สั่งสอนแม่สามีตัวแสบ

"ถ้าแม่คิดว่ามือที่หยิบจับของในครัวบ้านนี้ จะสะอาดพอที่จะทำอาหารให้สามีฉันกินโดยไม่มีของแถมติดมาด้วย ก็เชิญตามสบายครับ แต่บอกไว้ก่อนนะ... ของบางอย่าง ถ้ามันผ่านมือคนใจบาปไปแล้ว ผลที่ตามมานอกจากท้องร่วง ก็อาจจะเป็นการที่วิญญาณเร่ร่อนตามไปเคาะประตูห้องนอนแม่ทุกคืน" ผมขยับยิ้มบางๆ ให้กับนางฉาง แม่สามีผู้จอมบงการที่กำลังยืนหน้าเขียวอยู่กลางครัว กลิ่นไอกดดันจากตัวผมในร่างหลินฟางไม่ได้มาจากความโกรธ แต่มันมาจาก 'กลิ่นอาย' ที่คล้ายกับคนเคยอยู่กับความตายมาทั้งชีวิต ผมวางมีดทำครัวลงบนเขียงไม้ช้าๆ เสียงคมมีดกระทบเนื้อไม้ดังกังวานก้องห้องครัวแคบๆ ราวกับเสียงเคาะระฆังสะกดวิญญาณ นางฉางชะงักมือที่กำลังจะคว้าตะหลิว ดวงตาหรี่เล็กของนางฉายแววหวาดระแวง นางคงสงสัยว่าลูกสะใภ้ที่เคยเงียบกริบดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบไยวันนี้ถึงได้มีสายตาที่เฉียบคมจนแทบจะกรีดผิวหนังคนได้ "แก... แกพูดยังไงนะ?" นางฉางเค้นเสียงถาม เสียงนางสั่นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ผมไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปใกล้ช้าๆ จังหวะการก้าวเท้าของผมหนักแน่นและมั่นคง มือเรียวยาวเอื้อมไปหยิบขวดเครื่องปรุงที่นางฉางเพิ่งขยับเปลี่ยนที่ ผมปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปากขวดออกอย่างแช่มช้า ก่อนจะส่งยิ้มที่ดูสุภาพเกินงามไปให้ "คนสมัยนี้ชอบทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลังครับแม่ โดยเฉพาะเรื่อง 'ของต่ำ' ที่ชอบแอบใส่ลงในหม้อแกง หวังให้คนในบ้านทะเลาะกันเอง... แต่แม่เชื่อไหมครับ? ของพวกนี้มันมีตาทิพย์ มันรู้ว่าใครเป็นเจ้าของที่แท้จริง และถ้าใครคิดจะใช้มันทำลายความสงบสุขในบ้านหลังนี้... ของพวกนั้นมักจะย้อนกลับไปหาผู้ทำเสมอ" ผมหยิบเม็ดพริกไทยขึ้นมาเม็ดหนึ่ง แล้วดีดมันเบาๆ ไปที่มุมมืดของครัว ทันใดนั้น ไฟตะเกียงบนโต๊ะก็วูบไหวราวกับถูกกระชากด้วยสายลมที่ไม่มีที่มา กลิ่นธูปจางๆ โชยมาจากไหนไม่ทราบได้ บรรยากาศในครัวที่เคยอุ่นร้อนกลับเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที นางฉางถอยกรูดจนหลังชนผนัง ใบหน้าของนางเปลี่ยนจากสีแดงก่ำเพราะความโกรธเป็นสีซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี ผมรู้ดีว่าสิ่งที่ผมทำไม่ใช่ไสยศาสตร์ชั้นสูงอะไร แต่มันคือการใช้จิตวิทยาบวกกับความเชื่อที่ฝังรากลึกในใจคนชนบท ความกลัวคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด เมื่อคนเรากลัวสิ่งที่มองไม่เห็น เขาจะเริ่มสงสัยแม้กระทั่งเงาของตัวเอง "จางเหว่ยอาจจะซื่อสัตย์กับแม่ครับ" ผมเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบ "แต่เขารักผมมากกว่าแม่... และถ้าเขาได้รู้ว่าแม่พยายามทำอะไรกับข้าวผัดจานนี้... แม่คิดว่าเขาจะเลือกใครครับ?" นางฉางอ้าปากค้าง เหมือนคนถูกบีบคอด้วยมือที่มองไม่เห็น นางรีบหันหลังแล้ววิ่งหนีออกจากครัวไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจนเกือบสะดุดล้ม ผมปล่อยให้รอยยิ้มเย็นๆ จางหายไป ก่อนจะหันมาจัดการกับมิติลับในมือ ทันทีที่ผมสัมผัสอากาศเบื้องหน้า ประตูมิติก็เปิดออกเบาๆ กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวหอมมะลิใหม่ต้นฤดูกาลและเนื้อหมูหมักเครื่องเทศสูตรลับก็อบอวลไปทั่วห้อง ผมเริ่มคั่วข้าวด้วยไฟแรง เสียงฉ่าของกระทะเหล็กและกลิ่นหอมของเนยและซีอิ๊วชั้นดีกลบกลิ่นอายความสยองขวัญเมื่อครู่จนหมดสิ้น นี่คือวิถีของผม... การสยบศัตรูไม่จำเป็นต้องใช้กำลังเสมอไป การใช้ความกลัวบีบให้เขากระเด็นออกไปจากวงโคจรคือชัยชนะที่เหนือกว่า จังหวะที่ข้าวผัดสีทองอร่ามถูกจัดลงจาน กลิ่นของมันหอมหวลจนน่าเหลือเชื่อ ประตูครัวถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารของจางเหว่ยที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขามองผ่านไหล่ผมไปที่จานข้าวผัด ก่อนจะจ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความกังวล "หลินฟาง... แม่ผมวิ่งหน้าตาตื่นออกไปจากบ้าน ผมถามว่าเกิดอะไรขึ้นแต่แกไม่ยอมพูด แกเอาแต่พึมพำเรื่อง 'คนมีของ'..." เขาหยุดพูดสายตาจับจ้องไปที่จานข้าวผัด "นี่คุณทำอะไรลงไป?" ผมหันกลับไปยิ้มให้เขา พลางคีบหมูชิ้นโตที่ผ่านการปรุงด้วยวัตถุดิบจากมิติลับจ่อที่ริมฝีปากเขา "ผมก็แค่สั่งสอนคนที่จะมาแย่งข้าวในชามของคุณไปกินน่ะครับ" ผมกระซิบข้างหูเขา "แต่ตอนนี้... คุณควรจะห่วงอาหารตรงหน้ามากกว่าแม่คุณนะครับ เพราะถ้าคุณไม่รีบกินตอนนี้ มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่น่าสนใจกว่าเรื่องของแม่คุณเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้" จางเหว่ยชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติในอากาศข้างหลังผม เขาค่อยๆ เบือนหน้าไปมองที่หน้าต่างครัว ซึ่งบัดนี้มีเงาดำรูปร่างประหลาดกำลังเกาะอยู่บนกระจกด้านนอก มันไม่ใช่เงาของต้นไม้ แต่มันคือเงาของคนที่มีแขนขายาวผิดปกติ และดวงตาคู่หนึ่งที่แดงก่ำกำลังจ้องมองมายังจานข้าวผัดในมือผมด้วยความหิวกระหายอย่างรุนแรง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและสัมผัสความอบอุ่นปนความระทึกขวัญไปพร้อมกับผมนะครับ