ลืมตาตื่นในร่างตัวประกอบ

กระดาษหนาเตอะสามใบในมือของซิสเตอร์แมรี่สั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทรงโบราณจ้องมองเด็กหนุ่มเบื้องหน้าด้วยแววตาระคนสมเพชและระอาใจ กลิ่นอับชื้นของห้องพักครูในสถาบันเวทมนตร์แอสเทรียลคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหมึกซึมราคาถูกและหยาดเหงื่อแห่งความจนตรอก "เซ็นชื่อซะ รัน... นี่คือประกาศพ้นสภาพนักเรียนอย่างเป็นทางการ" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นราวกับพิพากษาโทษทัณฑ์ "เธอติดค่าเทอมมาสามงวดติดต่อกัน และผลการทดสอบพลังเวทประจำปีก็ปรากฏชัดเจนแล้วว่า... ความสามารถระดับศูนย์ของเธอ ไม่มีค่าพอแม้แต่จะเปลืองพื้นที่ในหอพักนักเรียนอีกต่อไป" รันกะพริบตาปริบๆ สมองที่เมื่อครู่ยังหมุนวนอยู่กับการแก้ไขบั๊กโค้ดเกมออนไลน์รอบดึก กลับถูกกระชากให้มารับรู้ความจริงอันแสนโหดร้ายผ่านความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำวน เจ้าของร่างเดิมนามว่า 'รัน' เป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าที่ดิ้นรนเข้ามาเรียนในสถาบันเวทมนตร์ชั้นนำด้วยทุนสนับสนุนก้อนสุดท้าย ทว่าโชคชะตาไม่ได้เข้าข้างคนสู้ชีวิต เมื่อเวทมนตร์ในร่างนี้เหือดแห้งราวกับบ่อน้ำกลางทะเลทราย ซ้ำร้ายยังตกเป็นเหยื่อของการกลั่นแกล้งจนเนื้อตัวเขียวช้ำ *ให้ตายสิ... ทะลุมิติมาทั้งที ทำไมฉันถึงได้บทบาทที่น่าอนาถขนาดนี้ล่ะเนี่ย* รันแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคู่คมกริบกวาดมองเอกสารในมืออย่างพิจารณา ไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเจ้าเล่ห์ที่ฉายวาบผ่านนัยน์ตาคู่สวย "ซิสเตอร์ใจเย็นๆ ก่อนสคะ" รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากวนประสาทพิลึก "การไล่เด็กตาดำๆ ออกจากโรงเรียนกลางเทอมแบบนี้ มันดูใจร้ายเกินไปหน่อยไหมคะ หรือว่า... ทางสถาบันกลัวว่าฉันจะสอบแซงหน้าพวกคุณจนหมดทุนค่าขนมกันแน่เอ่ย?" ซิสเตอร์แมรี่สูดหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม นางไม่เคยเจอเด็กเหลือขอคนไหนที่หน้าหนาเท่านี้มาก่อน "สามหาว! รัน เธอยังมีหน้ามาเล่นลิ้นอีกงั้นรึ? ออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะให้ยามมาลากตัวเธอออกไป!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดเฉือนได้ นิ้วเรียวยาวของรันเคาะลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในขณะที่สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เวทมนตร์ไม่มีงั้นเหรอ? พลังศูนย์งั้นเหรอ? สำหรับเขาที่เป็นอดีตโปรแกรมเมอร์มือฉกาจ โลกใบนี้ก็เป็นเพียงระบบซอฟต์แวร์ขนาดใหญ่ที่มีช่องโหว่รอให้เข้าไปแก้ไขก็เท่านั้นเอง ทันใดนั้นเอง เสียงกingก้านประหลาดก็ดังขึ้นในโสตประสาท เป็นเสียงใสๆ คล้ายระฆังแก้ว พร้อมกับตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [ติ๊ง! ตรวจพบจิตวิญญาณผู้เล่นที่เหมาะสม ระบบตัวตึงแห่งจักรวาลเวทมนตร์ กำลังทำการติดตั้ง...] [อัตราความเข้ากันได้: 100%] [ปลุกพลังพิเศษ: 'เนตรวิเคราะห์บั๊ก' และ 'ระบบแลกเปลี่ยนแต้มกรรม' สำเร็จ!] รันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม ความตื่นเต้นสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วร่าง *โอho... ของเล่นชิ้นใหม่มาแล้วสินะ แบบนี้ค่อยสนุกขึ้นมาหน่อย* "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันสามารถเคลียร์หนี้ทั้งหมดของสถาบัน และทำให้ผลการประเมินเวทมนตร์ของฉันพุ่งทะยานเป็นอันดับหนึ่งภายในสัปดาห์นี้ ซิสเตอร์จะยอมให้โอกาสฉันพิสูจน์ตัวเองไหมคะ?" รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับท้าทาย ซิสเตอร์แมรี่ชะงัก นางจ้องมองเด็กหนุ่มราวกับคนเสียสติ "เธอเพ้อเจ้ออะไรของรัน? ทางเดียวที่เธอจะหาเงินมาใช้หนี้ได้ คือการไปก้มกราบขอทานที่หน้าประตูสถาบันโน่น!" "งั้นเรามาเดิมพันกันดีไหมคะ?" รันโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายความกดดันประหลาดแผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่มจนซิสเตอร์วัยกลางคนถึงกับผงถอยหลัง "ถ้าฉันทำไม่ได้ตามสัญญา ฉันจะเดินออกไปจากที่นี่เองโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ แต่ถ้าฉันทำได้... ซิสเตอร์ต้องยกห้องพักพิเศษริมทะเลสาบให้ฉันใช้สิทธิ์อยู่ฟรีสามเดือนเต็ม ว่ายังไงคะ?" ก่อนที่ซิสเตอร์แมรี่จะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธความบ้าบิ่นนั้น ประตูห้องพักครูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แรงลมเย็นเยียบพัดพาเอาความหนาวเหน่าวเข้ามาปกคลุมไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบสถาบันสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามและเย่อหยิ่ง ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองมาที่รันด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งไส สันจมูกโด่งเป็นสันคมและริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงบ่งบอกถึงความเคร่งครัดไร้ความปรานี 'คิลิน' ประธานนักเรียนดีกรีอัจฉริยะอันดับหนึ่ง และผู้คุมกฎเหล็กแห่งแอสเทรียลปรากฏตัวขึ้นแล้ว "ไม่ต้องเสียเวลาตกลงอะไรกับเด็กเหลือขอคนนี้หรอครับ ซิสเตอร์แมรี่" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น "กฎคือกรอบที่ต้องรักษา คนไร้ความสามารถที่ถ่วงความเจริญของสถาบัน สมควรถูกกำจัดออกไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" รันหันขวับไปสบตากับประธานนักเรียนหนุ่มสุดเย็นชา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีเมื่อระบบในหัวส่งเสียงแจ้งเตือนรัวระแซง [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายสำคัญระดับ S: คิลิน (ประธานนักเรียน)] [ภารกิจเฉพาะกิจ: 'หักหน้าประธานหนุ่มผู้เย็นชา' (ระดับความยาก: SSS)] [เงื่อนไข: ทำให้คิลินอึ้งจนพูดไม่ออกภายใน 3 นาที] [รางวัล: แต้มวิวัฒนาการ x1,000 และทักษะ 'คำพูดปั่นประสาทระดับมาสเตอร์'] รันแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงของประธานนักเรียนที่สูงกว่าตนเองช่วงศีรษะหนึ่ง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ประธานคนเก่งนี่เอง" รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาวอย่างยียวน กลิ่นกายสะอาดสดชื่นลอยแตะจมูกอีกฝ่าย "ทำไมคะ? หน้าตาบึ้งตึงขนาดนี้ หรือว่าเมื่อคืนแอบท่องตำรากฎระเบียบจนนอนไม่หลับ เลยต้องมาลงกับเด็กตาดำๆ อย่างฉันเพื่อระบายความเครียด?" คิลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงอย่างอันตราย รังสีความกดดันถูกแผ่ออกมาจากร่างสูงจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก ไม่เคยมีใครกล้าพูดจากับเขาด้วยน้ำเสียงสามหาวและใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต "ถอยไป..." คิลินเอ่ยลอดไรฟันด้วยความไม่พอใจ "รัน เธอกำลังเล่นกับไฟรู้ตัวไหม" "ไฟเหรอคะ?" รันฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายซุกซน "พอดีเลย... ฉันชอบเล่นกับไฟซะด้วยสิ ประธานคนหล่อสนใจจะมาลองดูไหมล่ะว่า ระหว่างกฎระเบียบเหล็กของคุณ กับความแสบของฉัน... ใครจะละลายก่อนกัน!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คิลินขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เด็กหนุ่มตรงหน้า... ชัดเจนว่าเป็นเพียงตัวปัญหาไร้ค่า แต่ทำไมหัวใจที่ด้านชาของเขาถึงได้เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับรอยยิ้มนั่นกันนะ? [ติ๊ง! นับถอยหลังภารกิจ: 10 วินาทีสุดท้าย...] [คำเตือน: หากล้มเหลว จะถูกลงโทษด้วยการสูญเสียพลังเวททั้งหมดถาวร!] รันหุบยิ้มลงชั่วพริบตา แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที มือเรียวยาวเอื้อมไปฉวยปากกาขนนกบนโต๊ะมาถือไว้มั่น ก่อนจะจ้องมองประธานนักเรียนหนุ่มด้วยรอยยิ้มท้าทายที่ซ่อนแผนการร้ายกาจเอาไว้เบื้องหลัง - ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ลูกกวาดสีรุ้ง" เสมอมานะคะ -