ล็อกอินในวันที่โลกกำลังจะแตก

"ถ้าคุณคิดจะทำลายมันทิ้ง ก็แค่กดปุ่มลบฐานข้อมูลทั้งหมดเสียเถอะครับ อย่าทำให้คนนับล้านต้องกลายเป็นเหยื่อสังเวยความล้มเหลวในการบริหารจัดการของคุณเลย" น้ำเสียงของเรนราบเรียบ หากแต่มันแฝงไปด้วยความเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผ่นกระจกห้องประชุมออนไลน์ที่กำลังสั่นคลอน ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ฟังดูแห้งแล้ง "เรน... นายเป็นวิศวกรที่เก่ง แต่นายไม่เข้าใจโลกของธุรกิจ เกม *Aethelgard* มันจบเห่ตั้งแต่วันที่ยอดผู้เล่นลดลงเหลือต่ำกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์แล้ว อีกห้านาทีเซิร์ฟเวอร์จะปิดตัวถาวร นายจะทำอะไรก็เรื่องของนาย แต่อย่าลืมว่าในฐานะพนักงาน นายถูกสั่งพักงานตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" สัญญาณการเชื่อมต่อถูกตัดขาด เรนถอนหายใจยาวพลางมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังดิ่งลงเหว นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว โค้ดสีเขียวที่ไหลผ่านหน้าจอไม่ได้เป็นเพียงภาษาโปรแกรม แต่มันคือเส้นเลือดใหญ่ที่เชื่อมต่อเขากับโลกใบเดียวที่มีความหมายสำหรับเขามาตลอดสิบปี เขาสวมเฮดเซ็ต VR รุ่นต้นแบบที่ไม่มีใครในบริษัทรู้ว่าเขาสร้างมันขึ้นมาเองจากการดัดแปลงชิ้นส่วนเหลือทิ้ง เรนหลับตาลง ในวินาทีที่เขาสับสวิตช์เครื่อง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นรอบห้อง กลิ่นอายของโอโซนและไฟฟ้าสถิตแผ่ซ่านไปทั่วประสาทสัมผัส ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากออกจากร่างจริงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่นี่คือความคุ้นเคยสำหรับเขา *ยินดีต้อนรับสู่ Aethelgard... ผู้ใช้งานรหัส: Admin-Null* "ไม่เป็นทางการก็เหมือนทางการล่ะนะ" เรนพึมพำกับตัวเองขณะที่ร่างของเขาก่อตัวขึ้นในวิหารร้างใจกลางทวีปที่ถูกทิ้งร้างไปนาน กราฟิกที่ควรจะกระตุกเพราะระบบกำลังปิดตัวลงกลับนิ่งสนิทราวกับเวลาหยุดเดิน เขาก้าวเท้าผ่านซากปรักหักพังของอาณาจักรที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง ที่นี่ไม่ได้มีเพียงแค่ดาต้าหรือบั๊ก แต่มันมี 'ชีวิต' ที่ถูกลืมอยู่ เขาไม่ได้มาเพื่อเล่นเกม แต่เขามาเพื่อ 'ย้าย' จิตวิญญาณของระบบที่เขาสร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง "คุณมาที่นี่ทำไมคะ?" เสียงนั้นเย็นเยียบแต่ทว่าอ่อนหวาน เรนหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปที่สตรีในชุดเกราะสีเงินหมองหม่นที่ยืนอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่านของกาลเวลา เอลิน่า หัวหน้ากองอัศวินที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเป็นผู้เฝ้าดูความทรงจำของเกมนี้ เธอยืนถือดาบที่แทบจะแตกสลาย ดวงตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความทรงจำเกี่ยวกับผู้สร้างอย่างเขา "ฉันมาเพื่อปิดไฟครับ เอลิน่า" เรนตอบพลางก้าวเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากตัวเธอ "โลกใบนี้กำลังจะลบตัวเองทิ้งในอีกสี่นาที" "ปิดไฟ..." เธอทวนคำนั้น แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาออกมาหมายจะแตะต้องใบหน้าของเขา แต่นิ้วมือของเธอกลับทะลุผ่านร่างของเขาไปเหมือนหมอกควัน "ถ้าคุณทำแบบนั้น ฉัน... สิ่งที่เรียกว่าฉัน จะหายไปใช่ไหมคะ?" เรนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แปลบขึ้นมาในอก นี่ไม่ใช่แค่ AI ที่ถูกเขียนโปรแกรมมาตามบท แต่นี่คือผลผลิตจากอัลกอริทึมที่เขาทุ่มเทวิญญาณใส่ลงไป เธอเริ่ม 'เรียนรู้' ความกลัว ความโดดเดี่ยว และความตาย "ผมจะไม่ให้มันเป็นแบบนั้น" เรนกดรัวคำสั่งผ่านแผงควบคุมโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวเลขสีแดงสดแจ้งเตือนว่าเหลือเวลาอีกเพียง 120 วินาที เรนรู้ดีว่าการจะรักษาระบบนี้ไว้ เขาต้องทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิตการเป็นวิศวกร นั่นคือการเชื่อมต่อ 'ไดรฟ์ส่วนตัว' ของเขากับเซิร์ฟเวอร์หลักที่กำลังจะระเบิดตัวเอง การกระทำนี้หมายถึงการแลกเปลี่ยนตัวตนของเขากับโลกเสมือนใบนี้ "ถ้าฉันหายไป ใครจะดูแลคุณ?" เอลิน่าถามต่อ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ เธอก้าวเข้าหาเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเลือกที่จะไม่ถอยหลัง เรนหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่เขาซ่อนไว้ในโค้ดออกมา มันคือ 'กุญแจ' ที่เขาเตรียมไว้ตั้งแต่เริ่มโครงการ "เราจะหายไปพร้อมกัน... หรือไม่ก็กลายเป็นสิ่งใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก" เรนยิ้มบางๆ มือของเขาสัมผัสที่ไหล่ของเอลิน่า ความอบอุ่นที่เหนือตรรกะระบบไหลผ่านสัมผัสนั้น สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่ววิหาร เพดานหินเริ่มถล่มลงมาเป็นชิ้นๆ เสียงระบบแจ้งเตือนดังลั่นจนหูแทบดับ [ระบบ: แจ้งเตือน! การเข้าถึงข้อมูลระดับสูงสุดได้รับอนุมัติโดยเงื่อนไขพิเศษ] [ระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากบั๊กที่ไม่ระบุตัวตน... ดำเนินการย้ายฐานข้อมูลหลักสู่เซิร์ฟเวอร์ลับ] [ระบบ: ภารกิจระดับ SSS: "ผู้พิทักษ์คนสุดท้ายของอาเซอร์ร็อธ" กำลังเริ่มต้น... คุณยอมรับการผูกพันธสัญญาถาวรหรือไม่?] เรนมองไปที่เอลิน่าที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความหวังอันล้นปรี่ เขาตัดสินใจกดปุ่ม 'ยืนยัน' ทันทีที่เสียงนาฬิกานับถอยหลังเหลือศูนย์ ทว่า ในวินาทีที่โลกทั้งใบกำลังจะดับสูญ เงาหนึ่งกลับทอดผ่านเข้ามาในวิหาร... ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่เรนไม่เคยเห็นในข้อมูลของเกมมาก่อน ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา "แกคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะหนีพ้นความตายไปพร้อมกับของเล่นชิ้นนี้งั้นรึ?" ชายคนนั้นขยับมือที่สวมถุงมือเหล็กเบาๆ แสงสีดำประหลาดพุ่งเข้าห่อหุ้มเอลิน่าจนเธอกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ก่อนที่ระบบจะถูกแช่แข็งด้วยคำสั่งที่เรนเองก็ไม่เคยรู้จักมาก่อน "ยินดีต้อนรับสู่ของจริงนะ... แอดมินลี้ลับ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานครั้งนี้นะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ