การตัดสินใจครั้งสำคัญ

เสียงผลักประตูที่กระแทกกระทั้นเข้ามาพร้อมกับเสียงประกาศก้องของผู้จัดการส่วนตัว ไม่ได้ทำให้เรวิกาสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีนิลคู่สวยยังคงจดจ้องอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตในมือ เรียวคิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะในเวลาวิกฤตแบบนี้ "บอกแล้วไงคะว่าให้เคาะประตูก่อน" เรวิกาเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชา และเฉียบขาดพอที่จะทำให้ผู้จัดการสาวหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่เธอก็ไม่มีเวลามาสนใจมารยาทในยามคับขันเช่นนี้ "คุณเรย์คะ อย่าเพิ่งมาดุฉันเรื่องมารยาทเลยค่ะ! ทางนั้นเขามาถึงแล้ว และสีหน้าดูไม่ค่อยสมานฉันท์เท่าไหร่ด้วยนะคะ... แบรนด์แอมบาสเดอร์ตัวแม่ของเรากำลังก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัวตอนนี้เลยค่ะ!" สิ้นเสียงคำเตือน ร่างโปร่งระหงในชุดสูทเข้ารูปสไตล์มินิมอลแต่เปี่ยมด้วยออร่าความแพงก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง จิรดา... หรือที่คนทั้งวงการเรียกว่า 'จินนี่' นางแบบสาวตัวท็อปผู้ทรงอิทธิพล ปรากฏตัวพร้อมกับใบหน้าที่เชิ่ดขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ดีไซเนอร์สาวผู้ยืนกอดอกนิ่งสนิท ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดฮวบลงทันทีเมื่อขั้วตรงข้ามสองขั้วมาโคจรมาปะทะกันในระยะประชิด "ไม่ต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นหอกค่ะคุณเรย์" จิรดาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงติดเหวี่ยงเล็กน้อยตามสไตล์ พร้อมกับทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจใคร "รู้ว่าตารางงานฉันแน่น แล้วก็รู้ด้วยว่าชุดที่คุณออกแบบมาน่ะ... มันมีปัญหา" เรวิกาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ ปิดหน้าจอแท็บเล็ตในมือลงก่อนจะก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะสะท้อนความมั่นใจที่ไม่อ่อนข้อให้ใคร "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ชุดค่ะจินนี่ แต่มันอยู่ที่คุณต่างหากที่ไม่มีวินัยพอจะรักษาหุ่นให้fittingกับแพทเทิร์นมาตรฐานที่ฉันตั้งไว้" เรวิการ่ายยาวด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน ปากกาในมือถูกหมุนวนไปมาอย่างใจเย็น "แบรนด์ของฉันไม่เคยต้องลดมาตรฐานลงเพื่อใคร และคุณก็ควรจะรู้กฎข้อนี้ดีตั้งแต่เซ็นสัญญาแล้วนะคะ" จิรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความถือดี เธอลุกพรวดขึ้นยืนประชิดตัวดีไซเนอร์สาวจนระยะห่างแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกทางอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "หึ! มาตรฐานเหรอคะ? หรือว่าคุณแค่กลัว... กลัวว่าฝีมือตัดเย็บสมบูรณ์แบบของคุณมันจะพังไม่เป็นท่า เพราะคุณมองข้าม 'ความเป็นมนุษย์' ไปหมดแล้ว!" จิรดาจี้จุดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงความดุดัน "คุณคิดว่าฉันอยากน้ำหนักขึ้นหรือไงคะ? คุณคิดว่าอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าจากการทำงานหนักเพื่อโชว์ของคุณมันเป็นเรื่องล้อเล่นงั้นเหรอ!" บรรยากาศในห้องชะงักงัน ผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับกลืนน้ำลายไม่กล้าหายใจแรง เมื่อความลับที่จิรดาพยายามปกปิดจากสื่อถูกพ่นออกมาในห้องนี้ต่อหน้าดีไซเนอร์ผู้รักความสมบูรณ์แบบเป็นที่สุด เรวิกาชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีนิลกวาดมองสำรวจเรือนร่างของนางแบบสาวตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง และคราวนี้... เธอสังเกตเห็นรอยเกร็งที่กล้ามเนื้อขาข้างซ้ายอย่างชัดเจน อาการยืนลงน้ำหนักที่ไม่สมดุลแบบที่คนสุขภาพปกติไม่มีทางเป็น ความเย็นชาบนใบหน้าของเรวิกาลดระดับลงทีละน้อย ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนาอันดุเดือด ทั้งคู่ต่างจ้องตา Schlank กันราวกับจะอ่านความคิดของอีกฝ่ายให้ทะลุปรุโปร่ง จิรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ภายใต้แววตาเย่อหยิ่งและท่าทีไม่ยอมคน เธอกำลังหวาดหวั่น... หวาดหวั่นว่าผลงานชิ้นเอกที่เธอรักจะถูกปฏิเสธเพียงเพราะร่างกายที่ไม่สมบูรณ์แบบในตอนนี้ ความเจ็บปวดจากการฝืนซ้อมเดินบนส้นสูงนับสัปดาห์สะสมจนร่างแทบจะแตกสลาย แต่เธอก็ยังดึงดันจะมาปรากฏตัวที่นี่ เรวิกากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ระหว่าง 'จรรยาบรรณและมาตรฐาน' ที่เธอเทิดทูนมาตลอดชีวิต กับ 'สัญชาตญาณบางอย่าง' ที่กำลังร้องเตือนว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังฝืนแบกรับโลกทั้งใบไว้เพียงลำพัง "ถ้าฉันปรับแพทเทิร์น..." เรวิกาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงไม่ได้เย็นชาเท่าตอนแรก แต่ก็ยังคงความแข็งกร้าวตามแบบฉบับ "คุณจะยอมหุบปากแล้วเดินให้สมกับที่เป็นตัวแม่ของรันเวย์นี้ไหมคะ?" จิรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินข้อเสนอที่ไม่คาดคิดจากปากของดีไซเนอร์ผู้หยิ่งผยองคนนี้ "คุณ... ว่ายังไงนะคะ?" จิรดาทวนคำ ราวกับไม่แน่ใจว่าหูตัวเองฝาดไปหรือเปล่า "ฉันบอกว่าจะยอมแก้ดีไซน์ใหม่ทั้งหมด" เรวิกาถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อความดื้อรั้นและแววตาที่เต็มไปด้วยศักดิ์ศรีของอีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจนัก "เพื่อรองรับสรีระและอาการบาดเจ็บของคุณ... พอใจหรือยังคะ แม่นางแบบตัวแม่?" รอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนมุมปากของจิรดา หัวใจที่เคยหนักอึ้งเหมือนถูกปลดปล่อยเป็นอิสระ เคมีบางอย่างระหว่างความเย็นชาของดีไซเนอร์กับความพยศของนางแบบพุ่งทะยานจนสัมผัสได้ในอากาศ เรวิกาเบือนหน้าหนีรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด เธอรีบหันหลังกลับเพื่อหยิบกระดาษร่างแบบบนโต๊ะทำงาน แต่ทว่า... ก่อนที่เรวิกาจะทันได้ก้าวเดินหนี มือเรียวบางของจิรดาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอไว้แน่น รั้งร่างให้หันกลับมาปะทะสายตาอีกครั้งในระยะประชิดที่ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก "เดี๋ยวสิคะคุณเรย์... เรายังเคลียร์กันไม่จบเลยนะ" จิรดากระซิบเสียงพร่า แววตาวาววับเต็มไปด้วยความท้าทายครั้งใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า "ในเมื่อคุณยอมลดตัวมาแก้ชุดให้ฉันแล้ว... มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรที่คุณอยากได้จากฉันเป็นเป็นการส่วนตัวไหมล่ะคะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนของทั้งคู่กันนะคะ!