เมื่อต้นฉบับมาเจอกับคนคุมงาน

"คุณมินนี่คะ... นี่คือต้นฉบับนิยายหรือมหากาพย์มหาภารตะคะ? ทำไมบทสนทนาหน้า 15 ถึงได้ยาวเหยียดจนคนอ่านจะขาดใจตายก่อนถึงบรรทัดสุดท้ายแบบนี้?" ข้อความแจ้งเตือนจาก LINE เด้งขึ้นมากลางจอแท็บเล็ตในขณะที่ฉันกำลังซดชาไข่มุกอึกใหญ่จนแทบสำลัก มินนี่—นักเขียนนิยายหน้าใหม่ที่เพิ่งเซ็นสัญญากับสำนักพิมพ์หมาดๆ ถึงกับตาค้าง นี่น่ะเหรอคือคำทักทายแรกจาก 'คุณธันวา' บรรณาธิการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบระดับสิบกะโหลกที่ใครๆ ต่างก็บอกว่า 'ดุอย่างกับเสือหิว' ฉันรีบวางแก้วชานมลง พิมพ์ตอบกลับด้วยความเร็วแสงในแบบฉบับคนไม่ยอมคน มินนี่: "คุณธันวาคะ ใจเย็นก่อนนะ! นั่นมันเป็นฉากดราม่าเรียกน้ำตาเชียวนะคะ ไม่ใช่มหากาพย์เสียหน่อย คนอ่านเขาต้องอินกับความเจ็บปวดของนางเอกสิคะ! 😭" พิมพ์เสร็จก็กดส่งสติกเกอร์แมวทำหน้าแบ๊วขี้อ้อนไปหนึ่งชุดใหญ่ หวังจะลดความตึงเครียดของสถานการณ์ แต่ดูเหมือนแผนนี้จะใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างบรรณาธิการหนุ่มคนนี้ ธันวา: "ความเจ็บปวดน่ะเข้าใจค่ะ แต่นี่ไม่ใช่การพรรณนาพรรณไม้ริมทางยาวสามหน้ากระดาษค่ะคุณมินนี่ แก้ใหม่นะคะ ตัดออกให้หมด แล้วเอาเนื้อเรื่องหลักๆ ที่มันเดินหน้าไปต่อได้มาส่งภายในพรุ่งนี้เช้า... อย่าให้ต้องตามถึงบ้านนะคะ" มินนี่: "โห คุณธันวาคะ! พรุ่งนี้เช้าเนี่ยนะ? ใจร้ายที่สุดเลย! นี่งานเขียนนะไม่ใช่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่จะใส่น้ำร้อนแล้วกินได้เลยน่ะ! 😤🔥" ฉันนั่งเม้มปากแน่น พิมพ์โต้ตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ พ่อคุณเอ๊ย ทำไมถึงได้ปากจัดแบบนี้! คนอะไรจะเจ้าระเบียบได้ขนาดนั้น แต่อีกใจหนึ่งมันก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า ที่เขาวิจารณ์มามันก็... แอบเข้าเป้าอยู่ไม่น้อย บรรยากาศในห้องทำงานของฉันที่ปกติจะเงียบสงบ กลับดูวุ่นวายขึ้นมาทันทีเมื่อหน้าจอแชตสีเขียวนั่นกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมๆ ฉันถอนหายใจยาว พิงหลังกับเก้าอี้หมุน มองดูข้อความที่ธันวาส่งมาอีกรอบ ธันวา: "ถ้าพรุ่งนี้เช้าไม่ได้งาน ผมจะถือว่าคุณสละสิทธิ์ในการตีพิมพ์เล่มนี้ แล้วเราค่อยไปคุยกันที่สำนักพิมพ์อีกที... อ้อ แล้วก็เลิกส่งสติกเกอร์พวกนี้ได้แล้วนะคะ มันไม่ได้ช่วยให้คุณดูน่าเอ็นดูขึ้นเลยสักนิดค่ะ" มินนี่: "ใจร้าย! คนบ้า! คุณมันไม่มีหัวใจ! 👿👿👿" ฉันพิมพ์ส่งไปแบบไม่คิดชีวิต ความรู้สึกเหมือนโดนดุเหมือนเด็กประถมทำให้ฉันนึกอยากจะกระโดดเข้าไปในแชตแล้วทุบไหล่หนาๆ ของบรรณาธิการคนนี้สักทีสองที แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะกดยกเลิกข้อความเพราะเริ่มรู้สึกว่ามันเกินเบอร์ไปหน่อย นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดค้างที่ปุ่มส่งข้อความเสียงแทน "คุณธันวา! ถ้าฉันส่งทัน แล้วคุณต้องเลี้ยงชานมฉันเป็นค่าไถ่โทษด้วยนะ... เจ้าบ้าบรรณาธิการปากร้าย!" เสียงหวานๆ ของฉันที่หลุดรอดออกไปผ่านไฟล์เสียงทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ ทันทีที่กดส่งไป ฉันก็เบิกตากว้างเหมือนเพิ่งทำความผิดมหันต์ พยายามจะกดลบ แต่มันก็ขึ้นเครื่องหมาย 'อ่านแล้ว' ทันทีอย่างรวดเร็วราวกับเขารอจ้องหน้าจออยู่ตลอดเวลา ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาไปเกือบนาที เหมือนกับว่าอีกฝ่ายกำลังอึ้งจนพิมพ์ไม่ถูก หรือไม่ก็... กำลังโกรธจนควันออกหู ธันวา: "...เจ้าบ้าเหรอคะ?" มินนี่: "คือ... คือว่า... มินนี่ไม่ได้ตั้งใจนะคะ! มือมันลั่น! อะ...อีโมจิแมวร้องไห้กราบขอโทษค่ะ!" ธันวา: "หึ..." เสียง 'หึ' เพียงคำเดียวที่ส่งผ่านข้อความมา ทำเอาฉันขนลุกซู่ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะน้ำเสียง (ผ่านตัวอักษร) ที่ดูเหมือนเขากำลังอมยิ้มบางอย่างที่อ่านไม่ออก ธันวา: "ถ้างานพรุ่งนี้ดีพอ ผมจะพิจารณาเรื่องชานม... แต่ถ้างานห่วย คุณเตรียมตัวมาฟังผม 'ดุ' แบบต่อหน้าได้เลยนะคะ เพราะตอนนี้... ผมอยู่หน้าคอนโดคุณแล้วค่ะ" ตึกตัก... ตึกตัก... หัวใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันรีบลุกจากเก้าอี้วิ่งไปแอบมองที่ช่องตาแมวของประตูห้องพักทันที แสงไฟทางเดินสลัวๆ สะท้อนให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูดีเกินไปสำหรับคนที่จะมาทวงงาน เขาไม่ได้ถือโน้ตบุ๊กมาด้วย แต่ในมือเขากลับถือแก้วชานมไข่มุกยี่ห้อโปรดของฉันที่หยดน้ำเกาะอยู่ข้างแก้วราวกับเพิ่งซื้อมาสดๆ ร้อนๆ ธันวาเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดหน้าประตูราวกับรู้ว่าฉันกำลังแอบมองอยู่ ก่อนจะพิมพ์ข้อความทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ ธันวา: "เปิดประตูสิคะ... หรืออยากจะให้ผมเข้าไป 'ตรวจงาน' ในห้องนอนคุณจริงๆ?" รี้ดเดอร์คะ... ขอบคุณที่เอ็นดูและติดตามเรื่องราววุ่นๆ ของคุณบรรณาธิการสุดเฮี้ยบกับนักเขียนจอมเถียงคนนี้ไปพร้อมๆ กับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ!