ฟื้นคืนในกระท่อมผุพัง

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าๆ ลอยเข้าแตะจมูกทันทีที่เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น หลินฟางขยับนิ้วมือเรียวช้าๆ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อมือซ้าย รอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำเป็นวงกว้างฟ้องชัดเจนถึงความรุนแรงที่เพิ่งได้รับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาอีIตัวขี้เกียจ! มัวแต่นอนอืดอยู่ได้ ข้าวสารในถังเหลือไม่ถึงก้นถังแล้ว แกยังจะนอนรอให้ผัวกลับมาป้อนข้าวหรือไง!" เสียงแหลมสูงบาดหูของป้าสะใภ้ใหญ่ 'หลี่ชุนหัว' แผดลั่นมาจากหน้าประตูห้องครัว พร้อมกับเสียงเคาะกะละมังแตกๆ ดัง *เคร้ง!* แข่งกับเสียงฝนตกปรอยๆ ภายนอกกระท่อมผุพัง หลินฟางแค่นยิ้มเยาะในใจ ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว... ในฐานะปรมาจารย์แห่งสำนักไสยเวทและหมอผีผู้ควบคุมภูตผีปีศาจในโลกยุคใหม่ เธอกำลังเผชิญหน้ากับวิญญาณและความทรงจำของ "หลินฟาง" หญิงสาวผู้โชคร้ายแห่งหมู่บ้านหง싱 ในปี ค.ศ. 1980 ที่ถูกตระกูลสามีและญาติฝ่ายสามีโขกสับใช้งานราวกับทาสในเรือนเบี้ย ร่างกายนี้อ่อนแอและผอมโซเพราะขาดสารอาหาร แต่ดวงตาคู่สวยที่เพิ่งลืมขึ้นกลับเปล่งประกายคมกริบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยพลังกดดันที่ทำให้หลี่ชุนหัวถึงกับชะงักฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา "ป้าสะใภ้..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังอย่างประหลาดหลุดจากเรียวปากซีดเซียว หลินฟางพยุงร่างที่สะบักสะบอมลุกขึ้นนั่งพิงผนังไม้ไผ่ผุๆ สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบห้อง ความทรงจำของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาดั่งสายน้ำเชี่ยว ทั้งความอดอยาก ความไร้เยื่อใยของผู้เป็นป้าสามี และภาพของ 'จางเหว่ย' สามีผู้เป็นนายทหารชั้นผู้น้อยที่ถูกส่งตัวไปประจำการในค่ายทหารชายแดนห่างไกล เขาแทบไม่มีเวลาส่งข่าวคราวกลับมา ทำให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมอันโดดเดี่ยว "มองหน้าฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงวะ! อนงค์ แม่ผัวแกบอกให้ซักผ้ากองโตหลังบ้านให้เสร็จก่อนเที่ยง ไม่งั้นวันนี้ไม่ต้องกินข้าว!" หลี่ชุนหัวเชิดหน้าขึ้น ใช้สายตารังเกียจเดียดฉันท์กวาดมองสะใภ้คนนี้ที่วันๆ เอาแต่ร้องไห้และทำงานจนซูบผอม หลินฟางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ความสูงร้อยหวดเจ็ดสิบเซนติเมตรทำให้เธอไม่ได้ดูตัวเล็กน่ารังแกอย่างที่เคยเป็น รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้หลี่ชุนหัวรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "ผ้ากองนั้น... ป้าสะใภ้เอาไปซักเองเถอะครับ เอ๊ย... เอาไปซักเองเถอะค่ะ... เอ้ย ไม่ใช่" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่ปรับน้ำเสียงให้เย็นเยียบขึ้น "ฉันหมายความว่า ร่างกายฉันเจ็บปวดไปหมด ถ้าอยากให้มีคนทำงานให้ ก็ไปจ้างคนอื่นมา ไม่ใช่เอาฉันมาเป็นทาสรองรับอารมณ์!" "นัง... นังเด็กนี่! กล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ!" หลี่ชุนหัวหน้าดำคร่ำเครียดเงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอน ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อากาศภายในห้องครัวที่อับชื้นพลันลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เปลวไฟจากเตาถ่านเล็กๆ กระพริบไหวเป็นสีเขียวมรกตอย่างน่าประหลาดใจ เงาดำยาวทอดตัวยาวผิดธรรมชาติไปตามฝาผนังไม้ไผ่ หลินฟางไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เพียงแค่ปรายตามองด้วยแววตาดุจดั่งพญายมราชที่พร้อมจะพิพากษาดวงวิญญาณ หลี่ชุนหัวสะดุดขาตัวเองถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับเห็นสิ่งอัปมงคลบางอย่างซ้อนทับอยู่บนร่างของหญิงสาวตรงหน้า นางอ้าปากพะงาบๆ ส่งเสียงกรีดร้องไม่ออก ก่อนจะวิ่งเตลิดเปิดเปิงออกไปจากกระท่อมราวกับคนเสียสติ เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา หลินฟางจึงถอนหายใจยาวเหยียด มิติลับในห้วงจิตวิญญาณของเธอยังคงทำงานได้ปกติ พลังปราณไสยเวทถูกรวบรวมไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนที่เธอจะสัมผัสได้ถึงความอัศจรรย์บางอย่าง—มิติล้างอาถรรพ์ที่บรรจุวัตถุดิบอาหารระดับเทพและสมุนไพรวิเศษจากโลกเก่ากำลังเชื่อมต่อกับร่างกายนี้ ในยุค 1980 ที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนอดอยากปากแห้ง แต่สำหรับหมอผีผู้มีมิติลับบรรจุอาหารชั้นเลิศ การสร้างเนื้อสร้างตัวและตบหน้าญาติผู้โลภมากไม่ใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อย หลินฟางเดินไปที่เตาไฟเก่าคร่ำครึ หยิบหม้อดินเผาขึ้นมาปัดฝุ่น ในมิติลับของเธอมีทั้งข้าวสวยหอมมะลิชั้นดี หมูสามชั้นติดมันฉ่ำๆ ไข่ไก่สด และเครื่องปรุงรสเลิศรสที่คนยุคนี้ไม่มีวันได้ลิ้มลอง กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสารชั้นดีเริ่มลอยอบอวลออกมาจากห้วงมิติ แม้จะยังไม่ได้เริ่มปรุง แต่วิญญาณแห่งความหิวโหยก็ถูกปลุกเร้าขึ้นมาแล้ว เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะใช้ฝีมือการปรุงอาหารและวิชาไสยเวทสั่งสอนคนตระกูลจางให้สำนึก และรอคอยการกลับมาของสามีหนุ่มนายทหารผู้คลั่งรัก ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะจุดไฟทำ "ข้าวผัดหมูสามชั้นสูตรโบราณ" เพื่อเติมพลังให้ร่างใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างสุภาพ แต่ทว่าหนักแน่นและทรงพลังจนไม้กระดานแทบสะเทือน "หลินฟาง... พี่กลับมาแล้ว" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเหนื่อยล้าแต่เปี่ยมด้วยความห่วงหาอาทรดังลอดเข้ามา ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ฝุ่นดินและหยาดเหงื่อเต็มใบหน้าคมคายหล่อเหลา แต่ดวงตากลับจับจ้องมาที่เธอด้วยประกายไฟแห่งความรักและความคิดถึงที่อัดแน่นจนล้นปรี่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียน "หมอผีวัยรุ่น" คนนี้เสมอนะครับ