การเดินทางสู่ความว่างเปล่า

“คุณบอกว่าคุณชื่อริน? รินไหนนะครับ? ผมเปิดแฟ้มรายชื่อหมู่บ้านนี้มาสามสิบปี ไม่เคยมีใครชื่อนี้อยู่ในสารบบหรอกครับ” ชายชราเจ้าของใบหน้าเหี่ยวย่นหลังเคาน์เตอร์ทะเบียนราษฎร์ประจำเมืองเก่าเอ่ยพลางเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสัย แต่เป็นความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่บาดลึกยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธ รินกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอาการสั่นไหวของริมฝีปาก “คุณลุงครับ... บ้านไม้หลังสีฟ้าที่ท้ายหมู่บ้าน ที่มีต้นราชพฤกษ์ใหญ่หน้าบ้านไงครับ มันต้องมีชื่อของครอบครัวผมอยู่สิ... ผมจำได้ว่าเคยวิ่งเล่นใต้ต้นไม้นั่น” ชายชราหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงแห้งแล้งที่ทำให้หัวใจของรินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “หมู่บ้านเราไม่มีบ้านสีฟ้า และไม่มีต้นราชพฤกษ์มานานกว่ายี่สิบปีแล้วหนูเอ๊ย ที่นั่นเป็นเพียงทุ่งหญ้าว่างเปล่ากับซากปรักหักพังที่คนในเมืองลืมเลือนไปนานแล้ว ถ้าเธอจะหาใครสักคน... ผมเกรงว่าคนคนนั้นคงไม่มีตัวตนอยู่จริง” คีย์ที่ยืนพิงผนังอยู่ด้านหลังขยับตัวเล็กน้อย แววตาของเขาในเงามืดดูเย็นเยียบและนิ่งสนิท มือที่สอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทกำวัตถุบางอย่างแน่น เขาไม่ได้เอ่ยแทรก ไม่ได้ปลอบประโลม แต่เขากำลังเฝ้ามองรอยร้าวที่ค่อยๆ ขยายตัวในดวงตาของหญิงสาวที่เขาคอยจับตามองมาตลอด “ไม่มีตัวตน...” รินพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับจะสลายไปในอากาศ “ถ้าผมไม่มีตัวตน... แล้วทุกอย่างที่ผมจำได้ล่ะครับ ทั้งกลิ่นดอกไม้ กลิ่นน้ำหอมของคุณแม่ เสียงหัวเราะของพี่ชาย... มันเป็นแค่ความฝันที่ผมสร้างขึ้นมาเองอย่างนั้นหรือ?” “ความทรงจำคือพิษร้ายนะครับริน” คีย์ก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามีพลังกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดขึ้นมาทันที “บางครั้ง สิ่งที่เราคิดว่ามันคืออดีตอันสวยงาม อาจเป็นเพียงคำลวงที่สมองสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเราจากความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่า” รินหันขวับไปมองคีย์ น้ำตาคลอเบ้า “คุณรู้อะไรใช่ไหมคีย์? คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวผม... ทำไมทุกคนถึงทำเหมือนผมไม่เคยเกิดมาบนโลกใบนี้!” คีย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเดินเข้าไปใกล้รินจนได้กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแต่น่าสะพรึงกลัว เขายื่นมือออกไปราวกับจะเช็ดน้ำตาให้ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับสั่นเพียงเล็กน้อย “ถ้าผมบอกความจริงไป... คุณจะรับมันได้ไหม? คุณจะยังยอมเดินไปบนเส้นทางที่ไม่มีวันย้อนกลับนี้ต่อไปอีกหรือเปล่า?” รินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ความสับสนตีรวนอยู่ในอก หากที่นี่ไม่มีญาติ หากบ้านไม่มีอยู่จริง แล้วสิ่งที่เธอตามหาอยู่ทุกวันนี้คืออะไร? “ผมแค่ต้องการความจริง” รินเค้นเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด “ต่อให้ความจริงนั้นจะทำลายผมให้แหลกคาก็ตาม” คีย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “ดีครับ ถ้าเช่นนั้นเราไปกันต่อ... ไปยังสถานที่ที่ความจริงถูกฝังเอาไว้ใต้ผืนดินที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่าง” ทั้งสองก้าวออกจากสำนักงานทะเบียนฯ ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ลมพายุเริ่มพัดกรรโชกแรงราวกับจะขับไล่พวกเขาออกจากพื้นที่แห่งนี้ รินเดินตามแผ่นหลังของคีย์ไปอย่างไร้จุดหมาย ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวที่เย็นเยียบ เมื่อพวกเขามาถึงทุ่งหญ้าท้ายหมู่บ้านตามคำบอกเล่าของชายชรา รินก็นิ่งงัน ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ควรจะมีบ้านไม้สีฟ้า กลับมีเพียงหลุมศพปริศนาหลุมหนึ่งที่ไร้ป้ายชื่อ และที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ... บนหลุมนั้นมีช่อดอกไม้สดที่ยังไม่เหี่ยวเฉา วางทับอยู่ราวกับเพิ่งมีคนนำมาวางเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา รินทรุดตัวลงคุกเข่า มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะกลีบดอกไม้สีขาวนวลนั้น มันยังอุ่น... ราวกับมีชีวิต “คีย์... ใครกันที่วางดอกไม้นี่?” คีย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ชี้ไปที่เงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นตายอยู่ไม่ไกล เงาร่างนั้นสูงโปร่งและคุ้นตาอย่างประหลาด รินมองตามนิ้วของคีย์ไป ก่อนที่หัวใจจะหยุดเต้นเมื่อร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับใบหน้าที่ปรากฏชัดภายใต้แสงสลัวของยามเย็น มันคือใบหน้าของริน... ใบหน้าที่เหมือนกับกระจกเงา ทุกกระเบียดนิ้วไม่มีผิดเพี้ยน! “เธอกลับมาแล้วสินะ... ตัวฉันที่ลืมเลือน” ร่างนั้นเอ่ยด้วยเสียงที่เหมือนกับเสียงของรินทุกประการ ก่อนจะยกปืนในมือขึ้นเล็งมาที่หัวใจของเธอ “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของทุกคำลวงครับ ริน” นี่คือเหตุการณ์ที่ผมตั้งใจถ่ายทอดออกมาให้ทุกท่านได้สัมผัสถึงความดำดิ่งและปมปริศนาที่กำลังจะระเบิดออกในบทถัดไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในเส้นทางที่แสนมืดมิดนี้นะครับ