การตลาดแบบนักธุรกิจ

"สะใภ้รองหลิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า ข้าวผัดชามเดียวจะปกป้องสามีของเจ้าจากเงื้อมมือข้าได้?" เสียงหัวเราะแหบแห้งราวนกแสกของเฒ่าจอมไสยเวทแห่งหมู่บ้านลี่เจียดังสะท้อนก้องอยู่ในความทรงจำที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่ในความเป็นจริง ณ ห้องครัวปูนเปลือยบ้านพักนายทหาร หลินฟางกำลังใช้มีดอีโต้สับกระดูกหมูในมิติอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะที่คมมีดกระทบเขင်းไม้เนื้อแข็งคือเสียงคำรามตอบโต้ที่เด็ดขาด ไร้ซึ่งความหวาดกลัว กลิ่นอายความมืดมนจากคำสาปเมื่อคืนวานถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยไอร้อนคุกกรุ่นของเตาถ่าน หลินฟางในผ้ากันเปื้อนสีซีดแต่สะอาดสะอ้านกำลังง่วนอยู่กับการเตรียม "ข้าวผัดหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือสูตรโบราณ" เมนูที่จะเปลี่ยนวิกฤตการปะทะกับญาติจอมละโมบให้กลายเป็นกลยุทธ์ธุรกิจอันแยบยล "กลิ่นหอมนี่... ฟางฟาง ลมพัดเอาอะไรมาหอมขนาดนี้เนี่ย" จางเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในครัว ดวงตาคมกริบที่เคยผ่านสนามรบมาโชกโชนบัดนี้ทอประกายอ่อนโยนยามมองภรรยา มือหนาแอบโอบเอวบางไว้หลวมๆ อย่างเคยชิน แม้ในใจจะยังมีเงื่อนงำเรื่องคำเตือนของพวกเดรัจฉานวิชาเมื่อคืนที่เขาแอบไปจัดการเก็บกวาดนอกบ้านมาเงียบๆ เพื่อไม่ให้ภรรยาต้องกังวล "หอมกว่ากลิ่นเลือดของพวกสุนัขรับจ้างเมื่อคืนไหมล่ะคะ... อ๊ะ หมายถึง กลิ่นอาหารต่างหากค่ะคุณพี่" หลินฟางเกือบเผลอหลุดปากใช้สรรพนามที่ไม่เข้ากับยุคสมัย แต่ก็แก้เกมได้อย่างแนบเนียน เธอหันไปค้อนสามีหนุ่มค้อนปะเหลกอย่างหมั่นไส้ "ไปล้างหน้าล้างตาได้แล้วค่ะ วันนี้เรามีภารกิจใหญ่ ข้าวผัดชามเดียวมันไม่พอเลี้ยงคนครึ่งหมู่บ้านที่จะแห่กันมาซื้อหรอกนะ" จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยของเขาไม่ได้เป็นเพียงแม่บ้านธรรมดา ความสามารถในการหยิบจับวัตถุดิบชั้นเลิศจาก "มิติฟาร์ม" ออกมาปรุงขายในยุคเศรษฐกิจฝืดเคืองเช่นนี้ ทำให้ครอบครัวพวกเขาปลดหนี้สินและสร้างเนื้อสร้างตัวได้อย่างรวดเร็ว ทว่า ปัญหาในวันนี้ไม่ใช่แค่เรื่องปากท้อง แต่เป็น "การขยายไลน์สินค้า" ตามแผนธุรกิจที่หลินฟางขีดเส้นไว้ ชั่วโมงต่อมา ณ ลานกว้างหน้าบ้านพักนายทหาร ชาวบ้านและเหล่าภรรายนายทหารเริ่มทยอยกันมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข่าวลือเรื่องข้าวผัดวิเศษที่กินแล้วมีเรี่ยวแรง กระปรี้กระเปร่า และช่วยขับไล่สิ่งอัปมงคลแพร่สะพัดไปไกลยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง แต่สิ่งที่หลินฟางเตรียมไว้ในวันนี้ ไม่ใช่แค่ข้าวผัดร้อนๆ ใส่ปิ่นโตแบบเดิม "พี่สาวหลิน วันนี้มีอะไรแปลกใหม่ไหมจ๊ะ? ฉันได้ยินว่าเธอจะไม่ขายข้าวผัดใส่กล่องธรรมดาแล้วจริงหรือ?" ภรรยาผู้กองเฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย ขณะมองดูเข่งไม้ไผ่สานขนาดใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ หลินฟางแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับนักธุรกิจหญิงมือฉีดยาตลาดทุน เธอยกหม้อดินขนาดใหญ่ออก เผยให้เห็น "ข้าวผัดแช่แข็งสูตรสุญญากาศ" ที่ถูกห่อด้วยใบตองหนาหลายชั้นและมัดด้วยเชือกกล้วยอย่างประณีตบรรจง วางเรียงรายในลังน้ำแข็งที่จางเหว่ยเพิ่งไปหาซื้อมาจากตัวอำเภอ "วันนี้ฉันไม่ได้ขายแค่อาหารมื้อค่ำค่ะพี่สาว..." หลินฟางกวาดสายตามองฝูงชนด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน "แต่ฉันขาย 'ความสะดวกสบาย' ที่เก็บรักษาไว้ได้นานเจ็ดวันเต็ม! ข้าวผัดหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือ และข้าวผัดกุนเชียงสมุนไพร เมื่อนำไปอุ่นในหม้อไอน้ำเพียงสิบนาที รสชาติจะหอมกรุ่นราวกับเพิ่งยกขึ้นจากเตาใหม่ๆ เหมาะสำหรับพี่ๆ ทหารที่ต้องเข้าเวรยามดึก หรือแม่บ้านที่ไม่มีเวลาทำอาหาร!" เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ในยุค 80 ที่ตู้เย็นยังเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยและหาได้ยากยิ่งในชนบท การมี "อาหารสำเร็จรูปแช่แข็ง" ที่เก็บไว้กินได้หลายวันโดยไม่บูดเสีย เปรียบเสมือนนวัตกรรมเปลี่ยนโลก! "ฉันเอาห่อหนึ่ง! ไม่สิ เอาสามห่อเลย!" "ฉันด้วย! สามีฉันต้องเข้าเวรยามดึกทุกคืน อันนี้ช่วยได้เยอะเลย!" ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นเมื่อทุกคนแย่งกันยื่นเงินสดเข้ามา จางเหว่ยทำหน้าที่รับเงินและทอนเงินอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มภาคภูมิใจประดับอยู่บนใบหน้าคร่ำเคร่งของนายทหารหนุ่ม เขาคอยกันไม่ให้ใครเบียดเสียดภรรยาจนเกินงาม สายตาคมปลาบกวาดมองสังเกตการณ์รอบด้านอย่างระแวดระวังตามสัญชาตญาณทหาร ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงหัวเราะด้วยความยินดีของชาวบ้าน ยอดขายสินค้าล็อตแรกหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เงินหยวนปึกหนาถูกโยนลงในกล่องไม้จนแน่นเอี๊ยด ทว่า ในขณะที่หลินฟางกำลังก้มลงหยิบห่อใบตองชุดสุดท้ายจากก้นลังน้ำแข็งเพื่อส่งให้ลูกค้ารายสุดท้าย นิ้วเรียวของเธอกลับสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่มีลักษณะแปลกประหลาด มันไม่ใช่ใบตองห่อข้าวผัด... แต่มันคือ "กระดูกสัตว์แกะสลักเป็นรูปตุ๊กตาหน้าตาประหลาด" ที่มีคราบเลือดแห้งกรังส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งตัดกับกลิ่นหอมของข้าวผัดอย่างสิ้นเชิง! หลินฟางชะงักค้าง ดวงตาหรี่แคบลงทันที พลังหยินหยางในมิติลับสั่นสะเทือนเตือนภัยอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่สินค้าที่หลุดมาจากฟาร์มของเธอ... และมันถูกส่งเข้ามาในลังน้ำแข็งนี้ได้อย่างไร ในเมื่อมีเพียงเธอกับจางเหว่ยเท่านั้นที่แตะต้องลังนี้ตั้งแต่เช้า? ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากเรียกสามี เสียงกระซิบแหบพร่าและเย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างใบหู ราวกับดังมาจากความว่างเปล่า ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนรอบข้าง *"ของฝากจากเฒ่าชรา... สนุกกับการค้าขายดีนี่ สะใภ้รองหลิน แต่ระวังเงินทองพวกนั้น จะกลายเป็นกระดาษเผาผีในเร็ววัน..."* หลินฟางหันขวับไปมองตามต้นเสียง ทว่าสิ่งที่เธอเห็นมีเพียงเงาดำทะมัดทะแมงร่างหนึ่งที่สวมหมวกแก๊ปทหารเก่าๆ เดินหายลับไปตรอกแคบหลังตลาด... และบนบ่าของเงาร่างนั้น สะพายย่ามผ้าดิบที่มีรอยเปื้อนสีชาดคุ้นตาอย่างยิ่ง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหลินฟางและจางเหว่ยมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ