งานเลี้ยงฉลองความล้มเหลว

“ตราประทับนี้... ยังอุ่นอยู่เลยนะคะ ดูท่าทางเจ้าของมันจะเพิ่งรีบเร่งจากไปเมื่อครู่นี้เอง” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดของศิลา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงจัดเลี้ยงในคฤหาสน์ของราชันย์ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองตราประจำตัวที่ถูกเหยียบจมดินด้วยรองเท้าหนังราคาแพงของตนเอง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของศิลาจับจ้องไปที่ใบหน้าของราชันย์—ชายผู้กำลังปั้นยิ้มอบอุ่นที่เป็นดั่งหน้ากากพลาสติกราคาถูก ราชันย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบแก้วไวน์คริสตัลขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะกวาดสายตามองแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลในงานที่เริ่มเงียบลงราวกับถูกมนต์สะกด “เพื่อนรัก... นายมาถึงงานเลี้ยงของฉันพร้อมกับเรื่องตลกที่ไม่ค่อยขำเท่าไหร่นะ ศิลา ตราอันนี้มันก็แค่ของเล่นเก่าๆ ที่ฉันเก็บได้แถวสวนหลังบ้านน่ะ” รินรดาซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังศิลาในชุดราตรีสีดำสนิทขยับยิ้มมุมปาก เธอส่งสายตาเย็นชาไปยังเหล่าผู้ช่วยของราชันย์ที่เริ่มขยับตัวเข้ามารุมล้อมอย่างคุกคาม “ของเล่นหรือคะ? ถ้ามันไม่มีความหมาย ทำไมมือของท่านถึงได้สั่นขนาดนั้นตอนที่หยิบมันขึ้นมาล่ะคะ” คำพูดของรินรดาเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้าจุดตาย ราชันย์ชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มที่เคยประดับใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะวางแก้วไวน์ลงบนถาดเงินของพนักงานเสิร์ฟอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง ‘เคร้ง’ กระทบโสตประสาทของผู้คนที่มาร่วมงาน “พวกนายสองคนมีธุระอะไรก็ว่ามา อย่าได้มาทำตัวเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญในคืนที่ฉันควรจะมีความสุขแบบนี้” ราชันย์ลดเสียงต่ำลง บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไปทันที ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะกลายเป็นความหนาวเหน็บจากไอสังหาร ศิลาเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว—เพียงก้าวเดียวที่ทำให้ทหารองครักษ์ของราชันย์ต้องชักปืนออกมาจากใต้เสื้อสูท แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อของราชันย์อย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังจัดระเบียบชุดให้เพื่อนเก่าที่กำลังจะก้าวขึ้นสู่แท่นประหาร “ความสุขเหรอคะ?” ศิลาเอียงคอถามด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “งานเลี้ยงฉลองความล้มเหลวของแผนการที่นายอุตส่าห์วางมาตลอดสามปี... นี่น่ะหรือคือความสุขที่นายโหยหา? น่าสมเพชนะคะราชันย์ นายคิดว่าการกำจัดคนของฉันจะทำให้แผนยึดครองเขตเศรษฐกิจสำเร็จงั้นหรือ?” ราชันย์แค่นหัวเราะ “นายเพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว ศิลา นายมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่รอดตายจากอุบัติเหตุครั้งก่อนมาได้ ก็เลยคิดว่าตัวเองมีโชคชะตาพิเศษ!” “โชคชะตาเหรอคะ?” ศิลาขยับเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย “คนที่ตายในกองเพลิงวันนั้นไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่มันตายเพราะ ‘ความไว้ใจ’ ที่มอบให้คนอย่างนายต่างหาก และวันนี้... ฉันมาเพื่อเตือนความจำนายว่า ทุกอย่างที่นายพยายามสร้างขึ้นมาบนหยาดเลือดของฉัน มันกำลังจะถล่มลงมาทับหัวนายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้” ศิลาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเพียงสั้นๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ราชันย์เคยเห็นมา “ได้ยินเสียงนั่นไหมคะ?” วินาทีนั้น เสียงไซเรนจากรถตำรวจและหน่วยตรวจสอบการเงินนับสิบชีวิตก็ดังกึกก้องขึ้นจากภายนอกคฤหาสน์ แสงไฟสีแดงน้ำเงินสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามาในงานเลี้ยง ราชันย์เบิกตากว้าง ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นผู้ช่วยคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขาพร้อมกับใบหน้าซีดเผือด “ท่านครับ! บัญชีลับทั้งหมด... ถูกแฮ็กและส่งตรงถึงมืออัยการสูงสุดแล้วครับ! ไม่ใช่แค่ไฟล์เดียว แต่เป็นข้อมูลธุรกรรมย้อนหลังทั้งหมด!” ความโกลาหลเริ่มบังเกิด แขกเหรื่อต่างพากันแตกตื่น ราชันย์หันกลับมาจะกระชากคอเสื้อศิลา แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ศิลาและรินรดาถอยห่างออกมาแล้ว ร่างสูงของศิลาหยุดยืนอยู่ตรงประตูทางออก เขาหันกลับมามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวังของอดีตเพื่อนรักด้วยสายตาเวทนา “ขอบคุณสำหรับไวน์ราคาแพงนะคะ แต่น่าเสียดายที่มันมีรสชาติเหมือนความพ่ายแพ้... อ้อ อีกอย่างนะคะ” ศิลาหยุดพูดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้าง “ของขวัญที่นายฝากไว้ใต้โต๊ะในห้องทำงานน่ะ ฉันส่งคืนให้เจ้าของตัวจริงเรียบร้อยแล้ว หวังว่านายจะชอบ ‘บทเรียน’ นี้ที่ฉันเตรียมไว้ให้นะคะ” ศิลาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ราชันย์ยืนเคว้งคว้างท่ามกลางวงล้อมของตำรวจที่บุกเข้ามาในคฤหาสน์ แต่ทว่า... ก่อนที่ศิลาจะก้าวพ้นประตูเหล็กดัดบานใหญ่ เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นจากใครบางคนที่ยืนอยู่เงามืดของเสาต้นยักษ์กลับทำให้เขาต้องหยุดกึก “แผนของนายอาจจะพังไปหนึ่งหมาก แต่เกมนี้ไม่ได้มีแค่ฉันกับราชันย์หรอกนะ ศิลา” ศิลาหันขวับไปมอง เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทขยับกายออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่ศิลาจำได้ขึ้นใจ... ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้วในกองเพลิงวันนั้น มือของรินรดาที่จับแขนเขาอยู่บีบแน่นขึ้นจนสั่นเทา เพราะนั่นไม่ใช่ศัตรูที่พวกเขาคาดไว้ แต่คือคนที่ไม่มีใครควรมีตัวตนอยู่อีกต่อไปบนโลกใบนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางทวงคืนบัลลังก์ไปกับเงียบแต่ฟาดเรียบนะคะ