กล่องดนตรีที่ไร้เสียง

"อย่าเปิดมัน... ถ้าไม่อยากเห็นสิ่งที่ตายไปแล้วฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในคืนกลางฤดูหนาว รินชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือกล่องไม้แกะสลักเก่าคร่ำคร่าตรงหน้า เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงในทันที แต่สายตากลับตรึงแน่นอยู่กับลวดลายเถาวัลย์ที่บิดเบี้ยวบนฝากล่อง ซึ่งดูคล้ายกับกรงเล็บที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายออกมาจากขุมนรก "คุณเป็นใคร" รินเอ่ยถาม เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในห้องเก็บของที่เงียบสงัด เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มผู้ยืนพิงกรอบประตูอยู่ มุมปากของเขาหยักยิ้มเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่มอบความอุ่นใจ กลับเป็นความรู้สึกเหมือนกำลังถูกงูพิษจ้องมองด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มที่ชื่อคีย์ก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัวเพียงดวงเดียวที่แกว่งไกวอยู่กลางห้อง เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับก้มลงมองมือของรินที่ซีดเผือดจากการบีบกล่องแน่นเกินไป "ความทรงจำที่หายไปไม่ใช่ความบังเอิญหรอกนะริน มันคือของขวัญที่โชคชะตาอุตส่าห์ยัดเยียดให้เธอเพื่อรักษาชีวิต... แต่ดูเหมือนเธอเองนั่นแหละที่เป็นคนพยายามจะทำลายผนึกนั่นเสียเอง" รินเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบที่กำลังจะพ่ายแพ้ ภาพจางๆ ของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่รายล้อมด้วยสวนกุหลาบสีเลือดผุดขึ้นมาในมโนภาพ ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปี—ความรู้สึกที่ว่าเธอคือ 'ฆาตกร' ผู้ปลิดชีพคนสำคัญในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น—เริ่มแจ่มชัดขึ้นจนลมหายใจติดขัด "กล่องใบนี้... มันเกี่ยวกับพวกเขาใช่ไหม" เธอเค้นเสียงถาม ทั้งที่หวาดกลัวคำตอบที่จะได้รับ คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นอายของดินชื้นและกลิ่นกระดาษเก่าๆ จากตัวเขา เขายื่นมือหนาออกมาวางทาบบนฝากล่องไม้ ทันใดนั้น ความร้อนประหลาดก็แผ่ซ่านผ่านนิ้วมือของริน มันไม่ได้ร้อนจนแสบผิว แต่มันร้อนจนเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน "เปิดดูสิ" คีย์กระซิบข้างหู "แล้วเธอจะรู้ว่าบางทีการจดจำได้ อาจจะเจ็บปวดกว่าการเป็นคนไร้ความทรงจำไปตลอดกาล" รินตัดสินใจบิดสลักเหล็กขึ้น เสียง 'กริ๊ก' แหลมเล็กดังก้องกังวานราวกับเสียงกระดูกหัก ความมืดมิดภายในกล่องไม่ได้บรรจุเสียงดนตรีไพเราะที่ควรจะเป็น แต่มันคือความเงียบ... ความเงียบที่กดทับจนหูอื้ออึง วินาทีที่กล่องเปิดออกเต็มบาน โลกทั้งใบของรินก็หมุนคว้าง ภาพคฤหาสน์ที่เคยเห็นในความฝันกลับมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว มันถูกสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลายของเธอเอง เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วโถงทางเดินที่ยาวไม่สิ้นสุด รินเห็นเด็กหญิงตัวน้อยชุดขาวเปื้อนคราบโคลนยืนอยู่ที่ปลายบันได ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าราวกับดวงตาดวงเดียวกับที่เธอมองเห็นในกระจกทุกเช้า "ริน..." เสียงกระซิบเรียกชื่อเธอดังมาจากเงามืดหลังคฤหาสน์ รินสะดุ้งสุดตัว สติของเธอกลับมาอยู่ที่ห้องเก็บของอีกครั้งพร้อมกับเหงื่อกาฬที่ไหลซึม กล่องดนตรีใบนั้นยังคงวางนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า แต่คราวนี้เข็มนาฬิกาภายในกลับเริ่มขยับเดิน... เดินถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง คีย์มองดูอาการของเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาย่อตัวลงมาในระดับเดียวกับริน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางหญิงสาวขึ้นอย่างถือสิทธิ์ "ดูเหมือนว่าประตูบานแรกจะเปิดออกแล้วนะริน สิ่งที่เธอฝังกลบไว้ในส่วนลึกของจิตใจ กำลังกระเสือกกระสนกลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เธอขโมยไป" "ฉันไม่ได้ขโมยอะไรมา!" รินตะคอกกลับ น้ำตาที่สะกดกลั้นไว้เริ่มรินไหลออกมา "ฉันแค่ต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา... คนที่ฉันลืมไป!" คีย์หัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความปรานี "คนนั้นน่ะหรือ? ถ้าเธอเห็นหน้าเขาตอนนี้ เธอคงจะอยากให้ตัวเองความจำเสื่อมไปตลอดกาลเสียดีกว่า" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังให้ ทิ้งรินให้นั่งจมอยู่กับกล่องดนตรีที่เริ่มส่งเสียงดนตรีแปลกประหลาดออกมา มันไม่ใช่ท่วงทำนองที่งดงาม แต่มันคือเสียงเสียดสีของเหล็กที่กระทบกันซ้ำๆ ราวกับเครื่องจักรที่พยายามจะไขลานซ่อมแซมอดีตที่พังทลาย "เดี๋ยว!" รินเรียกตามหลัง แต่ชายหนุ่มเพียงแค่หยุดก้าวเท้าโดยไม่หันกลับมา "พรุ่งนี้คืนจันทร์ดับ" คีย์ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าเธออยากพบเขาจริงๆ ก็จงนำกล่องใบนี้ไปที่หน้าคฤหาสน์หลังเดิมในความฝันเสีย แต่จำไว้ว่า... อย่าไว้ใจแม้แต่เงาของตัวเอง เพราะในคฤหาสน์หลังนั้น ไม่มีอะไรที่เป็นไปตามที่เธอเห็น" เมื่อสิ้นคำพูด ร่างของคีย์ก็เลือนหายไปในความมืดราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก รินรีบคว้ากล่องดนตรีขึ้นมา แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าภายใต้กล่องดนตรีใบนั้นมีรูปถ่ายใบหนึ่งแปะติดอยู่ มันเป็นรูปถ่ายของตัวรินเอง... ในชุดขาวที่เปื้อนคราบโคลนชุดเดียวกับเด็กหญิงในความฝัน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น คือภาพของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอในรูปนั้น—ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าและดวงตาแบบเดียวกับคีย์ ไม่มีผิดเพี้ยน แต่ในรูปถ่าย เขากำลังถือมีดสั้นที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด และกำลังกรีดรอยยิ้มอย่างบ้าคลั่งมาที่กล้อง เสียงดนตรีจากกล่องหยุดกะทันหัน พร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านจากภายนอกก็ดังขึ้น... ดังก้องกังวานและหนักหน่วงราวกับมีใครบางคนกำลังจะพังบ้านเข้ามา รินกำรูปถ่ายในมือแน่น พลางหันไปมองหน้าต่างที่บัดนี้กลายเป็นกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของเธอ... แต่เงานั้นกลับไม่ได้ทำท่าทางตามเธอ มันกำลังยกมือขึ้นช้าๆ แล้วแตะลงบนกระจกจากอีกด้านหนึ่ง พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงของตัวรินเองว่า "ถึงเวลาแลกเปลี่ยนแล้ว" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความลี้ลับครั้งนี้ไปพร้อมกันนะครับ!