตอนหน้าด้วยกันนะคะ