ฟื้นขึ้นมาในร่างไอ้ขี้แพ้

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นธูปเน่า ๆ คลุ้งจนแสบจมูก รินกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัว หยาดของเหลวสีดำข้นหนืดหยดลงมาจากเพดานปูนเปลือย เสียงกระซิบแหบพร่านับร้อยเสียงดังระงมอยู่ข้างใบหู เหมือนมีใครบางคนกำลังเอามือเย็นเฉียบมาลูบไล้ต้นคอ "ไอ้ขยะเอ๊ย... แกแย่งร่างนี้ไปจากฉันไม่ได้หรอก..." เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเขา แต่มันก้องกังวานอยู่ในหัว สมองของรินแล่นปรี๊ดด้วยความเร็วสูง ในฐานะอดีตหมอผีอัจฉริยะที่เคยล้างบางสำนักไสยเวทมาแล้วทั่วทวีป เขาจำได้แม่นว่าตัวเองควรจะนอนตายอย่างสงบในห้องวิจัยเวทมนตร์ของตัวเอง ไม่ใช่มานอนตัวสั่นหงกงoอยู่บนฟูกเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและยันต์กันผีสีซีดเซียวแบบนี้ รินพยายามขยับนิ้วมือ ร่างกายนี้ผอมแห้งแรงน้อยจนน่าเวทนา กล้ามเนื้อไม่มี มีแต่กระดูกและรอยช้ำเป็นจ้ำ ๆ จากการถูก "ของเข้า" เล่นงานจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ตรงมุมห้อง ม่านหน้าต่างพลาสติกสีขุ่นปลิวสะบัดทั้งที่ไม่มีลม เงาดำทะมึนรูปร่างบิดเบี้ยวค่อย ๆ คลานไต่ขึ้นมาจากพื้นปูน ดวงตาสสีแดงฉานคู่โตจ้องมองมาที่เขาด้วยความอาฆาตมาดร้าย มันคือ "ผีตายโหง" ที่ผูกพยาบาทกับเจ้าของร่างเดิม และตอนนี้มันกำลังจะเข้ามากลืนกินวิญญาณดวงใหม่ที่เพิ่งหลงเข้ามา "น่ารำคาญจริง..." รินพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ดวงตาคมกริบฉายแววรำคาญใจมากกว่าความหวาดกลัว เขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือซ้ายคว้าปากกาหมึกซึมราคาถูกที่ตกอยู่ข้างหมอนอย่างรวดเร็ว ผีร้ายพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง แรงกดดันมหาศาลทำให้หน้าต่างห้องกระจกสั่นสะเทือน แต่รินไม่แม้แต่จะกะพริบตา นิ้วมือเรียวยาววัดตำแหน่งจุดศูนย์สูตรของอากาศ ปากกาในมือถูกตวัดวาดลงกลางอากาศอย่างแม่นยำ เส้นแสงสีทองจาง ๆ ปรากฏขึ้นตามรอยปากกา เกิดเป็นค่ายกลคุ้มครองวิญญาณแบบเร่ง1ด่วน *เปรี้ยง!* ร่างของผีร้ายกระแทกเข้ากับม่านพลังงานสีทองจนเกิดเสียงดังสนั่น มันกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ควันสีดำพวยพุ่งออกจากร่างบิดเบี้ยว รินถอนหายใจยาวเหยียด ปรับลมหายใจเข้าออกตามวิถีปราณที่เคยชิน แม้ร่างกายนี้จะอ่อนแอระดับติดลบ แต่ประสบการณ์และสัญชาตญาณของเขายังอยู่ครบ "คิดว่าร่างนี้ไม่มีเจ้าของแล้วจะรังแกยังไงก็ได้งั้นเหรอ?" รินยิ้มเยาะ มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคย "บอกไว้ก่อนนะ ถึงฉันจะเกลียดงานหนัก แต่ถ้าใครมาขัดจังหวะการนอน... ฉันไม่ปล่อยไว้แน่" เขายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะสั่นพับ ๆ แต่แววตากลับคมปลาบดุดัน ผีร้ายตัวนั้นถอยร่นไปติดผนังด้วยความหวาดกลัว มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม—กลิ่นอายของนักล่าวิญญาณผู้เจนจัดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกของเด็กหนุ่มขี้แพ้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบจนเย็นเยือกที่ลอดเข้ามา "ริน นายอยู่ในนั้นหรือเปล่า? อาจารย์ให้ฉันมาตาม... แล้วทำไมข้างในถึงมีกลิ่นอายของวิญญาณอาฆาตหนาแน่นขนาดนี้?" น้ำเสียงนั้นหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ลูกบิดประตูจะเริ่มหมุนด้วยตัวของมันเอง พร้อม ๆ กับที่หน้าต่างห้องสะบัดเปิดผางรับลมพายุยามวิกาล รินหันไปมองประตูสลับกับเงาดำที่กำลังจะสลายตัว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อรู้ว่าใครกำลังยืนอยู่หลังบานประตูนั้น... คู่กัดตัวแสบที่ดูเหมือนจะพก "พลังบางอย่าง" มาด้วยโดยไม่รู้ตัว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปพร้อมกันนะครับ