ศึกเปิดม่านที่หอประชุม

"ถ้าการบริหารงบประมาณของชมรมคุณ ใช้แค่ความรู้สึกเพ้อฝันและวาทศิลป์กลวง ๆ ไปวัน ๆ ผมแนะนำให้เอาเงินก้อนนี้ไปซื้อสมุดระบายสีให้เด็กอนุบาลยังจะมีประโยชน์กว่าเลยครับ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่เฉียบคมราายกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของอาคารกิจกรรมนักศึกษา แรงกระแทกจากถ้อยคำนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องที่อบอ้าวด้วยไอแดดยามบ่ายจากภายนอก ยิ่งอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นไปอีกหลายองศา รินรดาแทบจะขว้างปากกาในมือลงกับโต๊ะกระจกใสให้แตกกระจายเป้นเสี่ยง ๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว ดวงตากลมโตคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เธอมองหน้าผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม—คีย์ ธันวา ประธานชมรมโต้วาทีปีสาม ผู้มีใบหน้านิ่งสนิทราwithรูปปั้นหินอ่อน แต่ฝีปากร้ายกาจชนิดที่ต่อให้สิบปากก็เถียงไม่ทัน "พูดจาแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ, คุณธันวา?" รินรดาเน้นเสียงทีละพยางค์ ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความถือดี "โครงการละครเวทีสะท้อนสังคมของพวกเราไม่ได้ใช้เงินอย่างไร้สาระเหมือนที่คุณสולทะยานอยากจะได้งบไปจัดสัมมนาโต้วาทีการเมืองโลกบ้าบออะไรนั่นหรอกนะคะ! คนที่มองโลกแค่ในกรอบตรรกะแห้งแล้งอย่างคุณ จะไปเข้าใจความสุนทรีย์และเสียงสะท้อนจากหัวใจของนักศึกษาได้ยังไง" คีย์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ปฏิกิริยาของเขาเยือกเย็นจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารงบประมาณในมือด้วยหางตา ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอนิ่งสนิท "ความสุนทรีย์เหรอครับ?" มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันที่แทบมองไม่เห็น "งบหกหมื่นบาทสำหรับค่าพร็อพฉากกระดาษลังกับชุดแฟนซีเกรดบีเนี่ยนะที่คุณเรียกว่าเสียงสะท้อนจากหัวใจ ถ้าผมอนุมัติให้... สิ่งที่มหาวิทยาลัยจะได้กลับมาคงไม่ใช่การตื่นรู้ทางสังคมหรอกครับ แต่เป็นขยะล้นหอประชุมหลังงานเลิกต่างหาก" "นี่คุณ!" รินรดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงเหวี่ยงทำให้เก้าอี้พลาสติกไถลไปด้านหลังเกิดเสียงดังครูดน่ารำคาญ เธอยันมือทั้งสองข้างลงกับโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อลดระยะห่าง ความโกรธทำให้พวงแก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "ปากดีแบบนี้ สงสัยตอนเด็ก ๆ แม่คงเอาเกลือกรอกปากแทนข้าวซินะคะ ถึงได้เค็มและกัดคนอื่นเขาไปทั่วแบบนี้!" "ปากผมจะเค็มหรือจะจืด ยังไงก็พูดบนพื้นฐานของตัวเลขและเหตุผลครับ ไม่ใช่ใช้อารมณ์กับความฝันลม ๆ แล้ง ๆ มาเบิกงบหลวงเล่น" คีย์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม ไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีเกรี้ยวกราดของเธอเลยแม้แต่น้อย เขากอดอกมองเธอด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนผู้ใหญ่กำลังมองเด็กเอาแต่ใจ "นั่งลงเถอะครับ น่ารำคาญสายตาคนอื่นเขา" คำว่า *'น่ารำคาญ'* ทำเอาเส้นเลือดขมับของรินรดากระตุกยิก ๆ ในฐานะโปรดิวเซอร์สาวมือทองแห่งคณะนิเทศศาสตร์ เธอไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษาหรือรุ่นพี่ปีสี่หน้าไหน แล้วไอ้รุ่นพี่ปีสามหน้าตายคนนี้เป็นใคร ถึงกล้ามาวิจารณ์งานหยาดเหงื่อแรงกายของคนนับชีวิตในชมรมเธอด้วยสายตาดูแคลนแบบนั้น "งั้นเรามาลองดีเบตกันดูไหมล่ะคะ?" รินรดากัดฟันกรอด รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเอาเรื่อง "ถ้าโครงการของฉันพิสูจน์ให้เห็นได้ว่าคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ คุณ—คีย์ ธันวา จะต้องคุกเข่าขอโทษฉันกลางโรงอาหารกลาง แล้วถ้าฉันแพ้... ฉันยอมให้คุณตัดงบชมรมฉันเหลือศูนย์ไปเลย กล้าพอไหมล่ะคะท่านประธานผู้ทรงภูมิปัญญา?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ คณะกรรมการจัดสรรงบประมาณคนอื่น ๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปหยิบน้ำมาจิบแก้กระหายด้วยความระทึก พวกเขาไม่คิดว่าเรื่องการของบจะบานปลายกลายเป็นสงครามขนาดย่อมระหว่างตัวตึงนิเทศฯ กับชายหนุ่มมาดนิ่งผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใครบนเวทีโต้วาทีระดับประเทศ คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับปรับแอร์ลดลงสิบองศา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลังกดดันจนรินรดาเผลอผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ เจือกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาเนื่องจากส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควร หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับเริ่มรัวเร็วกระหน่ำด้วยจังหวะที่แปลกประหลาดอย่างกะทันหัน "การพนันขันต่อไร้สาระแบบนั้น ผมไม่สนใจหรอกครับ..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนดวงตาคมกริบสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของเธอไว้อย่างชัดเจน เสียงกระซิบต่ำทุ้มลอยเข้าข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "แต่ถ้าเป็นเรื่องที่คุณท้าทายอำนาจการตัดสินใจของผม... ผมรับคำท้า" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่พินิจพิเคราะห์เธอยังกะจะทะลุปรุโปร่ง เคมีบางอย่างพุ่งปะทะกันรุนแรงในอากาศราวกับประจุไฟฟ้าที่รอวันลัดวงจร "ดี..." เธอยังคงฝืนเชิดหน้าสู้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "พรุ่งนี้ หอประชุมใหญ่ เวลาแปดโมงเช้า เตรียมตัวรับความพ่ายแพ้ไว้ได้เลยค่ะ คุณธันวา" "ระวังตัวไว้เถอะครับ..." คีย์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำเอาคนมองใจกระตุกวูบ "คนที่ปากเก่งมาก ๆ เวลาล้มลงมา... มักจะเจ็บจนลุกไม่ขึ้นนะครับ" เขายื่นมือขวาออกมาราวกับจะทำข้อตกลง แต่นั่นไม่ใช่การจับมือธรรมดา รินรดากำลังจะยื่นมือไปปัดออกเพื่อตัดบทความกวนประสาทนั้น ทว่าจังหวะเดียวกัน ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจโยนของเลขาธิการสโมสรนักศึกษาที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ "คีย์! ริน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนนั้นทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างเสียดาย "อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพวกเธอไปพบด่วนที่สุด... เรื่องงบประมาณถูกตัดจนเกลี้ยงทุกชมรมแล้ว!" --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสจังหวะหัวใจไปด้วยกันนะครับ