รันเวย์นี้ไม่มีที่ว่างให้คนอ่อนแอ

เสียงปรบมือเบา ๆ ในสตูดิโอกระจกใสใจกลางย่านแฟชั่น ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดตรงหน้าเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... กลิ่นอายของความพินาศกำลังคุกกรุ่นอยู่ในอากาศ ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร เรย์ หรือ เรวิกา ดีไซเนอร์สาวมือฉมัง ดีกรีนักเรียนนอกผู้สวมแว่นตากลมกรอบทองที่สะท้อนแสงไฟสตูดิโออย่างเย็นชา กำลังใช้ปลายปากกาด้ามหรูเคาะเบา ๆ บนแฟ้มดีไซน์เนอร์ในมือ จังหวะ *ก๊อก... ก๊อก...* นั้นดังชัดเจนพอที่จะกลบเสียงลมหายใจของทีมงานทุกคนในห้อง “ชุดนี้ถูกออกแบบมาสำหรับคอลเลกชัน haute couture ที่เน้นโครงสร้างเรขาคณิตและความพริ้วไหวที่คำนวณมาแล้วถึงมิลลิเมตรค่ะคุณจิรดา... ไม่ใช่ชุดนอนผ้าซาตินใส่เดินเล่นริมหาดภูเก็ต ที่คุณจะมาทำท่าทางบิดตัวสะบัดสะดิ้งแบบเมื่อครู่” น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล และเจือความดูถูกแบบสุภาพเรียบร้อย ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของเรย์ ทว่ามันกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ จินนี่ หรือ จิรดา นางแบบเบอร์หนึ่งของประเทศที่กำลังยืนโพสต์ท่าเท้าสะเอวอยู่กลางรันเวย์จำลอง ถึงกับชะงัก รอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ใช้ตกช่างภาพทั้งเมืองหุบฉับในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตคู่สวยที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมตวัดมองดีไซเนอร์สาวทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ เธอก้าวลงจากแท่นโพสต์ เสียงส้นสูงปักหมุดกระทบพื้นปูนขัดมันดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวเรย์โดยไม่มีความเกรงกลัวต่ออำนาจมืดของห้องเสื้อชื่อดังแม้แต่น้อย “ถ้าสายตาของคุณยังปกติอยู่พอที่จะมองเห็นนะคะคุณเรวิกา... ชุดที่ฉันใส่อยู่เนี่ย มันคือผลงานชิ้นโบแดงที่คุณอวดนักอวดหนาว่า ‘ทรงพลังที่สุดในรอบสปีชีส์’ แต่รู้ไหมคะว่าตะเข็บตรงช่วงเอวมันรั้งจนฉันหายใจแทบไม่ออก แถมเนื้อผ้ายังแข็งกระด้างเหมือนกระสอบทราย... ถ้าฉันขยับตามที่คุณบรีฟเมื่อกี้ มีหวังชุดนี้ได้ปริแตกคาตัวต่อหน้าสื่อร้อยชีวิตในวันเปิดตัวแน่ ๆ ค่ะ” จินนี่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความสูงของเธอที่มากกว่าเรย์เกือบสิบเซนติเมตรทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายกดดันลงไปมองได้ถนัดตา กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังฟุ้งกระจายผสมกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ จากการฟิตติ้งรอบที่สาม ทว่าไม่มีใครยอมถอยหลังให้กันแม้แต่ก้าวเดียว เรย์ขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย ดวงตาสتรีย์หลังเลนส์หรี่ลงอย่างประเมินสถานการณ์ เธอยอมรับในใจลึก ๆ ว่าจินนี่พูดถูกเรื่องตะเข็บ... แต่นั่นมันเป็นเพราะโครงสร้างร่างกายของนางแบบสาวคนนี้มีความโค้งเว้าระดับอันตรายและแผ่นหลังที่แอ่นกว่ามาตรฐานทั่วไปต่างหาก ไม่ใช่ความผิดพลาดของแพทเทิร์น “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ชุดค่ะคุณจิรดา... แต่อยู่ที่ความ ‘เยอะ’ เกินความจำเป็นของคุณต่างหาก นางแบบมืออาชีพเขาทำงานกับดีไซน์ ไม่ใช่ใช้ชุดมาเป็นฉากหลังเพื่อโปรโมทอินสตาแกรมส่วนตัวของคุณเอง” เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงยังคงนิ่งสนิท แต่แฝงด้วยความเยعหยันที่ทำเอาคนฟังเลือดขึ้นหน้า “ปากจัดแบบนี้... มิน่าล่ะคะ ถึงไม่มีใครกล้าจีบคุณสักที หรือว่าตลอดชีวิตการทำงานในปารีส คุณใช้เวลาหมดไปกับการลับฝีปากกับหุ่นลองเสื้อคะเนี่ย?” จินนี่แย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เรย์จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงอย่างไร้รอยต่อทำให้เรย์ชะงักไปชั่วขณะ กลิ่นกายหอมหวานปนความดื้อรั้นพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนดีไซเนอร์สาวต้องกะพริบตาถี่เพื่อตั้งสติ “ถอยไปค่ะ... คุณกำลังล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของฉัน” เรย์เอ่ยเตือนเสียงต่ำ มือเรียวบางยกขึ้นดันไหล่ลาดของนางแบบสาวออกเบา ๆ ทว่าจินนี่กลับคว้าข้อมือของเรย์เอาไว้ทันคราว รั้งไม่ให้เธอก้าวถอยหลัง แรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคง แต่ถ้าสังเกตให้ดี... เรย์จะเห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของจินนี่ และปลายนิ้วเรียวที่กำลังจิกเข้าหาฝ่ามือตัวเองเพื่อสะกดกลั้นบางอย่างไว้ “ถ้าฉันไม่ถอยล่ะคะ... คุณจะทำไม? จะไล่ฉันออกจากการเดินแบบโชว์นี้เหรอ? เชิญเลยนะคะ เพราะถ้าชุดมันห่วยแตกขนาดนี้ ฉันเองก็ไม่อยากเอาชื่อเสียงสิบปีของฉันมาพังเพราะรสนิยมโบราณ ๆ ของดีไซเนอร์ตกยุคเหมือนกัน!” “คุณว่าใครตกยุคคะ?!” เรย์หมดความอดทน เธอกระชากข้อมือตัวเองกลับ พร้อมกับตบแฟ้มดีไซน์ลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่นสตูดิโอ ความสมบูรณ์แบบที่เธอเพียรสร้างมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเมื่อเจอฤทธิ์เดชของนางแบบสาวตัวแสบคนนี้ บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ทีมงานทุกคนต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างสองสาวขั้วตรงข้าม จินนี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อข่มความเจ็บแปล๊บที่แล่นแปลบขึ้นมาจากข้อเท้าข้างขวา อาการบาดเจ็บเรื้อรังที่เธอพยายามซ่อนเร้นจากสายตาทุกคนกำลังเล่นงานเธออีกครั้งในจังหวะที่แย่ที่สุด เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด แต่รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ครบถ้วนเพื่อไม่ให้เรย์จับพิรุธได้ “ก็คุณนั่นแหละค่ะที่...” *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังสตูดิโอดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารมอย่างดุเดือด ทุกสายตาในห้องหันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์และแฟ้มเอกสารในมือ เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่ก้าวเข้ามาในเวลาอันเหมาะเจาะเช่นนี้ ส่วนจินนี่ถึงกับหน้าถอดสีไปชั่วขณะเมื่อสบตากับบุคคลปริศนาที่เพิ่งหย่อนระเบิดลูกใหม่ลงกลางวงสนทนา “ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะความหวาน... เอ๊ย ความบันเทิงของพวกคุณสองคน แต่พอดีว่าฉันมีข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้มานำเสนอค่ะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางสู่รันเวย์เดือดครั้งนี้นะคะ