การพบกันโดยบังเอิญกับอดีตคู่หมั้น

เสียงหัวเราะคิกคักของเหล่าคุณชายตระกูลสูงศักดิ์และเสียงจอกสุรากระทบกันดังเซנקั่งอยู่ทั่วห้องรับรองพิเศษชั้นสามของภัตตาคารจันทร์กระจ่าง ทว่าบรรยากาศความรื่นรมย์นั้นกลับต้องสะดุดกึกลงทันที เมื่อกลิ่นหอมกรุ่นอันซับซ้อนของเครื่องเทศโบราณและเนื้อไก่ตุ๋นไฟอ่อนโชยเข้าแตะนาสิก ประหนึ่งมือที่มองไม่เห็นกำลังกระชากวิญญาณของคนทุกผู้ให้หลุดลอยไป "นี่มันกลิ่นอันใดกัน... เหตุใดจึงหอมยั่วยวนใจถึงเพียงนี้?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย่อหยิ่งเอ่ยขึ้น องค์ชายรองเฉินโม่ในอาภรณ์ผ้าแพรปักดิ้นทองชั้นดีทรงวางจอกสุหาลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างไม่ใส่พระทัย ดวงเนตรเรียวรีคมกริบกวาดมองออกไปนอกระเบียง ก่อนจะชะงักค้างเมื่อทอดพระเนตรเห็นความอลวนเบื้องล่าง ฝูงชนนับร้อยต่างเบียดเสียดแย่งชิงบัตรคิวเพื่อลิ้มลองอาหารฝีมือ 'ลู่ชิงฮวา' สตรีผู้ที่พระองค์เคยเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดีเมื่อหลายเดือนก่อน ในอดีต นางเป็นเพียงคุณหนูตกอับผู้โง่เขลาและน่าสมเพช เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่พระองค์ใช้เหยียบย่ำเพื่อความบันเทิงและผลประโยชน์ทางการเมือง แต่ภาพเบื้องล่างในยามนี้กลับตบหน้าพระองค์ฉาดใหญ่ สตรีที่ควรจะซมซานขอทานข้างถนน กลับยืนสง่างามอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร รอยยิ้มการค้านั้นทรงอำนาจและเย้ายวนยิ่งกว่าบุปผางามล่อลวงแมลงเม่า เม็ดเงินมหาศาลไหลเข้ากระเป๋านางจนแทบจะซื้อเมืองหลวงได้ทั้งเมืองในเวลาเพียงไม่กี่เดือน เฉินโม่ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมปลาบฉายแววริษยาและตื่นตะลึงระคนกัน พระองค์ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเป็ดขี้เหร่ตัวนั้นจะกลายร่างเป็นหงส์ฟ้าผู้ครอบครองความมั่งคั่งระดับพันล้านตำลึงทองไปเสียแล้ว! "องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ... หรือเราควรจะลงไปทักทาย 'สหายเก่า'ผู้นั้นสักหน่อยดีหรือไม่?" ขุนนางหนุ่มผู้ติดตามเอ่ยกระซิบเสียงเบาอย่างรู้ใจ เฉินโม่แค่นเสียงหึในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมพระโอษฐ์ "ไปสิ เหตุใดจะไม่ไปเล่า เป็ดน้อยที่บินได้สูงปานนี้ ข้าในฐานะอดีตคู่หมั้นย่อมต้องแสดงความยินดีด้วยความ 'จริงใจ' เป็นธรรมดา" ขณะเดียวกัน ภายในห้องครัวลับหลังร้าน ลู่ชิงฮวากำลังงละมุนละไมอยู่กับการตกแต่งจานอาหารจานสุดท้าย นางหยิบกิ่งหลิวสดสีเขียวขจีมาประดับบนขอบจานกระเบื้องเคลือบสีมุก ท่วงท่าคล่องแคล่วและมั่นใจสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยวของผู้หญิงยุคใหม่ที่กุมชะตาชีวิตของตนเองไว้ในกำมือ "นายหญิงเจ้าคะ ลูกค้าโต๊ะพิเศษด้านบนเริ่มส่งเสียงเอะอะอีกแล้วเจ้าค่ะ บอกว่ายินดีจ่ายไม่อั้นหากท่านยอมขึ้นไปรินสุหาให้ด้วยตนเอง" อาเป่าวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาายงานพลางปาดเหงื่อ ชิงฮวาปรายตามองน้อยๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะของนางไม่ได้มีความหวาดกลัว เจียมตัว หรืออ่อนแอเช่นชาติก่อนแม้แต่น้อย มีแต่ความเย้ยหยันต่อโชคชะตาที่พลิกผัน นางวางตะหลิวเงินในมือลง ชายตามองมิติลับในห้วงความคิดที่อัดแน่นไปด้วยพืชสมุนไพรวิเศษและทองคำแท่งนับไม่ถ้วน ความมั่นใจแผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่คม "รินสุราหรือ? ช่างบังaาญนัก... ในเมื่อสุนัขตัวเก่ามันอยากวิ่งมาหาความอับMายถึงถิ่น ข้าผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ มีหรือจะไม่จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้สมเกียรติ?" นางก้าวเดินออกไปด้วยท่าทีสง่างาม อาภรณ์ผ้าไหมปักลายดอกเหมยพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน ทุกย่างก้าวที่ลู่ชิงฮวาเดินผ่านราวกับมีรัศมีแห่งอำนาจกดทับจนผู้คนต้องหลีกทางให้ ทว่าเมื่อนางก้าวขึ้นมาถึงชั้นสามและสบเข้ากับดวงเนตรคุ้นเคยขององค์ชายรองที่ยืนรออยู่หน้าห้องรับรอง รอยยิ้มการค้าอันแสนเยือกเย็นก็ผุดขึ้นที่มุมปากของนางทันที "ถวายบังคมเพคะองค์ชายรอง... ไม่ทราบว่าอาหารฝีมือ 'สตรีไร้ค่า' ผู้นี้ ถูกปากคนสูงศักดิ์อย่างพระองค์บ้างหรือไม่?" ชิงฮวาย่อกายลงทำความเคารพอย่างงดงาม ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับเยียบเย็นเสียจนองค์ชายรองถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมายังจุดเกิดเหตุ เฉินโม่เบิกเนตรกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เมื่อพบว่าแววตาของสตรีตรงหน้ามิได้มีความรักใคร่หรือหวาดกลัวพระองค์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกำมือต่างหาก! ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะตึงเครียดไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงราวกับขุนเขาอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากบันไดเบื้องล่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารชายแดนของ หลี่เฉิงหยวน สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและรักเมียยิ่งชีพก้าวขึ้นมาหยุดยืนเคียงข้างลู่ชิงฮวาอย่างปกป้อง ดวงตาดุดันคู่นั้นกวาดมององค์ชายรองด้วยรัศมีการกดดันที่น่าสะพรึงกลัว ชนิดที่ทำเอาองค์ชายผู้สูงศักดิ์ถึงกับหน้าถอดสี "ภรรยาข้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว... หากองค์ชายไม่มีธุระอันใดเรื่องการค้า เชิญเสด็จกลับวังหลวงไปเสียเถอะพ่ะย่ะค่ะ" หลี่เฉิงหยวนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนเฉินโม่ถึงกับพูดไม่ออก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" เสมอมานะคะ!