ทริปทัศนศึกษาในป่าลี้ลับ

กลิ่นไอน้ำมันสนและสารเคมีกันยุงราคาถูกไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในรถบัสทัศนศึกษาดูน่าอภิรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย รินถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สิบของชั่วโมงนี้ ดวงตาเรียวคมมองลอดกระจกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยคราบหยดน้ำฝนออกไปภายนอก ถนนลาดยางเริ่มแคบลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นเส้นทางลูกรังสีแดงขุ่น ต้นไม้สองข้างทางหนาแน่นขึ้นจนแทบกลืนกินแสงอาทิตย์ยามบ่ายให้เหลือเพียงความมัวหม่น "ถ้าคุณถอนหายใจอีกครั้งเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังสร้างมลพิษทางเสียงในพื้นที่จำกัดนะครับ ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ จากเบาะนั่งข้างกัน อาคิราห์ไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลดิจิทัลของแผนที่ป่าโบราณ 'เขาสามยอด' กำลังกะพริบเป็นจุดสีแดงเตือนภัย รองประธานนักเรียนผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วในชุดไปรเวททะมัดทะแมงปรายตามองเพื่อนร่วมทางเล็กน้อย ก่อนจะยื่นขวดน้ำแร่เย็นเฉียบมาจ่อตรงหน้า "บ่นเก่งเป็นคนแก่ไปได้ นายไม่รู้เหรอว่าการเดินทางไกลเข้าเขตอาถรรพ์แบบนี้ พลังงานลบมันเริ่มสะสมตั้งแต่เราก้าวขาขึ้นรถแล้วนะ" รินรับขวดน้ำมาเปิดดื่มอึกใหญ่ ปากบางบ่นอุบอิบแต่แววตากลับระแวดระวัง ผิดกับมาصท่าขี้เกียจที่เจ้าตัวชอบแสดงออก "แล้วอีกอย่าง... จุดหมายที่เรากำลังไป มันไม่ใช่แค่ป่าธรรมดา นายก็เห็นบันทึกหน้าสุดท้ายในสมุดของอาจารย์คนก่อนแล้วนี่" อาคิราห์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตแสดงภาพถ่ายเอกสารโบราณที่เปื้อนคราบหมึก มันคือแผนผังของหมู่บ้านร้างที่ถูกลบออกจากแผนที่กระทรวงเมื่อสามสิบปีก่อน และเป็นจุดเริ่มต้นของ 'คำสาปเงาสะท้อน' ที่ตามรังควานโรงเรียนของพวกเขา "สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของคำสาป..." อาคิราห์พึมพำทวนคำ "ถ้าข้อมูลในสมุดเล่มนั้นถูกต้อง พลังงานไสยเวทใต้ผืนป่านี้มีความหนาแน่นสูงกว่าเขตโรงเรียนถึงสเท่าตัว การที่เราพาห้องเรียนมาทัศนศึกษาที่นี่ตามคำสั่งของคณะกรรมการ... คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่" "หึ บังเอิญไม่มีอยู่จริงในพจนานุกรมของคนดวงตกอย่างฉันหรอกนะ" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาฉายประกายวิบวับอย่างท้าทาย มือเรียวล้วงเข้าไปหยิบยันต์กระดาษสีเหลืองหมึกชาดออกจากกระเป๋าเสื้อ สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านทะลุกระเป๋าขึ้นมา "ดูนั่นสิ... ยันต์กันผีของฉันร้อนจนเกือบไหม้แล้ว นั่นหมายความว่าเจ้าของบ้านเขากำลังยืนรอต้อนรับพวกเราอยู่ที่ป้ายทางเข้าแล้วล่ะมั้ง" ทันทีที่สิ้นคำพูด รถบัสทั้งคันก็กระตุกอย่างรุนแรงจนเด็กนักเรียนที่กำลังหลับใหลส่งเสียงร้องโวยวายด้วยความตกใจ โชเฟอร์เหยียบเบรกกะทันหันจนยางรถบดถนนส่งเสียงดังเอี๊ยดแสบแก้วหู หมอกหนาทึบราวกับกำแพงสีขาวโพลนไหลทะลักเข้าปกคลุมตัวรถจากภายนอกในพริบตาเดียว บรรยากาศภายในห้องโดยสารอึมครึมลงทันตาเห็น หน้าต่างทุกบานฝ้าขึ้นเป็นรอยนิ้วมือสีดำนับไม่ถ้วน "นักเรียนทุกคน อยู่ในความสงบ! ห้ามลงจากรถเด็ดขาด!" เสียงครูประจำชั้นตะโกนผ่านไมโครโฟนด้วยความตื่นตระหนก แต่เสียงนั้นกลับฟังดูราวกับมาจากระยะไกล ไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือ รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบรถ สัญชาตญาณของอดีตหมอผีร้องเตือนภัยลั่น ประตูรถบัสที่ควรจะถูกล็อกด้วยกลไกอัตโนมัติ กลับค่อยๆ ส่งเสียงดัง *'คลิก'* และเลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายลมเย็นยะเยือกที่พัดกลิ่นอับชื้นของซากศพและดินโคลนเข้ามาตลบอบอวล "อาคิราห์..." รินเอ่ยเสียงเครียด มือขวาคีบยันต์กระดาษเตรียมพร้อม "เตรียมตัวให้ดี เขตอาคมของที่นี่ไม่ได้กักพวกเราไว้ในฐานะแขก... แต่มันต้อนพวกเราเข้ามาในฐานะ *'เครื่องสังเวย'* ต่างหาก" อาคิราห์ผุดลุกขึ้นยืนตามอย่างรวดเร็ว พลังงานลึกลับสีครามเข้มเริ่มแผ่ขยายออกมาจากร่างกายของเขาโดยเจ้าตัวไม่รู้ตัว ดวงตาคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นผิดจากยามปกติ ไอเย็นรอบตัวถูกขับไล่ด้วยความร้อนระอุจากสายเลือดนักปราบปีศาจที่ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ "ถ้ามันกล้าพอที่จะลองดี..." อาคิราห์ขยับแว่นตาเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มเย็นเยียบที่หาดูได้ยาก "ผมก็พร้อมจะรื้อถอนคำสาปนี้ให้ราบคาบเหมือนกัน" ทั้งสองก้าวลงจากบันไดรถบัสพร้อมกัน ก้าวผ่านประตูมิติหมอกควันสีขาวเข้าสู่ผืนป่าลึกลับที่เต็มไปด้วยเงาร่างบิดเบี้ยวของต้นไม้โบราณ ทันทีที่เท้าแตะพื้นดิน เสียงกระซิบโหยหวนนับร้อยก็ดังระงับขึ้นรอบทิศทาง พร้อมกับหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าของริน **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเขตอาคมระดับ SSS - "ป่าอาถรรพ์หมื่นวิญญาณ"]** **[เงื่อนไขภารกิจ: ค้นหาศาลเจ้าโบราณและปลดปล่อยดวงจิตบรรพบุรุษภายในเวลา 3 ชั่วโมง]** **[คำเตือน: หากล้มเหลว วิญญาณของท่านจะถูกผนึกไว้ ณ ที่แห่งนี้ตลอดกาล]** รินเหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วหันไปสบตากับคู่หูข้างกาย "ไปกันเถอะ รองประธาน... งานนี้สนุกแน่" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ