จุดต่ำสุดของชีวิต

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก หยดเลือดสีแดงเข้มไหลย้อยจากหน้าผากผ่านสันจมูกลงมาหยดลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของดันเจี้ยนระดับบี รวินท์พยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้น ทว่าข้อต่อทั่วร่างกลับส่งเสียงลั่นกรอบราวกับกระดูกกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดจากการถูกมอนสเตอร์ระดับสูงฉีกกระชากเนื้อหนังยังไม่เจ็บปวดเท่ากับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่เขาเคยเรียกว่า "สหายร่วมเป็นร่วมตาย" "พอแค่นี้เถอะวะ รวินท์ แกมันก็แค่ไอ้เศษสวะเกรด F ที่เกาะพวกเรากินมาตลอดทาง" เสียงทุ้มต่ำของ 'กวิน' หัวหน้ากิลด์พยัคฆ์ทมิฬดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำมืดมิด ชายร่างกำยำในชุดเกราะเวทมนตร์ชั้นดีปรายตามองเพื่อนร่วมทีมที่นอนจมกองเลือดด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองเศษขยะข้างทาง ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ ไม่มีความรู้สึกผิด บาตรแผลฉกรรจ์ที่กลางหลังของรวินท์ยังคงมีเลือดไหลไม่หยุด มันคือร่องรอยของคมดาบที่เพื่อนร่วมทีมเป็นคนแทงเข้ามาจากด้านหลัง ไม่ใช่กรงเล็บของอสูร รวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น บัดนี้เหลือเพียงประกายแห่งความเย็นชาและจิตสังหารที่ลึกล้ำจนน่ากลัว เขาแค่น้ำลายปนเลือดออกAข้างปาก รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าขนลุก "หักหลังฉัน... เพื่อผลประโยชน์จากสมาคมฮันเตอร์สินะ กวิน แกคิดว่าความลับเรื่องที่พวกแกแอบขโมยศิลามานาเกรด A จะไม่มีใครรู้หรือไง" คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินกระตุกวูบ ความตกใจฉายชัดในแววตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเหี้ยมเกรียม "ฉลาดนักนะไอ้สวะ... แต่คนตายไม่มีทางพูดหفอกวะ" กวินสะบัดดาบในมือที่ยังเปื้อนเลือดสดๆ "ลินินมันฉลาดกว่าแก ตั้งแต่เธอยอมถอนตัวออกจากหน่วยสำรวจและตัดขาดจากแก เธอก็ฉลาดพอที่จะไม่เอาชีวิตมาทิ้งแบบนี้... เสียดายที่แกมันดื้อด้านเกินไป" ชื่อของ 'ลินิน' ทำให้หัวใจของรวินท์กระตุกวูบ ความเจ็บปวดที่ก้นบึ้งของหัวใจรุนแรงยิ่งกว่าบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกาย ลินิน... คู่ชีวิตและอดีตหัวหน้าหน่วยสำรวจผู้เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ แม้เธอจะถูกบีบให้ลาออกและถูกตัดสิทธิ์จากสมาคมฮันเตอร์เพราะปกป้องเขา แต่วันนี้ เธอกลับถูกใช้เป็นเครื่องมือทางจิตวิทยาเพื่อเหยียบย่ำเขาให้จมดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวัง "แก... อย่าได้แตะต้องลินิน" รวินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน "ห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า!" กวินไม่รอช้า เขาใช้เท้ากระแทกเข้าที่อกของรวินท์เต็มแรง ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงกระเด็นไปกระแทกกับผนังหินด้านหลังอย่างจัง เสียงกระดูกซี่โครงหักดังชัดเจนจนน่าสะพรึงกลัว เลือดคำโตทะลักออกจากปากของรวินท์ ทัศนวิสัยเริ่มพร่ามัว สติสัมปชัญญะกำลังเลือนรางลงทุกที สมาชิกในกิลด์อีกสองคนเดินเข้ามาสมทบ หนึ่งในนั้นหัวเราะเยาะออกมาเสียงดัง "หัวหน้าครับ ปิดประตูมิติเลยดีไหม รอยร้าวของเกทเริ่มขยายตัวแล้ว อีกไม่นานพวกมอนสเตอร์ระดับสูงจะแห่กันมาที่นี่" "เอ าสิ ทิ้งมันไว้ตรงนี้แหละ ให้มันเป็นอาหารของพวกมันซะ" กวินสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาหันหลังกลับโดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างที่กำลังจะไร้ลมหายใจอีกต่อไป "พวกเราถอยกำลัง!" แสงสีฟ้าจ้าของศิลาเคลื่อนย้ายฉุกเฉินสว่างวาบขึ้นรอบตัวของกลุ่มกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ ร่างของพวกมันค่อยๆ เลือนรางและหายลับไปจากดันเจี้ยนชั้นลึก ทิ้งให้รวินท์นอนจมกองเลือดอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามา เสียงคำรามต่ำของอสูรกายจากอุโมงค์มืดเบื้องหน้าเริ่มดังใกล้เข้ามาทุกที ความตายกำลังย่างกรายเข้ามาทวงร่างของเขา รวินท์หลับตาลง ความแค้นสุมแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขายอมรับความจริงแล้วว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา คนไร้ค่าอย่างเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมีชีวิตอยู่ *ติ๊ง!* เสียงใสราวกระดิ่งแก้วดังขึ้นในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของความตาย แต่เป็นเสียงที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเขาไปตลอดกาล [ตรวจพบเจตจำนงแห่งการเอาชีวิตรอดถึงขีดจำกัดสูงสุด...] [เงื่อนไขลับ 'จุดต่ำสุดของมนุษย์' ผ่านการปลดล็อกสมบูรณ์แบบ] [ระบบอัปเกรดข้ามขีดจำกัด (Beyond Limit Upgrade System) กำลังทำการเชื่อมต่อ...] [การซิงโครไนซ์จิตวิญญาณ: 1%... 50%... 100% สำเร็จ!] รวินท์ลืมตาโพรงขึ้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดทั่วร่างราวกับถูกระงับไว้ชั่วคราว หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเข้มเรืองแสงลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนที่กำลังจะคร่าชีวิตเขา [ยินดีต้อนรับครับ ท่านรวินท์ คุณคือนายท่านผู้ครอบครองระบบคนใหม่] [สิทธิพิเศษเริ่มต้น: ฟื้นฟูร่างกายสู่สภาพสมบูรณ์ 100% และปลดล็อก 'คลังสมบัติไร้ขีดจำกัด' ของตระกูลที่ถูกลืม] รวินท์มองตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบ ซึ่งจากเดิมที่เป็นเลขศูนย์สนิท บัดนี้กลับมียอดเงินฝากในธนาคารกลางโลกปรากฏขึ้นมาเป็นตัวเลขเก้าหลักที่ไม่มีวันหมด พร้อมกับบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรแท้ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า—บัตรแบล็กการ์ดตระกูลลับที่แม้แต่ประธานสมาคมฮันเตอร์ก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครอง มุมปากของอดีตฮันเตอร์เกรด F ที่นอนรอความตายเมื่อครู่ บัดนี้ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่สะท้อนประกายแสงสีฟ้าจากระบบ ในเมื่อกฎหมายของโลกนี้ใช้ไม่ได้ผลกับพวกสวะ... เขานี่แหละจะเป็นคนร่างกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่เอง *ครืนนนนน—!* เสียงเฮลิคอปเตอร์รบส่วนตัวรุ่นล่าสุดของกองทัพ แหวกลมเสียงดังสนั่นอยู่เหนือเพดานดันเจี้ยนที่พังทลาย แรงลมมหาศาลพัดฝุ่นตลบอบอวล พร้อมกับบันไดเชือกสีดำสนิทที่หย่อนลงมาตรงหน้าของเขาพอดี ท่ามกลางความตกตะลึงของฝูงมอนสเตอร์ที่พากันวิ่งหนีตาย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นอันมืดมิดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ *(โอเวอร์ลอร์ดซีโร่)*