ในวันที่ไม่มีชื่อเขาอีกต่อไป

“คำถามของคุณมันสายไปสามปีแล้วครับ คุณกวินทร์” รินรดาเอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าชายผู้ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามี นัยน์ตาของเธอจดจ้องอยู่เพียงกองเอกสารคดีความบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นเพียง 'ของประดับ' ในชีวิตอันสมบูรณ์แบบของเขา กวินทร์ยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังให้เขากลายเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวในวินาทีนี้ เขาไม่ได้คาดหวังคำตอบ แต่เขากำลังคาดคั้นความจริงที่เขาสงสัยมาตลอดนับตั้งแต่เห็นเด็กชายตัวน้อยในงานเลี้ยงการกุศลเมื่อสัปดาห์ก่อน “ถ้ามันสายไป... ทำไมเด็กคนนั้นถึงมีดวงตาเหมือนผม” กวินทร์ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขาที่รินรดาเคยคุ้นเคย กลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ในตอนนี้ รินรดาวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับชายที่เธอเคยทุ่มเททั้งชีวิตให้ แต่กลับได้รับเพียงความว่างเปล่าเป็นรางวัลตอบแทน “ดวงตาเหรอครับ? คุณคงเข้าใจผิดไปหน่อย เด็กคนนั้นมีดวงตาของแม่เขา และเขาก็มีชีวิตที่สมบูรณ์ดีโดยไม่จำเป็นต้องมีคนอย่างคุณไปยุ่งเกี่ยวในฐานะพ่อ... เพราะสำหรับเขา 'พ่อ' คือนิยามที่ไม่มีอยู่จริงตั้งแต่ต้น” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ รินรดายังคงจดจำวันนั้นได้ดี... วันที่เธอตัดสินใจเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เปรียบเสมือนกรงทองคำ วันที่เธอหอบหิ้วชีวิตเล็กๆ ในครรภ์และหัวใจที่แตกสลายออกมาเพียงลำพัง ในอดีต กวินทร์ไม่เคยสนใจว่าเธอจะเจ็บปวดแค่ไหน เขาให้เงินเธอใช้ไม่จำกัด แต่กลับไม่เคยให้เวลา หรือแม้แต่ความใส่ใจ เขาจะกลับบ้านกี่โมง เขานอนกับใคร หรือการที่เขาไม่ต้องการ 'ทายาท' เพราะกลัวมันจะมาเป็นตัวถ่วงความสำเร็จของเขา... ทุกอย่างรินรดารู้ดี แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบ “ผมเคยคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง” กวินทร์พึมพำ น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “กระทั่งวันที่บ้านหลังนั้นว่างเปล่า และผมมองไปทางไหนก็เห็นแต่ความเงียบ... ริน ผมขอโทษ” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันคือเสียงของความสมเพช “คำขอโทษของคุณมีค่าพอๆ กับเศษกระดาษที่ใช้เช็ดคราบกาแฟหกนั่นแหละครับ คุณกวินทร์ คุณไม่เคยเสียใจที่ทำร้ายผม คุณแค่เสียใจที่ตอนนี้คุณไม่มีใครให้เหยียบย่ำเพื่อความสะใจอีกแล้ว” เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ดูบอบบางในสายตาเขาเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับแผ่รังสีแห่งความแข็งแกร่งและเย่อหยิ่ง “ออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาบุกรุก หรือถ้าคุณอยากรู้เรื่องลูกนัก ผมแนะนำให้คุณไปหาทนายความของคุณเถอะ เพราะถ้าเรื่องนี้ถึงศาล ผมจะทำให้คุณเห็นว่า ทนายความที่เคยเป็นภรรยาของคุณคนนี้ ร้ายกาจกว่าที่คุณเคยรู้จักมากแค่ไหน” กวินทร์กำหมัดแน่น เขาอยากจะตะโกน อยากจะดึงตัวเธอมาเขย่าให้พูดความจริง แต่แววตาที่เด็ดเดี่ยวคู่นั้นหยุดเขาไว้ เขาไม่ได้เดินออกไปทันที แต่กวาดสายตาไปรอบๆ ห้องทำงานของเธอ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปเล็กๆ บนโต๊ะที่วางคว่ำอยู่ ด้วยสัญชาตญาณ เขาเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมา รินรดารีบพุ่งตัวจะแย่งคืน แต่กวินทร์ไวกว่า เขาพลิกกรอบรูปขึ้นดู และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังกระจกใสคือภาพถ่ายของเด็กชายวัย 5 ขวบ หน้าตาถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ในมือของเด็กน้อยถือรางวัลชนะเลิศการแข่งขันคณิตศาสตร์ และมีลายมือหวัดๆ เขียนไว้ด้านหลังว่า *‘แด่คุณพ่อที่รัก... จากลูกชายของแม่ริน’* กวินทร์ตัวชาวาบ มือที่ถือกรอบรูปสั่นเทา เขามองรูปนั้นสลับกับใบหน้าของรินรดาที่ตอนนี้ซีดเผือด “นี่คือลูกของผม... จริงๆ ใช่ไหม?” รินรดายืนตัวแข็งทื่อ เธอรู้ว่าจุดจบของความลับได้มาถึงแล้ว แต่นั่นไม่ใช่จุดจบของสงคราม ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของกวินทร์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนสีทันที เขาค่อยๆ วางกรอบรูปวางลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้รินรดาจนลมหายใจรดกัน “มีคนแอบถ่ายรูปผมตอนเดินเข้ามาที่นี่ และตอนนี้... ข่าวว่าผมมีลูกลับๆ ก็กำลังถูกส่งต่อไปยังบรรณาธิการของทุกสำนักข่าวในเมืองนี้แล้ว ริน... ใครกันที่ต้องการทำลายคุณและผมพร้อมกันขนาดนี้?” รินรดาเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปตามไขสันหลัง เมื่อกวินทร์หันหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอดูข้อความข่มขู่ปริศนาที่ส่งตรงมาจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน แต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด คือภาพถ่ายล่าสุดของลูกชายเธอที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในสนามเด็กเล่น โดยมีคนแปลกหน้าชุดดำยืนจ้องมองอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว “ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผมทำในอดีต จะไม่ใช่เรื่องเดียวที่คุณต้องรับมือในวันนี้แล้วสินะครับ รินรดา” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้คนมองเมืองเสมอมานะครับ