เกมการเมืองและการค้าเริ่มเดือด

"โครม!" เสียงกระเบื้องเคลือบราคาแพงแตกละเอียดกระจายเต็มพื้นห้องรับรองชั้นสองของภัตตาคาร 'สราญรมย์ชิงฮวา' กลิ่นอายของความปั่นป่วนตลบอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปเคี่ยวตุ๋นยาจีนที่ยังคงพุ่งขึ้นมาจากห้องครัวเบื้องล่าง ลู่ชิงฮวายืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสุกใสราวหยกดำหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเยือกเย็น ริมฝีปากอิ่มเคลือบชาดสีระเรื่อแย้มยิ้มบางเบา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เบื้องหน้าของนางคือขุนนางขั้นหกกรมคลัง นามว่า 'จางเหวินเฉียว' ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่กำลังใช้พัดจีบชี้หน้าตักเตือนด้วยท่าทางวางโต ใบหน้าอิ่มเอิบเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง "ลู่ชิงฮวา! เจ้าช่างกล้านัก ภัตตาคารของเจ้าขายดิบขายดีจนไม่เห็นหัวกฎหมายบ้านเมืองเลยหรือ? มีผู้ตรวจการพบว่าวัตถุดิบเนื้อสัตว์ที่เจ้าใช้ในวันนี้ไม่ผ่านการตรวจสอบสุขอนามัย และอาจเป็นภัยต่อฝ่าบาทรวมถึงขุนนางชั้นสูงที่มาเยือน! ทางการจึงมีคำสั่งให้ ‘ปิดปรับปรุง’ ภัตตาคารแห่งนี้อย่างไม่มีกำหนด!" จางเหวินเฉียวแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมในใจ เขารู้ดีว่าคำสั่งนี้ไม่ได้มาจากทางการอย่างแท้จริง แต่เป็น “ตั๋วเงิน” จำนวนมหาศาลจากเถ้าแก่เฝิง คู่แข่งทางการค้าคนสำคัญที่ยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อให้ตระกูลจางใช้อำนาจมืดบีบคั้นนาง อาเป่าที่ยืนอยู่ด้านข้างกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เด็กหนุ่มโกรธจนตัวสั่นพยายามจะก้าวออกไปเอาเรื่อง แต่ถูกมือเรียวบางของลู่ชิงฮวายกขึ้นขวางไว้เสียก่อน "ปิดปรับปรุงอย่างไม่มีกำหนดอย่างนั้นหรือคะใต้рдจาง?" น้ำเสียงหวานใสกังวานราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับทรงพลังจนทำให้ขุนนางจางถึงกับชะงักไปวูบหนึ่ง ชิงฮวาเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ชุดผ้าแพรปักลายดอกเหมยพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์เหนือฝูงกา "ท่านบอกว่าวัตถุดิบของข้าไม่ผ่านการตรวจสอบ... น่าขันสิ้นดี เจ้าค่ะ" "เจ้า... เจ้ากล้ากล่าวหาข้าว่าใส่ความรึ!" จางเหวินเฉียวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอาย "ข้ายังไม่ได้พูดคำว่าใส่ความเลยสักคำ เหตุใดใต้เท้าถึงร้อนตัวเร็วนักเล่าคะ?" ลู่ชิงฮวาหัวเราะในลำคอเบาๆ นางปรายตามองเศษถ้วยชาที่แตกบนพื้น ก่อนจะหันไปสบตาตรงๆ กับชายวัยกลางคน "วัตถุดิบทุกชนิดในภัตตาคารของข้า สั่งตรงจากแหล่งเพาะปลูกลับเฉพาะตัวที่ตรวจสอบคุณภาพทุกวัน ไม่มีทางที่จะเน่าเสียหรือมีพิษภัยอย่างที่ท่านกล่าวอ้างอย่างแน่นอน... เว้นเสียแต่ว่า จะมี ‘มือดี’ แอบลอบเข้ามาวางยาในห้องครัวยามวิกาล เพื่อรอให้ใต้เท้ามาอ้างสิทธิ์ปิดร้านตามบทละครที่เตี้ยมกันไว้" คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอาสีหน้าของจางเหวินเฉียวเผือดสีลงไปถนัดตา เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม แต่ด้วยศักดิ์ศรีของขุนนางและผลประโยชน์ก้อนโตที่ได้รับ เขาจึงกัดฟันกรวดแล้วตบโต๊ะเสียงดังลั่น "เหลวไหล! ปากกล้าเช่นนี้ยิ่งสมควรถูกจับกุมตัว ทหาร! เข้ามาปิดร้านเดี๋ยวนี้!" สิ้นเสียงคำสั่ง ทหารยามนอกเครื่องแบบกลุ่มหนึ่งก็กรูเข้ามาในห้องรับรองทันที หมายจะเข้ามารวบตัวลู่ชิงฮวา ทว่าในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องกลับลดฮวบลงจนหนתเหน็บราวกับฤดูเหมันต์ เงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูผาของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาขวางหน้าทหารเหล่านั้นไว้ หลี่เฉิงหยวนในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม แววตาดุดันดั่งพยัคฆ์ล่าเหยื่อ เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกขู่เข็ญ เพียงแค่กวาดสายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มทหารและขุนนางจางเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ถึงกับผถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ใครกล้าแตะต้องภรรยาข้า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยออกมาเรียบๆ แต่กลับกดดันจนจางเหวินเฉียวรู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า แม้หลี่เฉิงหยวนจะ เป็นเพียงนายทหารยศน้อยในสายตาขุนนางบุ๋น แต่กลิ่นอายฆ่าฟันในสนามรบจริงที่สะสมมานานนับปีไม่ใช่สิ่งที่ขุนนางพุงพลุ้ยเช่นเขาจะทานทนได้ ลู่ชิงฮวาอมยิ้มบางๆ นางเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาลงมือรุนแรงเกินกว่าเหตุ ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับสามี ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์เฉียบคม "ใต้เท้าจางไม่ต้องรีบร้อนไปเจ้าค่ะ หากท่านอยากตรวจสอบนัก ข้าก็ยินดีเปิดครัวให้ท่านตรวจค้นทุกซอกทุกมุม แต่ทว่า..." นางลากเสียงยาวอย่างจงใจ "หากตรวจพบว่าวัตถุดิบของข้าบริสุทธิ์สะอาดไร้มลทินตามที่ท่านกล่าวหา... ใต้เท้าจะเอาอะไรมาเดิมพันกับชื่อเสียงของภัตตาคารสราญรมย์ล่ะคะ?" จางเหวินเฉียวแค่น "หึ เจ้ามีสิทธิ์มาต่อรองกับข้าด้วยรึ? ข้าเป็นถึงขุนนาง...!" "ถ้าเช่นนั้น ให้ข้าเป็นคนเดิมพันแทนดีหรือไม่?" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่ทรงเสน่ห์ดังแทรกขึ้นจากทางบันได ร่างระหงของบุรุษรูปงามในอาภรณ์หรูหราปักดิ้นทองก้าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มพริမ်းเพรา 'องค์ชายรองเฉินโม่' ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง เขาส่งสายตาหวานเชื่อมมาทางลู่ชิงฮวาด้วยความหมายลึกซึ้ง ชายหนุ่มผู้เคยเป็นคู่หมั้นเก่าที่นางเคยสะบัดหน้าใส่ในชาติก่อน บัดนี้กลับพยายามเข้าหาด้วยหวังจะใช้ประโยชน์จากอำนาจทางการค้าของนางอีกครั้ง "ถวายบังคมองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ!" จางเหวินเฉียวรีบก้มหัวคำนับลนลาน ผิดกับหลี่เฉิงหยวนที่ขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน จนต้องขยับกายเข้ามายืนบังภรรยาตัวน้อยไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ เฉินโม่แย้มยิ้มบางเบา ปรายตามองสามีของนางด้วยแววตาเหยียดหยันชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาลู่ชิงฮวา "ชิงฮวา... ดูเหมือนเจ้ากำลังเดือดร้อนนะ ให้เราช่วยจัดการขุนนางไร้ฝีมือคนนี้ให้ดีหรือไม่? แลกกับการที่เจ้า... ยอมนั่งดื่มชาพูดคุยกับเราสักหนึ่งจอกเป็นอย่างไรล่ะ?" ข้อเสนอที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และการฉวยโอกาสนี้ ทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด หลี่เฉิงหยวนกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ขณะที่ลู่ชิงฮวากลับหัวسเราะเบาๆ ออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน นางรู้ดีว่าเบื้องหลังการกลั่นแกล้งครั้งนี้มีใครหนุนหลังอยู่บ้าง และนางก็เตรียม 'ของขวัญชิ้นใหญ่' ไว้รอรับมือพวกมันทั้งหมดแล้วเช่นกัน ทว่า ในขณะที่เกมการเมืองและการค้ากำลังระอุถึงขีดสุด กลิ่นหอมเย้ายวนประหลาดก็โชยลอดมาจากเตาตุ๋นยาจีนชั้นล่าง กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นน้ำแดงสูตรลับเฉพาะในมิติตบแต่งพิเศษของนาง ที่ผสมผสานเครื่องเทศหายากจนส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย กระจายความยั่วยวนจนแม้แต่ทหารยามหน้าประตูก็ยังต้องกลืนน้ำลายเอื้อมคอรอฟังคำสั่ง ลู่ชิงฮวากวาดตามองหน้าคู่ปรับทีละคน รอยยิ้มบนมุมปากของนางลึกล้ำขึ้นทุกที "องค์ชายทรงใจร้อนเกินไปแล้วเพคะ... การเล่นหมากรุกต้องดูให้จบกระดานเสียก่อน ถึงจะรู้ว่าใครคือผู้ชนะที่แท้จริง" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาสุกใสหรี่ลงอย่างมีความหมาย "ส่วนเรื่องดื่มชา... เกรงว่าหม่อมฉันคงไม่มีวาสนาหรอกเพคะ เพราะตอนนี้... อาหารจานเด็ดล็อตแรกที่ท่านเฝิงอุตส่าห์ส่งคนมาป่วนร้าน กำลังจะสุกพอดี... และบางทีคนที่ต้องกลืนน้ำตา อาจไม่ใช่ภัตตาคารของหม่อมฉันหรอกนะเจ้าคะ" **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" เสมอมานะคะ!**