มิติล้างอาถรรพ์เปิดใช้งาน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ และคราบฝุ่นกรังบนบ่ากว้างของชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ยังไม่ทันจางหายไปจากสัมผัส จางเหว่ยก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาด้วยความรวดเร็วที่ฝึกฝนมาจากการสนามรบ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งอย่างไม่นึกห่วงภาพลักษณ์นายทหารยศสูง มือหยาบกร้านที่ผ่านการจับปืนและขุดสนามเพลาะมากำข้อมือเรียวของหลินฟางเอาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "คุณ... กลับมาแล้วเหรอครับ" คำพูดนั้นหลุดลอดมาจากริมฝีปากแห้งผากของชายหนุ่ม ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันยามสั่งการใต้บังคับบัญชา กลับฉายแววเวทอารมณ์และความโหยหาอย่างปิดไม่มิด เมื่อกวาดสายตามองรอยฟกช้ำบนลำคอระหงและหยาดน้ำตาที่ยังคลอหน่วยบนแพขนตาของหญิงสาว หลินฟางสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของร่างเดิม แต่วิญญาณนักปราบผีและเซียนหมอผีร้อยปีอย่างเธอกลับตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าทันที สามีผู้ซื่อสัตย์และคลั่งรักคนนี้ ในเนื้อหาต้นฉบับคือเสาหลักที่ต้องตายอย่างอนาถในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจากแรงแค้นของตระกูลเดิม แต่วันนี้... เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้ ในเวลาที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับความยากลำบากที่สุด "ฉันไม่เป็นไรครับ... เอ๊ย ไม่เป็นไรค่ะ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดสมัยใหม่ ชะงักไปนิดก่อนจะปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบแต่นุ่มนวลตามแบบฉบับภรรยาในยุค 80 "คุณเหนื่อยมามากแล้ว รีบวางสัมภาระแล้วนั่งพักเถอะครับ ฉันจะไปต้มน้ำร้อนให้" จางเหว่ยยังคงไม่ยอมปล่อยมือ เขายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแผ่ซึ้งไอร้อนระอุและความอบอุ่นที่ชวนให้ใจสั่นไหว "ผมได้ยินเสียงป้าสะใภ้โวยวายตั้งแต่หน้าปากซอย... พวกเขามาหาเรื่องคุณอีกแล้วใช่ไหม ฟางฟาง บอกผมมา ใครทำอะไรคุณบ้าง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววกรุ่นโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ชายหนุ่มยอมรับว่าเขากลัว กลัวเหลือเกินว่าในวันที่เขาไม่อยู่ ภรรยาตัวน้อยที่อ่อนแอคนนี้จะถูกคนใจร้ายในตระกูลรังแกจนทนไม่ไหว หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความลึกล้ำยากหยั่งถึงที่ทำให้นายทหารหนุ่มถึงกับชะงักงาบคำพูดที่จะไปเอาเรื่องคนอื่นกลับลงคอ "คนพวกนั้นอยากได้เงินปันผลจากเบี้ยเลี้ยงของคุณ และอยากได้ข้าวสารในยุ้งฉางของเราไปจนหมดเกลี้ยง... แต่คุณวางใจเถอะครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนก็เอาไปจากบ้านเราไม่ได้แม้แต่เม็ดเดียว" รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวช่างเย้ายวนและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ จนจางเหว่ยรู้สึกคล้ายถูกมนต์สะกดบางอย่างตรึงไว้ ในจังหวะที่จางเหว่ยกำลังจะเอ่ยปากถามต่อ สายตากล้องวงจรปิดในหัวของหลินฟางก็พลันส่งเสียงเตือน 'ติ๊ง!' สัญญาณพลังงานลึกลับในห้วงมิติล้างอาถรรพ์สั่นพับๆ ราวกับกระตุ้นให้เจ้าของร่างรีบเข้าไปจัดการ มิติล้างอาถรรพ์... พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่หลอมรวมวิญญาณหมอผีเข้ากับคลังสมบัติโบราณ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีที่สามีภรรยาคู่นี้ประสานสายตากกันด้วยความจริงใจ หลินฟางดึงมือออกจากอุ้งมือหนาอย่างนุ่มนวล "คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ ผมขอตัวไปจัดการมื้อค่ำก่อน เดินทางมาเหนื่อยๆ คุณคงหิวแย่แล้ว" ว่าแล้ว ร่างบางก็หมุนตัวเดินเข้าสู่ห้องครัวมืดทึบหลังบ้าน โดยไม่ทันสังเกตว่าจางเหว่ยแอบมองตามด้วยสายตารักใคร่และสงสัยระคนกัน ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวภรรยา กลิ่นอายที่คล้ายกับคัมภีร์ไสยเวทโบราณที่ปู่ของเขาเคยเก็บรักษาไว้ก่อนสิ้นใจ แต่มันกลับหอมหวานและนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก เมื่อก้าวพ้นขอบประตูห้องครัว หลินฟางก็สะบัดข้อมือเบาๆ ท่องคาถาเปิดมิติในใจ พื้นที่รอบกายพลันบิดเบี้ยว กลายเป็นมิติสีครามหมุนวนราวกับกระแสน้ำวนโบราณ กลิ่นอายความอับชื้นของบ้านชนบทถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรหายากและดินอุดมสมบูรณ์ "ยินดีต้อนรับกลับสู่ 'มิติล้างอาถรรพ์' ครับท่านผู้ดูแล" เสียงก้องกังวานไร้ที่มาดังขึ้นในหัว หลินฟางกวาดสายตามองไปเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยับ พื้นที่มิตินี้กว้างใหญ่ไพศาลกว่าชาติที่แล้วนับสเท่า ตัวมิติถูกแบ่งออกเป็นโซนอย่างเป็นระเบียบ โซนแรกคือแปลงเกษตรอินทรีย์ที่พืชผลเติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า ผักกาดขาวปลีอวบอ้วน แครอทสีส้มสดใส และต้นหอมเขียวขจีต่างส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวน โซนถัดไปคือห้องเก็บวัตถุดิบเนื้อสัตว์ชั้นเลิศ หมูสามชั้นติดมันลายหินอ่อน เนื้อวัวขุนเกรดพรีเมียม และไข่ไก่ป่าสีนวลที่อัดแน่นด้วยพลังงานปราณ และที่สะดุดตาที่สุดคือ 'หีบสมบัติโบราณ' สีดำสนิทที่วางอยู่กลางแท่นพิธี หีบใบนั้นถูกผนึกด้วยยันต์ทองคำเปลวเก่าแก่ ทว่าตอนนี้มันกำลังสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับปลดปล่อยละอองแสงสีทองออกมาต้อนรับผู้เป็นนาย "เยี่ยมยอดจริงๆ..." หลินฟางยิ้มเยาะที่มุมปาก "มีทั้งวัตถุดิบชั้นเลิศ และเครื่องรางปัดเป่าวิญญาณชั่วร้าย... แบบนี้สะใภ้ใหญ่กับแม่สามีจอมโลภคงเตรียมตัวรับมือกับบทเรียนราคาแพงไม่ไหวแน่" เธอยื่นมือเรียวไปสัมผัสผิวหีบโบราณ ทันใดนั้นกระแสข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับตำรับอาหารโบราณและการปรุงยาเสริมดวงชะตาก็พรั่งพรูเข้ามาในสมอง เมนูเด็ดที่ซ่อนอยู่ในคัมภีร์มิติปรากฏภาพขึ้นมาทันที—'ข้าวผัดพริกเกลือโบราณคลุกเคล้าหมูสามชั้นตุ๋นพะโล้ยันต์เก้าเฮง' เมนูที่ไม่ได้มีดีแค่ความอร่อย แต่ยังช่วยขับไล่สิ่งอัปมงคล เสริมโชคลาภ และทำให้ผู้ที่ได้ลิ้มลองต้องยอมสยบแทบเท้า หลินฟางไม่รอช้า เธอหยิบหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมและข้าวหอมมะลิชั้นดีจากในมิติออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมของข้าวใหม่และเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าๆ จนทะลุออกไปนอกหน้าต่าง ลอยไปตามสายลมยามเย็นเข้าจมูกของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นช่างรุนแรงเสียจนทำให้คนที่เดินผ่านต้องหยุดเดิน และกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ในขณะเดียวกัน ที่หน้าบ้านของตระกูลจาง ป้าสะใภ้ผู้เคยมาอาละวาดเมื่อตอนกลางวันกำลังเดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในมือถือตะกร้าเปล่าหวังจะมาทวงของกินเพิ่ม นางจมูกไวพลันสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโลภ แต่ก่อนที่ป้าสะใภ้จะทันได้เคาะประตูบ้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของตรอกแคบๆ ร่างของชายชราหลังค่อมในชุดเสื้อคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่า เดินกะโผลกกะเผลกออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้ แต่ดวงตากลับคมกริบดั่งเหยี่ยว มือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งถือกระดิ่งทองเหลืองขึ้นมาสั่นเบาๆ *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งดังก้องกังวานบาดแก้วหู ราวกับประกาศการมาเยือนของบางสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า ชายชราหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านของจางเหว่ย เงยหน้าขึ้นมองกลุ่มควันสีขาวที่ลอยออกมาจากปล่องไฟห้องครัว ก่อนจะแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลืองซี่สุดท้าย "ฮึ... กลิ่นอายพลังวิญญาณเข้มข้นขนาดนี้ ดูท่าว่าแม่หมอฝึกหัดคนนั้น จะเผลอเปิดประตูที่ไมควรเปิดเข้าให้แล้วสิ..." ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "หมอผีวัยรุ่น" ครับ